วันนี้ผมอยากจะขอพักจากเรื่องการวางแผนการเงิน หรือเรื่องประกันชีวิต เพื่อที่จะมาพูดถึงเรื่องที่สำคัญไม่แพ้กันอย่างเรื่อง “การงาน” กันสักหน่อยนะครับ ถามว่า เรื่องงานสำคัญยังไงกับการเงิน? (ถามทำไม ใครๆก็รู้ 555) ผมอยากจะตอบว่า ก็ถ้าเราอยากจะประสบความสำเร็จในเรื่องของการเงิน เป็นไปไม่ได้เลยที่เราจะไม่สนใจเรื่องของการงาน เพราะถ้าคุณทำงานไปวันๆโดยไม่มีความมุ่งมั่นตั้งใจ ไม่คิดจะพัฒนาตัวเอง ทำงานไม่ได้มีประสิทธิภาพขึ้นเลย ก็คงไม่มีใครอยากจะจ้าง อยากจะขึ้นเงินเดือนให้หรอกจริงไหมครับ? พองานไม่ดี เงินไม่ดี(เงินน้อย) แล้วจะเอาเงินที่ไหนมาลงทุนเพื่อเพิ่มพูนความมั่งคั่งกัน? (บางคนบอก เงินเดือนที่ได้ ลำพังแค่กินใช้ จ่ายค่าผ่อนบ้าน เลี้ยงครอบครัวที ก็แทบจะไม่เหลืออะไรแล้ว) แต่ในทางกลับกัน คนที่ทำงานเก่ง มีประสบการณ์ มีความสามารถสูง ใครๆก็อยากจ้าง ค่าตัวแพง หาเงินได้มาก เผลอๆเงินที่หาได้ในปีหนึ่งของคนคนหนึ่ง อาจจะมากกว่าผลกำไรที่ดีที่สุดของการลงทุนของอีกคนก็ได้ (เช่นบางคนอาจหยิบจับทำธุรกิจส่วนตัวถูกช่องทาง เผลอแป๊บเดียว เปลี่ยนชีวิตเป็นเศรษฐีได้เลย) เพราะฉะนั้น มันจึงทำให้ผมเชื่ออยู่เสมอครับว่า

“การลงทุนในสินทรัพย์ใดก็ไม่อาจให้ผลตอบแทนได้สูงเท่าการลงทุนในตัวของเราเอง”

“ตัวเราเองนี่แหละ คือสินทรัพย์ที่ให้ผลตอบแทนสูงที่สุดในโลก เพราะมันสามารถทำเงินได้อย่างไม่มีข้อจำกัดเลย”

ดังนั้น การลงทุนในสินทรัพย์ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นหุ้น กองทุนรวม หรืออสังหาริมทรัพย์ ผมถือว่ามันเป็นการให้เงินไป “ช่วยเราทำงาน” เป็น “เครื่องทุ่นแรง” เพื่อแบ่งเบาภาระของเราเท่านั้น มันไม่ใช่สิ่งที่เราจะไปหวังพึ่งพามันเป็นหลักเพื่อให้มันช่วยเปลี่ยนชีวิตเราได้ (ไอ้ที่เราเห็นว่า บางคนเปลี่ยนชีวิตได้จากการลงทุนน่ะ ลองสังเกตดีๆก็จะพบว่า เขาต้องมุ่งมั่น ทุ่มเท ฝึกฝนกับการลงทุนของเขา จนการลงทุนก็คืองานของเขาอย่างหนึ่ง สรุปแล้ว ความสำเร็จที่เกิดขึ้นก็มาจากการทำงานนั่นแหละ)

พูดง่ายๆก็คือ อยากเงินดี ก็ต้องมีงานดี อยากประสบความสำเร็จด้านการเงิน ก็ควรจะต้องประสบความสำเร็จในการทำงานด้วย เพราะทุกอย่างเป็นเรื่องเกื้อหนุนกัน

คำถามก็คือ แล้วจะทำยังไงให้ประสบความสำเร็จในการทำงาน (เพื่อที่จะประสบความสำเร็จในเรื่องการเงิน) กันล่ะ? ซึ่งคำตอบ หรือแนวคิดที่ผมอยากจะบอกทุกคน คงไม่ใช่มาจากการที่ผมอยากโอ้อวดตัวเองว่าตัวเองประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานแล้วอย่างแน่นอน (ผมยังมีเป้าหมายที่อยากจะทำอีกเยอะแยะที่ยังทำไม่เสร็จครับ) แต่มาจากการที่ผมได้พูดคุย ได้รู้จัก ได้ศึกษาคนที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน และเป็นแบบอย่างที่ดีให้ผมมาแล้วหลายๆคน ซึ่งหลายข้อ ก็เป็นสิ่งที่ผมเองก็ใช้ยึดถือเป็นหลักการทำงานอยู่ทุกวันนี้ และมันก็ได้ผลที่ดี ที่ผมเชื่อว่ามันน่าจะเป็นประโยชน์ต่อทุกคน ถ้าเราเข้าใจ และนำไปฝึกฝนและปรับใช้เพื่อพัฒนาการทำงานของเรากันครับ ^^

และนี่คือเคล็ดลับเล็กๆน้อยๆ ที่คนที่ประสบความสำเร็จในการทำงาน อยากจะบอกกับทุกคนที่อยากให้ชีวิตตัวเองดีขึ้นครับ

1. อย่าหยุดที่จะพัฒนาตัวเอง

การเรียนรู้ที่แท้จริงไม่ได้จบลงแค่ที่ใบปริญญา เรียบจบคือจบ ไม่ต้องเรียนอะไรต่อแล้ว เพราะถ้าเราหยุดเดิน ขณะที่โลกกำลังพัฒนาไปข้างหน้า ก็เท่ากับว่าเราเดินถอยหลัง เมื่อความรู้และทักษะเราไม่ได้ก้าวหน้า ขณะที่คนใหม่ๆมีความรู้ความสามารถที่สดใหม่กว่า มีค่าจ้างถูกกว่าเรา เราก็จะกลายเป็น “ต้นทุน” ของบริษัทมากกว่าจะเป็นฟันเฟืองเพื่อสร้างรายได้ เราก็มีโอกาสที่จะเป็นคน “ไร้ค่า” ในที่ทำงานไปได้ง่ายๆ และเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็อย่าโวยวาย หรือหวังว่าจะมีรายได้ที่ดีขึ้นเลย ตราบเท่าที่เรายังไม่คิดที่จะพัฒนาตัวเองให้เก่งขึ้นกว่านี้อยู่เสมอ

2. ความสำเร็จไม่ได้อยู่ที่แค่มีความรู้ แต่ต้องลงมือทำ ด้วยจิตใจที่มุ่งมั่นด้วย

บางคนอาจจะคิดแค่ว่า การพัฒนาตัวเอง คือการหาความรู้เพิ่มเติมเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว แต่ความรู้ที่มีจะมีประโยชน์อะไร ถ้าเราไม่เอามาลงมือปฏิบัติ และถึงแม้จะลงมือทำแล้ว ก็คงไม่มีประโยชน์อะไรอีกเช่นกัน ถ้าเราเริ่มทำแล้วท้อถอย ล้มเลิกไปกลางคันซะก่อนที่จะเกิดผลสำเร็จ ดังนั้น การจะประสบความสำเร็จในการทำงานได้ ต้องมีทั้ง Head (ความรู้), Hand (การลงมือทำ) และ Heart (จิตใจ, ความมุ่งมั่น, ไม่ย่อท้อ) ด้วย ถ้าใครมีครบทั้ง 3 H นี้ได้ รับรองว่าทำอะไรก็สำเร็จอย่างแน่นอน (ถ้าใครเคยอ่านหนังสือเรื่อง “สมองเศรษฐี” ของคุณขุนเขา คงจะคุ้นเคยดี)

3. จงพัฒนาทักษะการ “ขาย” ของตัวเราเอง

หลายคนที่หน้าที่การงานไม่ก้าวหน้า เพราะปฏิเสธที่จะพัฒนาทักษะด้านการขายของตัวเอง เพราะมองว่าตัวเองไม่เก่งด้านนี้ ไม่ชอบขาย การขายเป็นเรื่องที่น่าอาย อึดอัด คือการที่ต้องไปบังคับไปง้อคนอื่น ซึ่งจริงๆแล้วถ้าเข้าใจเรื่องการขาย จะพบว่าไม่ใช่เลย เพราะการขายคือ “ศิลปะ” ที่มีชั้นเชิงมากกว่านั้นมาก และมันยังครอบคลุมไปถึงเรื่องจิตวิทยา การเข้าใจความคิดและความรู้สึกของผู้คน การรู้จักวิธีที่จะพูดเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ตัวเองต้องการ หรือการทำให้ได้รับการยอมรับนับถือจากคนอื่น ซึ่งเป็นตัวส่งเสริมให้เราก้าวหน้าและประสบความสำเร็จมากกว่าเดิม การขายจึงเป็นทักษะที่สำคัญสำหรับคนที่อยากประสบความสำเร็จในการทำงานทุกคน ไม่เว้นแม้แต่งานที่ไม่ต้องพบเจอลูกค้า เพราะอย่างน้อยๆเราก็จำเป็นต้อง “ขายตัวเอง” เพื่อให้ได้รับการยอมรับนับถือจากผู้ร่วมงานด้วยเช่นกัน

4. ทำงานในที่ที่ให้โอกาสเราเรียนรู้ และพัฒนาตัวเอง อย่ามองแค่เรื่องผลตอบแทน

บางคนที่กำลังมองหางาน อาจจะดูที่เรื่องของเงินเดือนเป็นหลัก แต่หากเป็นที่ที่ให้เงินเดือนดี แต่วัฒนธรรมการทำงานภายในองค์กรแย่ มีการแบ่งพักแบ่งพวก ไม่มีการฝึกอบรมที่ดี ไม่ให้โอกาสคนในการพัฒนาตัวเอง หรือเสนอความคิดเห็นใดๆ ก็ไม่มีทางคุ้มค่ากั

วันนี้ผมจะขอมาพูดเรื่องการเงินแบบรวมๆนะครับ (ทั้งเรื่องลงทุน และเรื่องประกัน) ซึ่งถ้าพูดถึงเรื่องการลงทุนแล้ว แทบทุกคนก็คงจะนึกถึงเรื่อง “ผลตอบแทน” เป็นหลัก เวลาลงทุนในหุ้น หรือจะซื้อกองทุนไหนซักกอง ก็มักจะดูและเปรียบเทียบกับจากผลตอบแทนระยะสั้น ระยะยาว ถ้ากองทุนไหนผลตอบแทนโดยรวมสูงกว่า เราก็มักจะเลือกกองนั้น (ถ้าเป็นหุ้น ก็อาจจะศึกษางบการเงิน ศึกษาธุรกิจ ดูข้อมูลเชิงเทคนิคประกอบ ทั้งหมดนั้น ก็คือมุ่งไปที่ผลลัพธ์คือการได้ผลตอบแทนที่ดี)

(อันนี้พูดถึงคนที่ยังรู้จักเลือกเองนะครับ ไม่นับบางคนที่ถึงขนาดลงทุนจากการฟังๆ ตามๆที่เขาแนะนำมา เพื่อนเลือกกองไหนก็ลงทุนตามตัวนั้นแหละ ไม่เคยดูข้อมูลอะไรเองด้วยซ้ำ ซึ่งคิดว่าคงมีอีกเยอะ)

เช่นเดียวกับด้านของประกัน ทุกวันนี้ถามว่าคนส่วนใหญ่ซื้อประกันชีวิตเพราะอะไร? ถ้าให้ลองไปถามคนทั่วไปดู ผมว่า 80% ขึ้นไปจะตอบว่าซื้อเพราะ “เอาไว้ลดหย่อนภาษี” และถ้าถามต่อว่า ซื้อแบบไหน? ก็น่าจะเป็นประเภท “สะสมทรัพย์” (และก็ชอบซื้อที่แบบออมสั้นๆ) เพราะจะได้มีเงินคืน ได้เงินก้อนใหญ่เมื่อครบสัญญา ซึ่งมันก็หนีไม่พ้นเรื่องของการหวังผลตอบแทนอยู่ดีนั่นแหละ (ภาษีที่ได้ลดหย่อนคืน, เงินคืน, เงินครบสัญญา)

ที่เป็นแบบนี้ ก็มีอยู่ 2 อย่างนั่นแหละครับ คือถ้า 1) ไม่เข้าใจเรื่อง “ความเสี่ยง” จริงๆแล้ว ก็ 2) มองโลกในแง่ดีเกินไป  (สำหรับการลงทุน ผมว่าหลักๆมาจากข้อที่ 1) ส่วนเรื่องทำประกัน ผมคิดว่ามาจากข้อ 2) เป็นหลัก)

รู้ไหมครับ ว่าทำไมคนกว่า 90% ถึงไม่ประสบความสำเร็จในเรื่องของการลงทุน? เพราะเขาเลือกกองทุนผิด ไปเลือกกองทุนที่ไม่ดี หรือเลือกหุ้นผิดตัวอย่างนั้นเหรอ? หรือเป็นเพราะว่าลงทุนผิดจังหวะ ดันไปลงทุนตอนราคาแพง ทำให้ติดดอย? ถ้าจะมีส่วน ก็คงมีส่วนไม่มาก (เพราะคงไม่มีใครเลือกผิด หรือลงทุนผิดจังหวะไปซะทุกตัว ทุกเวลา) แต่สาเหตุหลักๆเลยคือ เพราะเขา “ทนอยู่” กับสภาวะการขาดทุนที่เกิดขึ้น ไม่ได้ต่างหาก

ความสำเร็จในการลงทุน ก็เหมือนกับการวิ่งมาราธอนนั่นแหละครับ มันต้องอาศัยเวลา (ใครคิดจะมาหวังรวยทางลัดด้วยการเล่นหุ้น คงไม่ต่างอะไรกับการเข้าบ่อนการพนัน) และเมื่อต้องใช้เวลา ในการลงทุนจึงจำเป็นต้องมี “วินัย” ลงทุนให้ได้สม่ำเสมอ หรือไม่ก็ต้องทำตามกลยุทธ์ ทำตามหลักการ ตามแผนการลงทุนที่เราวางไว้ ไม่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา หรือล้มเลิกกลางคัน แต่ก็มีอยู่น้อยคนนักที่จะทำได้ ก็เพราะคนส่วนใหญ่ ไม่เข้าใจถึงเรื่อง “ความเสี่ยง” จากการลงทุนนี่แหละครับ

พอลงทุน ก็คิดว่าถ้าเลือกลงทุนในตัวที่ดี ในจังหวะที่ถูกต้องแล้ว จะทำให้ได้กำไรงามๆ แค่นี้เอง จนอาจจะลืมไปว่า ไม่มีนักลงทุนที่ประสบความสำเร็จคนไหน ไม่เคยผ่านช่วงที่ต้องรับกับสภาวะการขาดทุนหนักๆ หรือไม่ก็คิดไปเองว่าขาดทุนแค่นั้น “น่าจะรับไหว” (เข้าข่ายมองโลกในแง่ดีเกินไปเช่นกัน) แต่พอถึงเวลาที่ต้องขาดทุนหนักๆจริงๆแล้ว ก็เริ่มสูญเสียเหตุผล ละทิ้งหลักการ เกิดความกลัว ความวิตกกังวลเข้ามา จนต้องซื้อๆขายๆอยู่บ่อยครั้ง หรือไม่ก็เข็ดขยาดกับการลงทุนไปเลย ทำให้ไม่ประสบความสำเร็จในการลงทุนอย่างที่ตั้งใจ

ในการลงทุน เราจึงต้องเข้าใจเรื่องจิตวิทยาการลงทุน ต้องรู้จักตัวเองว่า ความรู้ความสามารถเรามีอยู่แค่ไหน? เรารับไหวแค่ไหน? อย่าอวดดี อวดเก่ง หรือมองโลกในแง่ดีเกินไป เพราะสุดท้ายถ้าเราทำอะไรที่เราไม่รู้จริง เราก็มักจะเจ็บตัวกลับไป การลงทุนให้สำเร็จจึงต้องเข้าใจเรื่องของความเสี่ยงให้มากๆ ทั้งการอ่านค่าความเสี่ยงให้เป็น (Standard Deviation, Sharpe Ratio, CV (ที่ไว้วัดความคุ้มค่าของความเสี่ยง) ฯลฯ), การบริหารจัดการความเสี่ยง (Asset Allocation, การจัดพอร์ตการลงทุน, การใช้ Derivative ในการทำ Portfolio Insurance) และรู้ข้อจำกัดของตัวเอง ว่าเรารับความเสี่ยงและความผันผวนได้แค่ไหนด้วย การรู้แค่ว่าหุ้นตัวนี้ดี กองทุนตัวนี้ผลตอบแทนสูง หรือซื้อ-ขายตอนนี้เหมาะสมแล้ว ไม่ได้ช่วยให้เราประสบความสำเร็จในการลงทุนจริงๆอย่างยั่งยืนได้หรอกครับ

เช่นเดียวกับในเรื่องของการทำประกัน ไม่ว่าจะเป็นประกันชีวิตหรือประกันสุขภาพ ที่เรามักจะทำเพราะแต่เรื่องของผลตอบแทนเป็นหลัก น้อยคนมากที่จะทำด้วยความเข้าใจหัวใจของการทำประกัน ว่าเพื่อคุ้มครองความเสี่ยง หรือการยอมเสียเงินจำนวนน้อย เพื่อปกป้องเงินจำนวนมาก เพราะคนส่วนใหญ่มักจะคิดว่า “ตัวเองไม่มีความเสี่ยง” หรือ “โอกาสที่จะเกิดน้อย” ดันเข้าใจไปเองว่า ประกันมีไว้ทำสำหรับคนที่ “มีความเสี่ยงสูง” (เช่น ไม่ค่อยออกกำลังกาย ไม่ค่อยแข็งแรง มีโรคประจำตัว หรือญาติ พ่อแม่พี่น้องมีโรคประจำตัว) ส่วนคนที่มีความเสี่ยงต่ำอย่างเช่นตัวเอง (คิดเอาเอง) ไม่จำเป็นต้องทำประกันหรอก เพราะทำไปก็คงไม่ค่อยได้ใช้ “ไม่คุ้ม” กับค่าเบี้ยประกันที่จ่ายไป (ถ้าคุ้มคือต้องนอนโรงพยาบาลบ่อยๆ หรือต้องเสียชีวิต ถามจริงๆเถอะครับว่าอยากให้คุ้มแบบนี้หรือ?)

แต่ในความเป็นจริง ความน่ากลัวของการเกิดเหตุไม่คาดฝันหรือเรื่องร้ายแรง (เช่นประสบอุบัติเหตุหนักๆ หรือเป็นโรคร้ายแรงโดยไม่คาดคิดมาก่อน) ไม่ใช่ว่ามันมีโอกาสเกิดบ่อยอยู่แล้วล่ะครับ แต่เป็นการที่มันเกิดขึ้นได้ยาก แต่ถ้าเกิดขึ้นทีแล้วจะเกิดความเสียหายใหญ่หลวงให้เราหรือคนรอบข้างต่างหาก (เช่น โอกาส 1 ใน 1,000 แต่ถ้าเกิดขึ้นทีก็ทำให้หมดตัวได้เลย เป็นต้น)

ดังนั้น การทำประกัน จึงมีไว้สำหรับคนที่ “มีความเสี่ยงต่ำ” โอกาสเกิดเหตุร้ายน้อย แต่ถ้าเกิดแล้วจะมีความเสียหายมาก จึงต้องใช้วิธี จ่ายเงินจำนวนน้อย เพื่อถ่ายโอนความเสี่ยง เสมือนว่าว่าจ้างให้คนอื่น(บริษัทประกัน) มารับความเสี่ยงแทนเรา นั่นเอง 

นี่แหละครับ คือหัวใจ หรือหลักการของการทำประกันเพื่อคุ้มครองและจัดการกับความเสี่ยง 

จะเห็นได้ว่า ไม่ว่าจะเป็นการลงทุน หรือการทำประกัน หรือแม้แต่การเก็บเงิน ออมเงิน (การมีเงินเก็บสำรองเผื่อฉุกเฉิน เช่น ตกงาน หรือไว้ใช้จ่ายยามจำเป็น) ก็หนีไม่พ้นการทำความเข้าใจเรื่อง “ความเสี่ยง” ทั้งนั้น เรื่อ

สวัสดีคร้าบบบ เดินทางมาถึงตอนที่ 4 ของซีรีส์รู้ลึกกับประกันชีวิตกันแล้ว สำหรับในตอนนี้ ผมอยากจะนำเสนอในเรื่องที่ว่า หลายๆคนคงจะเคยเห็นแก๊กตลกตามโซเชียลเน็ตเวิร์คที่เป็นภาพของ สิ่งที่คิด(สิ่งที่ผมคิด, สิ่งที่พ่อแม่คิด, สิ่งที่เพื่อนคิด) vs ในความเป็นจริง กันใช่ไหมล่ะครับ ก็ถือเป็นมุขที่ฮา ที่โดนกันไม่ใช่น้อยเลย ว่าไหมครับ แต่ถ้ามันเป็นเรื่องของประกันชีวิตล่ะ เราจะฮาออกเหมือนเรื่องอื่นๆกันไหมหนอ

ด้วยเหตุนี้ ผมจึงอยากเล่าให้ทุกคนฟังครับ ว่าสิ่งที่หลายๆคนคิด หรือเข้าใจกัน ในเรื่องของประกันชีวิต กับสิ่งที่เกิดขึ้นจริง เนี่ย มันตรงกันหรือแตกต่างกันยังไง เป้าหมายคงไม่ใช่เพื่อสร้างความขบขัน(หรือใครอ่านแล้วจะฮาก็ได้นะครับไม่ว่ากัน 555) แต่คงเป็นเพื่อสร้างความเข้าใจในแง่มุมที่ถูกต้องกันมากขึ้นเกี่ยวกับการทำประกันชีวิตกันมากกว่า โดยครั้งนี้ ผมจะขอยกมา 2 ประเด็นหลักๆ ครับ

1. “เมื่อพูดถึงการซื้อประกันชีวิต”

สิ่งที่ผมคิด => “ซื้อตัวที่มีเงินคืนสิ ดีกว่าตัวที่ไม่มีเงินคืน ตัวไหนมีเงินคืนเยอะที่สุดตัวนั้นแหละดีที่สุด”

สิ่งที่พ่อผมคิด => “ซื้อเพื่อคุ้มครองชีวิตไปทำไม ถ้าไม่ตายก็ไม่ได้เงิน เหมือนจ่ายเงินทิ้งไปเปล่าๆ ไม่คุ้มเลย”

สิ่งที่เพื่อนผมคิด => “ถ้าจะซื้อก็ซื้อเพื่อเอาไว้ลดหย่อนภาษีไง”

ในความเป็นจริง => ก่อนอื่นเลย คงต้องทำความเข้าใจถึงแก่นแท้ของการทำประกันชีวิตกันก่อนครับ ว่าจริงๆแล้วการทำประกันชีวิตคือการ “สร้างการการันตี” ของเงินที่จะได้ ไม่ว่าคนที่จะได้เงินนั้นคือเรา หรือคนที่อยู่ข้างหลังก็ตาม หากเป็นการปกป้องความเสี่ยงของคนที่อยู่ข้างหลัง(เช่น ลูก ภรรยา) ในกรณีที่เราจากไปอย่างกะทันหัน แล้วอาจทำให้คนที่อยู่ข้างหลังเดือดร้อน เพราะขาดเงินเลี้ยงดูจากเรา หรือต้องมารับภาระหนี้สินที่มีอยู่ต่อ ก็ควรต้องทำประกันชีวิตแบบเน้นความคุ้มครอง เพื่อสร้างเงินการันตีให้คนที่อยู่ข้างหลัง

ส่วนถ้าเป็นประกันชีวิตแบบสะสมทรัพย์ หรือแบบบำนาญ ก็คือการสร้างเงินการันตีในอนาคตให้แก่ตัวเรานั่นเอง ดังนั้น ก่อนที่จะดูว่าซื้อประกันตัวไหนดี ก็ควรจะต้องถามตัวเองก่อนดีกว่าว่า “เรามีความจำเป็นต้องการันตีเงินตรงส่วนไหนไหม?” เพื่อที่จะได้เลือกประเภทของประกันได้เหมาะสมกับวัตถุประสงค์ แล้วจึงค่อยมาเลือกซื้อแบบประกันที่คิดว่าคุ้มค่าที่สุด

เพราะฉะนั้น ความคิดที่ว่า ประกันแบบที่มีเงินคืน ดีกว่าแบบไม่มีเงินคืน และควรเลือกประกันที่มีเงินคืนเยอะที่สุด จึงอาจจะไม่ใช่ความคิดที่ถูกต้องนัก เพราะประกันแต่ละแบบมีจุดเด่นจุดด้อยที่ต่างกัน ไม่มีแบบไหนที่ดีกว่าอีกแบบ 100% ขึ้นอยู่กับความจำเป็นและวัตถุประสงค์ในการทำประกันมากกว่า (เช่น หากเราต้องทำประกันเพื่อเน้นคุ้มครองชีวิต แบบที่ไม่มีเงินคืน หรือแบบตลอดชีพ จะเหมาะกว่าแบบมีเงินคืนหรือแบบสะสมทรัพย์ เพราะหากจ่ายเบี้ยเท่ากันจะได้เงินคุ้มครองชีวิตหรือทุนประกันชีวิตที่สูงกว่าหลายเท่า)

ส่วนหากจะเปรียบเทียบผลตอบแทนของแบบประกันที่เน้นการออมด้วยกันเอง ก็ไม่สามารถเทียบเอาจากมูลค่าเงินคืนได้ เพราะมีเรื่อง “มูลค่าเงินตามเวลา” เข้ามาเกี่ยวข้อง (เงินที่ได้รับเร็วกว่า จะมีมูลค่ามากกว่าเงินที่ได้รับช้ากว่า)

ส่วนที่ว่า ประกันชีวิตแบบเน้นความคุ้มครอง ทำไปแล้วถ้าไม่ตายก็ไม่คุ้ม เพราะเหมือนกับเสียเงินไปเฉยๆ ก็แสดงให้เห็นว่าเรายังไม่เข้าใจ หรือไม่ตระหนักเรื่องของ “ความเสี่ยง” ของชีวิตดีพอ เรามักจะคิดว่าเราแข็งแรง ดูแลตัวเองดี มีความระมัดระวัง โอกาสเสียชีวิตก่อนเวลาอันควรมีน้อย ถ้าต้องจ่ายเบี้ยไปแล้วเราไม่ได้ใช้เงินนั้นก็เหมือนเสียเงินทิ้งไปฟรีๆ แต่ในความเป็นจริงแล้ว อะไรก็เกิดขึ้นได้ในชีวิตเรา ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน แม้โอกาสเกิดจะน้อย แต่ก็ใช่ว่าไม่มี และหากเกิดขึ้นมาแล้ว อาจจะส่งผลกระทบใหญ่หลวงต่อคนอื่น หากเรามีความรัก ความเป็นห่วงคนที่เราดูแล เราก็ทำประกันชีวิตแบบเน้นความคุ้มครอง การจ่ายเบี้ยในแต่ละปี ก็เสมือนการจ่ายเงินจ้างให้บริษัทประกันมารับความเสี่ยงตรงนี้แทนเรา และอันที่จริง เบี้ยที่จ่ายไปก็ไม่ใช่เบี้ยจ่ายทิ้ง 100% เพราะสำหรับประกันชีวิตที่เน้นความคุ้มครองแบบตลอดชีพ จะมีมูลค่าเงินสดอยู่ในกรมธรรม์ด้วย ทำให้ถึงแม้จะไม่ต้องการความคุ้มครองต่อโดยทำการปิดกรมธรรม์ ก็ยังได้รับมูลค่าเงินสดที่มีอยู่คืนกลับไป ไม่ได้เสียเบี้ยทิ้งไปทั้งหมด (ใช้การเวนคืนมูลค่าเงินสด)

และเช่นเดียวกัน ความคิดที่ว่า ทำประกันเพื่อลดหย่อนภาษี ก็ไม่ใช่จุดประสงค์หลักที่แท้จริงของการทำประกัน จึงควรสำรวจความต้องการและความจำเป็นจริงๆของตัวเองก่อน เพื่อให้การทำประกันครั้งนี้เกิดประโยชน์สูงสุด ส่วนการลดหย่อนภาษี เป็นเพียงสิทธิประโยชน์เพิ่มเติมเท่านั้นครับ

2. “เมื่อพูดถึงสิทธิ์ต่างๆหลังทำประกัน”

สิ่งที่ผมคิด => “ทำประกันสุขภาพไปแล้ว มีสิทธิ์เบิกได้ 100% ทุกโรค”

สิ่งที่พ่อผมคิด => “ถ้าทำประกันชีวิต ตายเมื่อไหร่ บริษัทต้องจ่ายเงินชดเชยทุกกรณี”

สิ่งที่คนอื่นๆคิด => “ถ้าทำประกันไปแล้วไม่อยากจ่ายต่อ ก็หยุดจ่ายไปเฉยๆได้เลย”

ในความเป็นจริง => การเบิกจ่ายเงินชดเชย ไม่ว่าจะประกันสุขภาพ หรือประกันชีวิต ต้องเป็นไปตาม “เงื่อนไข” ที่บริษัทประกันกำหนดนะครับ ซึ่งอาจจะไม่ได้เบิกได้ 100% ทุกกรณีเสมอไป ต้องศึกษาและทำความเข้าใจในเงื่อนไขการเบิกจ่ายให้ดี โดยสอบถามจากตัวแทนมืออาชีพก่อนที่จะตกลงทำประกัน แต่โดยทั่วไป หากร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์ปกติดี และแถลงสุขภาพตามความเป็นจริง ก็มักจะสามารถเบิกจ่ายได้ทุกโรคทุกอาการอยู่แล้ว (แต่สำหรับบางโรค โดยเฉพาะโรคร้ายแรง ก็จะมีระยะ