ถ้าเราไปนั่งอ่านงบแสดงฐานะทางการเงินของบริษัทก็อาจจะมีคำถามไม่น้อยว่า “ลูกหนี้การค้า” คืออะไรฟ่ะ!! พอไปเปิดภาษาอังกฤษดูงงไปใหญ่คือ “Account Receivable” ซึ่งจริงๆแล้วเขาก็บอกว่ามันเป็นทรัพย์สินหมุนเวียนอย่างหนึ่งที่จะแปลงร่างเป็นเงินสดในภายหลังได้ ถ้าเราจะพูดในมุมความเป็นจริงของการทำกิจการ มันก็คือการ “ติดไว้ก่อน เดี๋ยวเอามาจ่าย” เช่นพวกธุรกิจขายส่งให้กับร้านค้า หรือการผลิตสินค้าล็อตใหญ่ๆที่ต้องให้เครดิตกับคู่ค้าตามเวลาที่กำหนดแล้วค่อยเอามาคืนในภายหลัง ในส่วนของ “เงินสด” ก็คือเงินที่ได้มาทันทีจากลูกค้า

ถ้าตอบแค่ความแตกต่างแค่นี้ ก็ไม่รู้จะเขียนมาทำไมนะ เรามาดูมุมมองอื่นๆของเรื่องนี้กัน

ความเสี่ยง

ใครๆก็อยากได้รับเงินสด และแน่นอนว่าความเสี่ยงของเงินสดย่อมน้อยกว่าลูกหนี้การค้าแน่นอนเพราะเราได้เงินมาสดๆแล้วก็มักจะไม่รับคืนสินค้าหรอก ในส่วนของธุรกิจที่ได้เงินเชื่อแบบว่าติดไว้ก่อนมันย่อมมีความเสี่ยงเสมอ การติดไว้ก่อนเราจะมีฐานะกลายเป็นเจ้าหนี้ และ ผู้ที่ติดเงินเราก็จะมีฐานะเป็นลูกหนี้ โดยส่วนใหญ่เวลามีลูกหนี้มันก็มักจะเป็นระยะสั้น หากครบกำหนดแล้วไม่ได้เอาเงินมาคืนนั่นก็แปลว่า “เขาอาจจะหนีไปแล้ววววววว” แรกๆเขาติดไว้ก่อน ต่อมาเราควรจะได้รับเงินเป็นเงินสด ก็อาจจะกลายเป็นการขาดทุนไปเนื่องจากต้นทุนที่ทำงานได้เสียไปแล้วและไม่ได้รับเงินสดจากการขาย

อะไรทำให้ธุรกิจจ่ายเงินสดหรือเงินเชื่อ

ธุรกิจต่างๆมันก็มีทั้งการจ่ายเงินสดและเงินเชื่อ ซึ่งแน่นอนว่าหากเราเป็นนักลงทุนเราก็ย่อมอยากได้ธุรกิจที่ลูกค้าจ่ายเงินสดอยู่แล้ว แต่มันก็ขึ้นอยู่กับหลายๆอย่างดังนี้

ธรรมชาติของธุรกิจและการดำเนินงาน

ของบางอย่างมันจ่ายเงินสดได้และคงไม่มีใครยอมให้ลูกค้าจ่ายเงินเชื่อเช่น ร้านไอติมในสวนสาธารณะ ร้านขายลูกชิ้นในตลาด แน่นอนว่าสินค้าพวกนี้พอค้ารับเงินสดอยู่แล้ว หากเราไปบอกเขาว่าเราจะมาจ่ายที่หลังเขาก็อาจจะไม่ขายเรา แต่ธุรกิจบางอย่างก็ต้องขายเป็นเงินเชื่อ เช่น ของมูลค่าสูงๆที่การจะควักเงินสดนั้นทำได้ยาก เช่น สั่งของมูลค่า 100 ล้าน แล้วโดนสั่งว่าโปรดวางเงินสดก่อนการผลิต อันนี้ก็ทำให้การทำธุรกิจยากกันไปนิดหนึ่งและสภาพคล่องทางการเงินของฝั่งที่สั่งของอาจจะพบกับความเสี่ยงไม่ใช่น้อย หรือธุรกิจบางอย่างอาจจะต้องการหมุนเร็วเช่น สินค้าแฟชั่น ไม่งั้นตกรุ่นก็รีบทำรีบขายรีบจ่าย

อำนาจการต่อรองระหว่างคู่ค้า

บางครั้งเราจะเห็นได้ว่า บริษัทยักษ์ใหญ่คิดจะควักเงินเยอะๆเขาก็ทำได้แต่ในเรื่องของอำนาจการต่อรองระหว่างคู่ค้าเนี่ยก็สำคัญ โดยปกติแล้วหากใครมีอำนาจต่อรองที่สูงกว่าก็ย่อมได้เปรียบในการเลือกใช้วิธีการที่ตัวเองต้องการ หากเราเป็นธุรกิจเล็กๆต้องการขายของในเข้าห้างก็ต้องยอมให้ห้างนำสินค้าไปขายได้ก่อนและค่อยรับชำระเงินในภายหลัง อาจจะเป็น 3 เดือน 6 เดือนก็แล้วแต่ตกลง แต่ถ้าเกิดบริษัทที่ผลิตสินค้าเป็นรายใหญ่และเราเปิดร้านค้าเล็กๆ แน่นอนว่าเขาก็คงมีอำนาจต่อรองว่าให้เรารีบชำระเขาภายในเวลาเท่าไหร่หรืออาจจะต้องจ่ายสดเลยก็ได้ นอกจากอำนาจต่อรองแล้วก็ยังเป็นเรื่องของความน่าเชื่อถือระหว่างกันด้วย

ธุรกิจที่น่าลงทุนควรเป็นอย่างไร

ทุกคนคงเดาได้ว่าในเมื่อการให้ลูกหนี้การค้ามีความเสี่ยงมากกว่าเงินสด ธุรกิจที่่น่าลงทุนก็คงหนีไม่พ้นธุรกิจที่ขายของไปแล้วได้รับเงินสดทันทีหรืออย่างน้อยได้รับเงินสดอย่างรวดเร็ว และหากธุรกิจนั้นจ่ายเงินสดได้ช้าให้กับเจ้าหนี้ ก็หมายถึงเขาสามารถนำเงินมาหมุนในการทำกิจการได้เรื่อยๆ เช่น

สั่งของมาอีก 6 เดือนจ่ายเจ้าหนี้ เอาไปขายของกับลูกค้าได้เงินสดตอนนั้น

และตำราพิชัยยุทธเขาก็บอกไว้ว่า หากธุรกิจไหนที่ไม่ใช่แค่ซื้อมาขายไป แต่สามารถเพิ่มมูลค้าจากสินค้าที่ซื้อมาและผลิตออกไปจำหน่ายลูกค้าแล้วได้เงินสดทันที อันนี้ล่ะจะเป็นสุดยอดของธุรกิจที่สามารถสร้างกระแสเงินสดได้อย่างยอดเยี่ยม เช่น

สั่งไอศครีมมาต้นทุน 5 บาท กล้วยหนึ่งใบ 5 บาท นำไปขายเป็น บานาน่าสปริดราคา 130 บาท ได้รับเงินสดทันทีแล้วค่อยไปจ่ายต้นทุน 10 บาทที่หลังอีก 3 เดือน

รวยเมพๆเลยนะครับ

ธุรกิจที่มีเงินสดระยะสั้น นำเงินสดไปทำอะไรได้

เมื่อเรามีกระแสเงินสดวางไว้กับตัวเองเป็นเวลา 3-6 เดือน หลายคนก็คงถามว่า ทำไมไม่รีบเอาไปจ่ายคู่ค้าละครับ จะเก็บเอาไว้ทำแปะอะไร?

ถ้าผมขาย บานาน่าสริปต้นทุน 10 บาท กำไรขั้นต้น 120 บาท หักต้นทุนทั้งหมดเป็นกำไรแล้วสมมติได้ถ้วยละ 100 บาท ขายได้ซัก 1 แสนถ้วยต่อเดือน (เวอร์ไปไหม?) ผมคงจะมีกำไรประมาณ 10,000,000 บาท ถ้าผมเอาเงินตรงนี้ไปฝากในธนาคารเพื่อรับดอกเบี้ยระยะสั้นๆ เป็นเวลา 3-6 เดือนผมก็จะมีรายได้เพิ่มขึ้น ถ้าผมจะเอาเงินก้อนนี้รีบสร้างสาขาใหม่ให้เสร็จภายใน 1 เดือน เดือนต่อมาผมก็อาจจะมีอีก 1 สาขาช่วยผมสร้างรายได้โดยที่ผมไม่ต้องออกตังลงทุนเองซักบาท แค่ใช้เงินหมุนของคู่ค้าเอานี่ล่ะ พอบอกตัวเลขแบบนี้ก็คงทราบได้เลยใช่ไหมครับว่า เงินสดนั้นถ้าอยู่กับตัวเรานานๆมันจะดีอย่างไร

เอาล่ะ นี่ก็คือเรื่องคร่าวๆของเงินสดและลูกหนี้การค้านะครับ หวังว่าหลายๆคนคงนำกลับไปนั่งดูได้ว่า ธุรกิจไหนที่มันน่าสนใจลงทุนบ้าง!!!! แต่อย่าลืมว่านี่ก็คือวิธีคิดแค่มุมหนึ่ง ต้องมองหลายๆมุมในการเลือกธุรกิจนะคราบ

มาดูเรื่องวงจรเงินสด กันบ้างดีกว่า ไม่แน่ใจว่ารู้จักกันแล้วใช่ไหมครับ? ผมเคยเขียนบทความในเรื่องนี้ไว้นานมาแล้ว แต่ไม่เป็นไรครับ หากลืมเดียวเท้าความให้ก็ได้ว่ามันคืออะไร! เวลาเราพูดถึงการขายของนะ สิ่งที่เราจะต้องระลึกเสมอเลยก็คือเงินของเราควรจะเก็บจากลูกค้าให้ได้เร็วและเอาเงินไปหมุนก่อนให้เกิดประโยชน์ในระยะสั้น แล้วพอครบกำหนดก็เอาเงินไปคืนเจ้าหนี้ พูดง่ายๆก็คือเก็บเงินเร็วและจ่ายเงินช้านี่คือสุดยอดของการเอาเงินมาหมุนในธุรกิจแล้วทำไมบริษัทควรเก็บเงินสดเร็ว – จ่ายเงินออกช้า

1. เอาเงินไปหมุนได้ เช่น มี 100 ล้าน ต้องไปจ่ายอีก 180 วัน แค่เอาไปลงทุนระยะสั้นก็ได้เงินมาเป็นรายได้เพิ่มแล้ว

2. ยิ่งเก็บเร็วยิ่งลดความเสี่ยงการเบี้ยวหนี้ เก็บช้าเดี๋ยวลูกค้าลืมจ่าย อยู่ๆเกิดไม่มีเงินขึ้นมาแย่เลย

3. การที่ไม่มีเงินหมุนในมือมันจะมีความเสี่ยงเรื่องขาดเงินแล้วอาจจะต้องไปกู้เงินมาเพิ่มใช่ป่ะ กลายเป็นต้นทุนทางการเงินอีก

แล้วบริษัทที่สามารถเก็บเงินเร็ว – จ่ายเงินออกช้าได้จะเป็นใคร?

แน่นอนว่ามันต้องเป็นบริษัทที่ต่อรองได้ อยากคบค้ากับเขา ก็ต้องทำตามเงื่อนไขเขา ใครยิ่งใหญ่กว่าก็ต่อรองได้มากกว่า มาดูใน Case ของจริงกันนะครับว่า บริษัทที่ผมยกตัวอย่างนั้นเป็นอย่างไรบ้าง หน้าตาของใครดูแบบมีอำนาจ มีความได้เปรียบกับคนอื่น งานนี้จะขอยกตัวอย่าง Case ค้าปลีกก่อน

BIGC กับ CPALL

2 เจ้าหนี้เป็นค้าปลีกสินค้าอุปโภคบริโภคทั้งคู่เลย โดยเจ้านึงเป็น Supermarket ขนาดใหญ่ (แต่ตอนหลังก็มาทำขนาดเล็ก) อีกเจ้าคือร้านสะดวกซื้อที่เป็นเจ้าอันดับหนึ่งที่เดินเห็นได้ทุกหัวมุม จนตอนดึกๆมันกลายเป็นป้อมยามตามชุมชนไปแล้วละครับ อ่ะมาดูว่าเงินหมุนของเขาเป็นยังไงบ้าง

จากข้อมูลเรามาดูง่ายๆกันก่อน ผมไม่ได้ดูทุกบรรทัดนะครับ อิอิ ร้านค้าปลีก 2 แห่งเนี่ยเขาให้ลูกค้าจ่ายเงินทันทีเวลาไปซื้อของใช่ไหม? แบบเดินไป หยิบของใส่ตระกล้าหรือหยิบถือมาจ่ายเลย รับซาลาเปาทานเพิ่มไหมค่ะ (ไม่ค่อยเห็นมีถามแล้ว) แน่นอนว่า ระยะเวลาเก็บหนี้เฉลี่ยของทั้ง BIGC และ CPALL มันต้องต่ำกว่า 1 วันอยู่แล้วล่ะ ไม่มีอารมณ์แบบมาค้ามาบอกว่า “เธอๆๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้มาจ่ายนะคะ ขอเอาไอติมไปกินก่อน” ยกเว้นกรณีเด็กแว้นๆที่เอาปากไปกรอกเครื่องกดน้ำแปปซี่ที่โด่งดังอยู่ใน Clip วิดีโอนั่นล่ะกินก่อน แต่ไม่รู้จ่ายหรือเปล่าเพราะมันจบก่อนเห็นว่าจ่ายหรือไม่จ่ายเงิน ฮ่าๆ

มาดูอันต่อมาคือ จำนวนวันที่ขายสินค้าได้ ประมาณว่าเอาของมาวางไว้แล้วเฉลี่ยว่าของมันจะออกไปในกี่วัน จะเห็นได้ว่าเฉลี่ยๆแล้ว CPALL มันขายออกได้เร็วกว่า อันนี้กระผมมองเล่นๆนะครับว่าปกติแล้วคนเข้าไปซื้อของใน 7-11 สงสัยจะไปซื้อพวกของกินกันซะเยอะ พวกของกินมันก็ขายออกเร็วนั่นล่ะ ไส้กรอก ครัวซอง แซนวิช พวกนี้ออกเร็วแน่ๆ สงสัยมันคงมีค่าเฉลี่ยในการขายของพวกนี้เยอะ แต่อาจจะต้องไปดูรายละเอียดเรื่องสัดส่วนของที่ขายในร้านอีกทีนะครับ แฮร่ (ใครมีเวลาเช็คให้หน่อยน้า 555) ค่าเฉลี่ยมันเลยปล่อยของได้ใน 3 วีคนิดๆ ในส่วนของ BIGC นี่ของมันเป็นแนวๆหลากหลายกว่าของเข้ามาวางเฉลี่ยในร้านออกไปช้ากว่าหน่อยประมาณ 1 เดือน

มาดูในส่วนของการชำระเงินให้กับเจ้าหนี้ดูเหมือน Credit Term ของ BIGC จะมากกว่าใช่ไหม 80-90 วัน นั่นแปลว่าเขาจะไปบอก supplier ว่า เอาของมาวางก่อน อีก 3 เดือนเอาเงินมาจ่าย ส่วน CPALL มันคงผสมๆกันล่ะครับ ค่าเฉลี่ยอยู่ที่ ประมาณ 2 เดือน ถึง 2 เดือนครึ่ง แปลว่าบางอย่างคงต้องจ่ายเร็ว บางอย่างก็จ่ายช้าได้ถ้าเอาให้ชัวร์ ต้องกลับไปดูนโยบายการเรื่อง credit term นะครัช!

วงจรเงินสดของทั้ง 2 ธุรกิจนี้มัน ติดลบ ทั้งคู่ เงินสดอยู่ในเงิน BIGC ตั้งเกือบ 2 เดือนแหนะ ส่วนใน CPALL อยู่ในมือ 1 เดือนถึง 1 เดือนครึ่ง

พออ่านพวกนี้ก็คงจะพอมองภาพออกใช่ไหมครับว่า 2 ธุรกิจนี้มันมีเครดิตเทอมยังไงและดูเหมือนที่ไหนจะขายของหมุนเงินได้เร็วกว่า แต่ดูแล้วทั้ง 2 แห่งนี้ก็ดูมี Power ในการต่อรองสูงเนอะ นักลงทุนอย่างเราๆมองอย่างไรบ้างครับ? มาดูตัวอย่างที่ 2 ค้าปลีกพวกเกี่ยวกับอุปกรณ์ที่เกี่ยวกับบ้าน

HMPRO กับ GLOBAL

อันนี้ถามกันเยอะ ยกมาให้ดูเลยดีกว่า มีคนชอบถามว่าลงทุนอันไหนดีนะ ผมเอาในส่วนของวงจรเงินสดมาให้ดูสนุกๆทั้ง 2 อันเลยเทียบกันแล้วกันนะ เพื่อจะเป็น Idea ในการไปดูในแง่มุมอื่นๆต่อ

อัตราการเก็บหนี้เฉลี่ย ดูเหมือน HMPRO จะเก็บได้ช้ากว่า GLOBAL นะครับ ประมาณ 1 สัปดาห์ น่าสนใจไหม เวลาผมไปซื้อของที่ HMPRO ผมก็จ่ายสดทั้งนั้นเลยนะ แล้วใครที่ติดหนี้ได้ถึง 1 อาทิตย์ล่ะเนี่ย ห้าห้า ส่วน GLOBAL เป็นร้านค้าปลีกที่จ่ายสด เก็บลูกหนี้ได้ไม่ถึง 1 วัน ชิมิ?  เออแต่มาดูการขายสินค้าโดยเฉลี่ยสิ จะพบว่า HMPRO ขายได้เร็วกว่า GLOBAL เยอะเลย เฉลี่ย 2 เดือนครึ่ง กับ ประมาณ 6 เดือน นี่ถ้าเกิดผมเอาของไปตั้งใน HMPRO คงดีใจขายของได้เร็ว แต่ GLOBAL นี่เหงาแย่เลยเอาไปวางไว้ 6 เดือนถึงขายได้เนี่ย

มาดูอันที่แบบพิฆาตธุรกิจก็คือเรื่องของระยะเวลาการชำระหนี้เจ้าหนี้ HMPRO นี่มีเครดิตเทอมเฉลี่ยประมาณ 120 วัน (4 เดือนแหนะ) ในขณะที่ GLOBAL ได้ประมาณ 2 เดือนเท่านั้น นั่นหมายความว่าพอขายของได้ HMPRO เลยเอาเงินไปหมุนก่อนได้ แต่ GLOBAL นี่ดูสภาพแย่กว่า เพราะของกว่าจะขายได้ก็ต้อง 6 เดือน แต่แค่ 2 เดือนก็ต้องเอาเงินไปจ่ายเจ้าหนี้แล้ว (อารมณ์ของยังไม่ได้ขายเลยเงินก็ต้องไปหาเจ้าหนี้แล้ว) วงจรเงินสดของ HMPRO มันเลยดีกว่าเพราะเงินอยู่ในมืออีก 1 เดือน ในขณะที่ GLOBAL นี่เงินไปอยู่ที่คนอื่นซะส่วนใหญ่ เกือบ 4 เดือนได้ละม้าง แต่ถ้าขายของปล่อยออกได้เร็วก็คงดีกว่านี้ใช่ไหมครับ ตรงนี้น่าจะเป็นเรื่องของการบริหารจัดการให้ของขายได้เร็วๆแล้วล่ะ อาจจะดูว่า Sell & Marketing Strategy เขาทำอย่างไร ใครถือหุ้นก็ลองไปถามผู้บริหารในวันประชุมผู้ถือหุ้นนะคราบ

พอจะได้คำตอบเพื่อไปศึกษาต่อใน Case ของ HMPRO กับ GLOBAL แล้วใช่ไหมครับ กรณีที่เงินสดมันไม่ได้อยู่ที่เราเยอะ

หลายๆครั้งที่ผมไปพูดตามงานสัมมนาต่างๆ ผมมักจะเริ่มถามคำถามว่า 

“ใครเป็นมนุษย์เงินเดือนบ้าง?”

——- จะมีคนยกมือเกิน 80%

แล้วผมจะถามคำถามที่ 2

“มนุษย์เงินเดือนอย่างเราๆมีการวางแผนเกษียณกันบ้างยัง?”

——- จะมีคนยกมือประมาณ 5%

ต่อมาผมจะระดมความคิดกันว่า

“เราอยากจะมีเงินใช้กันเท่าไหร่ในยามเกษียณ”

——- จะมีเสียงตระโกนขึ้นมาบนเวทีเต็มไปหมดเลยครับ

30,000 บาทต่อเดือน

50,000 บาทต่อเดือน

100,000 บาทต่อเดือน

แต่เชื่อผมไหมครับว่าหลายๆคนอาจจะยังไม่รู้ว่า ในความเป็นจริงและสิ่งที่เป็นเป้าหมายนั้นอาจจะค่อนข้างยากอยู่เหมือนกัน โดยเฉพาะหลายๆคนที่ยังไม่มีประสบการณ์ในการลงทุนมาก่อน กลัวและไม่กล้ารับความเสี่ยงและมองว่าการลงทุนเป็นเรื่องมีโอกาสขาดทุนได้ตลอดเวลา จึงคิดว่าการเก็บเงินออมไว้ใช้ในยามเกษียณนี่แหละจะเป็นทางเลือกที่ดีไม่เสี่ยง

ผมก็เลยลองมาทำตารางดูนะครับว่าถ้าเกิดเราจะเก็บเงินใส่ตุ่มไว้เลยว่าในชีวิตของเราจะต้องเก็บเงินไว้ในยามเกษียณเนี่ย ต้องมีเงินเท่าไหร่กันบ้าง? ตัวอย่างแรกก็คือการเก็บเงินเพื่อให้สามารถใช้ได้เดือนละ 30,000 บาท ไปจนถึงอายุ 80 ปี (อันนี้สมมติว่าตัวเลขนั้นรวมภาวะเงินเฟ้อไปแล้วนะครับ ไม่รู้ว่าจะพอใช้ในเวลานั้นหรือเปล่า มันคือตัวเลขในเวลานั้น ย่อมมีมูลค่าต่ำลงเทียบกับเวลานี้นะครับ) ก็สรุปเป็นตารางออกมาได้ว่า เราอาจจะต้องมีเงินเก็บถึง 7.2 ล้าน ซึ่งถ้าเราเริ่มต้นเร็วก็จะใช้จำนวนเงินเฉลี่ยต่อเดือนที่ต้องเก็บน้อยกว่าคนที่อายุมาก

ดูตัวเลขก็น่าตกใจนะ… อายุ 20 จะเก็บเงินอย่างไรให้ได้เฉลี่ยเดือนละ 15,000 บาทในช่วงเริ่มต้นทำงานดีเนี่ย? ไม่เป็นหนี้บัตรเครดิตก็ดีใจแล้วววววว

แล้วเด็กจบใหม่ได้เงินเดือนไม่ได้เยอะมากด้วยสินะ การเก็บเงินตัวเลขนี้ในช่วงเริ่มต้นของชีวิตนี่ยากเข้าไปใหญ่เลย ลองดูตัวเลขที่ต้องเก็บนะ

สำหรับหลายๆคนที่อยากมีเงินใช้ยามเกษียณถึง 100,000 บาทต่อเดือน ยังไม่ได้ลงทุนอะไรเลยก็ต้องเก็บเงินเฉลี่ยต่อเดือนให้ได้ในตารางข้างล่างแล้วล่ะครับ ผมดูแล้วยิ่งยากเข้าไปใหญ่เลย บางทีถ้าเราทำงานไปจนถึงอายุ 50 ปี ก็ไม่รู้ว่าตอนนั้นจะได้เงินเดือนซัก 5 แสน เพื่อเก็บซัก 4 แสนเหมือนผู้บริหารระดับสูงของหลายๆบริษัทไหม มันก็ยากเหมือนกันนะครับ ลองดูตัวเลขเงินที่ต้องเก็บนะ

บทความนี้ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้หลายๆคนกลัวนะครับ แค่คิดว่ามันเป็นสิ่งหนึ่งในชีวิตที่ต้องเริ่มคิดแล้วล่ะว่าเราจะวางแผนการเงินอย่างไร?

มันไม่ใช่ไม่มีทางออกนะ เพียงแต่เราจะเริ่มเรียนรู้มันอย่างไรกันบ้าง แล้วเดี๋ยวจะเล่าให้ฟังต่อๆไปนะครับ ^_^

ต้าร์ กวิน สุวรรณตระกูล

เจ้าของผลงานหนังสือ ออมหุ้น ออมความสุข จากเวปไซต์ www.aomstock.com

และ หนังสือรวยได้จริงกับสิ่งที่เรียกว่าเงินเดือน

นักเขียนประจำเว็บไซต์ www.aommoney.com/tarkawin

การมีบ้านหรือคอนโดมีเนียมที่น่าอยู่คงเป็นความฝันของใครหลายๆคน แต่เมื่อคิดที่จะซื้อที่อยู่อาศัยซักแห่งคงจะเป็นเรื่องที่ต้องคิดค่อนข้างมากเพราะเป็นการลงทุนครั้งใหญ่ของชีวิต นอกจากการเลือกซื้อที่อยู่ที่มีคุณภาพแล้วการวางแผนการผ่อนชำระก็มีความสำคัญต่อทุกคนเป็นอย่างมาก ในการซื้อบ้านหรือคอนโดในโครงการซักแห่งสิ่งที่เราควรจะรู้ก็คือ ขั้นตอนในการซื้อ ซึ่งแบ่งเป็น 2 ช่วง ดังนี้

1. ช่วงการจอง ทำสัญญา และผ่อนดาว

เมื่อเราได้สำรวจโครงการต่างๆเพื่อตัดสินใจในการซื้อที่อยู่อาศัยซักแห่งแล้ว เราควรจะเตรียมเงินให้พร้อมสำหรับการชำระเงินในช่วงแรก อันได้แก่

• ค่าจอง : สำหรับการแสดงความประสงค์ในการซื้อห้องหรือบ้านหลังที่เลือกไว้
• ค่าทำสัญญา : เพื่อเป็นการทำสัญญากับโครงการว่าเราจะซื้อที่อยู่ในราคาที่ตกลงกัน โดยมีรายละเอียดต่างๆที่เกี่ยวข้องกับการซื้อขาย ราคาที่ตกลง สิ่งที่โครงการและเราในฐานะผู้ซื้อต้องปฏิบัติ
• การผ่อนดาว :  เป็นเงินค่างวดที่เราจะต้องผ่อนกับโครงการตามระยะเวลาที่ตกลงกันก่อนถึงเวลาโอนกรรมสิทธิ์ โดยการผ่อนดาวจะคิดเป็น 10-15% ของราคาบ้านหรือคอนโดมิเนียม โดยแบ่งชำระเป็นงวด เช่น 24 เดือน หรือ 36 เดือน

2. ช่วงการโอนกรรมสิทธิ์ และชำระค่าใช้จ่ายที่เหลือ

หลังจากที่เราได้ผ่อนดาวเป็นที่เรียบร้อย ขั้นตอนต่อมาคือการขอยื่นกู้กับทางธนาคารเพื่อชำระค่าใช้จ่ายและโอนกรรมสิทธิ์ให้เราเป็นเจ้าของที่อยู่อาศัย ธนาคารจะพิจารณาความสามารถในการผ่อนชำระของผู้ขอสินเชื่อ หากเรามีสถานะทางการเงินที่ไม่ดี ก็ย่อมยากที่จะกู้ผ่านได้ สิ่งที่เราจะต้องเตรียมพร้อมคือการลดภาระหนี้ที่ไม่จำเป็นอื่นๆเพื่อให้ธนาคารเห็นความสามารถในการชำระหนี้ของเราและพิจารณาในการให้สินเชื่อทั้งนี้ในการผ่อนชำระนอกจากสินเชื่อแล้ว เรายังต้องชำระดอกเบี้ยและค่าใช้จ่ายอื่นๆที่เกี่ยวข้องเช่น ค่าทำประกัน ค่าสมาชิกส่วนกลางและสาธารณูประโภคต่างๆ ก็ต้องกลับมาสำรวจตัวเองว่าเรามีความสามารถในการผ่อนในแต่ละเดือนมากขนาดไหน และควรจะใช้เวลาในการผ่อนชำระเป็นเวลากี่ปี

แน่นอนว่าหลายๆท่านก็คงมองหาแนวทางใหม่ๆในการผ่อนชำระสินเชื่อเพื่อที่อยู่อาศัย นอกจากการผ่อนชำระหนี้อย่างมีประสิทธิภาพจะทำให้เราสามารถประหยัดค่าใช้จ่ายในเรื่องดอกเบี้ยได้ การมีบ้านเป็นของตัวเองอย่างไรก็ตามถือเป็นทรัพย์สินของเราที่นับวันมูลค่าก็จะเพิ่มสูงขึ้นและที่สำคัญคือเราสามารถนำทรัพย์สินที่เราเป็นเจ้าของนั้นมาใช้ประโยชน์ในการสร้างรายได้เพิ่มขึ้น ซึ่งจะทำให้เรานำเงินสดมาผ่อนชำระหนี้สินได้อีกทางหนึ่งโดยเฉพาะผู้ที่เลือกซื้อบ้านในทำเลที่ดีย่อมได้เปรียบในการนำทรัพย์สินมาแปลงเป็นทุน เช่น

เพิ่มรายได้จากการให้เช่า

หากเรามีบ้านหรือคอนโดที่มีห้องว่าง เราสามารถทำการแบ่งเช่าได้ การให้เช่าเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด โดยปกติแล้วหลายๆคนมักจะนึกถึงการให้เช่าห้องนอนที่พักกับผู้ที่สนใจ โดยเฉพาะหากที่อยู่อาศัยอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยก็สามารถปล่อยเช่าให้กับนักเรียนนักศึกษา ในส่วนที่อยู่ใกล้กับย่านธุรกิจก็สามารถแบ่งเช่าให้กับพนักงานที่ทำงานในบริเวณใกล้เคียงได้ แต่หลายๆท่านอาจจะมีแนวคิดที่เปลี่ยนพื้นที่บ้านส่วนอื่นให้กลายเป็นพื้นที่ใช้สอยให้เช่า พื้นที่บางส่วนเช่นบริเวณที่เป็นห้องนั่งเล่น หรือพื้นที่ที่ที่เป็นสวนของบ้านก็สามารถต่อเติมให้กลายเป็นออฟฟิศให้เช่าสำหรับผู้ประกอบการที่มีธุรกิจขนาดเล็ก มีพนักงานจำนวนไม่สูงมากได้เช่นกัน หรือหากใครที่มีธุรกิจในนามนิติบุคคลที่ต้องตัดค่าใช้จ่ายจากการเช่า และกำลังเช่าที่อื่นอยู่ก็สามารถให้บริษัทเปลี่ยนที่เช่าให้มาเช่ากับตัวเราเองได้ นอกจากจะประหยัดต้นทุนในการดำเนินกิจการมากขึ้นแล้วยังสามารถนำค่าเช่าที่ได้รับไปชำระหนี้สินที่กู้ยืมต่อได้อีกด้วย

โดยปกติแล้วการทำสัญญาเช่าระหว่างเจ้าของที่อยู่อาศัยและผู้เช่า มักจะมีการจ่ายหลักทรัพย์ค้ำประกันหรือจ่ายค่าห้องล่วงหน้าตามที่ตกลง เราสามารถนำเงินก้อนดังกล่าวไปชำระหนี้สินเงินกู้เพื่อให้เงินต้นและดอกเบี้ยลดลงได้เป็นจำนวนมาก และในส่วนของค่าเช่าที่ได้รับรายเดือนก็สามารถนำมาใช้แบ่งเบาภาระในการผ่อนได้เช่นกัน

นำพื้นที่บ้านมาทำธุรกิจ

สำหรับผู้ที่มีบ้านเป็นของตัวเองจะได้ประโยชน์เป็นอย่างสูงในการทำธุรกิจที่ไม่จำเป็นต้องจ่ายค่าเช่า ถือเป็นการประหยัดต้นทุนของกิจการของตัวเองได้หลายๆคนอาจจะกำลังทำงานประจำอยู่และมีเวลาว่างวันเสาร์-อาทิตย์ ก็สามารถนำพื้นที่ใช้สอยของบ้านและเวลาที่ว่างของตัวเองนั้นมาประกอบกิจการตามความถนัดของตัวเองหรือชวนเพื่อนที่เชียญชาญมาประกอบกิจกรรมร่วมกัน เช่น การเปิดสอนพิเศษให้กับเด็กๆในหมู่บ้าน การสอนดนตรี ศิลปะต่างๆ หรือหากพื้นที่บ้านค่อนข้างกว้าง ก็สามารถจัดพื้นที่เป็นธุรกิจงานสัมมนา การทำเวิร์คช็อปในบ้าน ในสวนหลังบ้าน สำหรับผู้ที่สนใจในการเรียนรู้เพื่อการพัฒนาวิชาชีพต่างๆได้ ซึ่งหากทำได้สำเร็จจริงเราอาจจะไม่เชื่อเลยว่ารายได้ที่ได้เพียงแค่ในวันเสาร์-อาทิตย์อาจจะสามารถสร้างได้มากกว่าการผ่อนบ้านทั้งเดือนเลยก็เป็นได้ และนั่นหมายความว่าเราสามารถนำทรัพย์สินของบ้านมาใช้ประโยชน์อย่างสูงสุด นอกจากจะได้บ้านเป็นของตัวเองแล้วยังสามารถสร้างความมั่งคั่งให้กับชีวิตได้ด้วย

สรุป

สิ่งที่สำคัญในการผ่อนชำระสินเชื่อก็คือ  “การวางแผนทางการเงินที่ดีในการบริหารหนี้สิน” “การต่อยอดความคิดในการสร้างรายได้” และ “ความมีวินัย”  หากเราสามารถสร้าง 3 สิ่งนี้ได้แน่นอนว่าการซื้อที่อยู่อาศัยก็จะสามารถทำได้ง่ายและชีวิตเราก็จะสบายขึ้นนะครับ

คำถามที่ Fan Page จำนวนมากถามเข้ามาคือ

“จะลงทุนในหุ้นหรือกองทุนดีกว่าค่ะพี่ต้าร์ๆๆๆๆๆๆ”

ก่อนอื่นเรามาอธิบายกันนะครับว่า หุ้น และ กองทุน ต่างกันอย่างไร

หุ้น!!!

สมัยที่เราเป็นเด็ก เราอาจจะอยากได้ของซักเล่นชิ้นหนึ่ง เรามีเงิน 10 บาท ของมันราคา 20 บาท เราอาจจะไปคุยกับน้องเราว่า ซื้อของเล่นมาเล่นด้วยกันไหม? หารกัน คนละ 10 บาท รวมกัน 20 บาท เราจะได้ของชิ้นนี้มา ก็เท่ากับว่า

1. เราเป็นเจ้าของร่วมกันในสิทธิของเล่นก็อยู่ที่ว่าใครจ่ายมากจ่ายน้อยแค่ไหน ถ้าจ่ายมากก็มีสิทธิมาก

2. หากจะกระทำการใดๆกับของเล่น จะต้องถามอีกคนหนึ่งก่อนว่าจะให้ทำได้ไหม เช่น จะขายต่อ จะเอาไปทิ้ง

ง่ายไหม? เรื่องหุ้น….

ในมุมของธุรกิจก็ไม่ได้ต่างกัน เมื่อวันหนึ่งบริษัทแห่งหนึ่งเขามาบอกว่า “ต้องการเงินระดมทุนมาทำธุรกิจ ใครจะมาหุ้นบ้าง?”

เราก็อาจจะสนใจกันว่า จะลงทุนกับธุรกิจนี้ดีไหมนะ เพราะเราต้องเอาเงินไปให้เขา ถ้าธุรกิจดี เจริญๆ มันก็จะโตๆๆๆ เช่น ลงทุนร่วมกับเพื่อนๆ เปิดร้านขายของซัก ร้านหนึ่ง หุ้นกันคนละ 1 แสน จำนวน 5 คน มีเงินทั้งหมด 5 แสนบาท เอาไปเปิดร้านขายของจ้างคนมา ถ้าขายได้กำไรมา ก็เอาเงินกำไรมาแบ่งกัน หรือถ้าจะไม่แบ่งกำไรก็เอาเงินที่ขายได้ไปเปิดร้านใหม่ขยายสาขา แต่ถ้าเกิดเปิดร้านแล้วขาดทุน พวกเราก็ต้องรวมหัวจมท้ายด้วยกันเพราะว่า “ธุรกิจมันเจ๊ง” ขาดทุนร่วมกัน

หุ้นไม่ใช่การฝากเงิน รวยได้ เจ๊งก็ได้

กองทุนรวม++

กองทุนรวม คือ การที่มีใครซักคนบอกว่า “เห้ยยย เอาเงินมารวมกัน เดี๋ยวผมบริหารการลงทุนให้เอง” กองทุนรวมจะมีผู้จัดการกองทุนคอยดูว่าจะเอาเงินไปลงทุนอย่างไรดี ตามนโยบายกองทุน กองทุนเองก็มีหลายประเภทอยู่ที่นโยบาย เราก็ต้องเลือกตามนโยบายว่าอันไหนเหมาะสมกับเรา เช่น

1. กองทุนนี้จะเอาไปลงทุนในหุ้น (รวมเงินพวกเราแล้วไปลงทุนในหุ้นหลายๆประเภทที่เขาตั้งเป็นนโยบาย เราไม่ต้องซื้อขายหุ้นเอง)
2. กองทุนนี้จะเอาเงินไปลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ (รวมเงินกันแล้วไปซื้อตึกมาปล่อยเช่ากันเถอะ กำไรเดี๋ยวแบ่งกันระหว่างผู้ถือหน่วยลงทุน)
3. กองทุนนี้จะเอาเงินไปลงทุนในคนยืมเงิน (เอาไปปล่อยกู้ แล้วพอเข้าใช้เงินเป็นดอกเบี้ยก็จะเอามาแบ่งกัน เช่น การลงทุนในตราสารหนี้ ตลาดเงิน)
4. กองทุนนี้จะผสมๆ หุ้นบางส่วน ตราสารหนี้บางส่วน อสังหาริมทรัพย์บางส่วน ผสมๆกันไปตามการจัดพอร์ทการลงทุนของกองทุน

กองทุนรวมจะมีนโยบายต่างๆ ซึ่งเราจะต้องดูในรายละเอียดในหนังสือชี้ชวน ซึ่งอยู่ตามเวปไซต์ของ บริษัทหลักทรัพย์จัดการกองทุนต่างๆ ลองเดินไปขอที่ธนาคารดูก็ได้ว่า ธนาคารนั้นๆมีบริษัทหลักทรัพย์จัดการกองทุนที่ให้บริการกองทุนอะไรบ้าง ผลงานเป็นอย่างไร บางกองผลงานเทียบกับกองอื่นก็อาจจะสู้ไม่ได้ บางกองก็ผลตอบแทนดีมาก บางกองก็ขาดทุนได้

กองทุนรวมไม่ใช่การฝากเงิน รวยได้ เจ๊งก็ได้

ความแตกต่างระหว่างหุ้นกับกองทุนรวม$$

1. หุ้นเราเป็นเจ้าของธุรกิจ กองทุนรวมเรานำเงินไปให้ผู้บริหารกองทุนที่รวมเงิน จัดการทรัพย์สินให้ การลงทุนในกองทุนหุ้น เราไม่ได้เป็นเจ้าของบริษัทโดยตรง

2. หุ้นเราจะต้องจัดการวิเคราะห์การลงทุนด้วยตัวเองว่าจะลงทุนอะไร กองทุนรวมผู้จัดการกองทุนซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญจะเป็นผู้ดำเนินการทุกอย่างตามนโยบายการลงทุน

3. กองทุนรวมบางอย่างเช่น LTF RMF สามารถได้รับสิทธิพิเศษทางภาษี (ข้อมูล ณ มิย 2557) หุ้นเองก็มีโอกาสได้รับสิทธิในเรื่องเครดิตภาษีเงินปันผล รายละเอียดต่างๆไว้จะเล่าให้ฟังนะครับ แต่ใครใจร้อนไปอ่านบทความเท่ๆเกี่ยวกับเรื่องภาษี และ กองทุนรวมเพิ่มเติมได้ที่ TaxBugnoms และ คลินิคกองทุนได้ กด Linkได้เลยฮาฟฟฟฟ (ยังไม่จบ อย่าพึ่งกดไปลิงค์คนอื่น)

คำถามยอดฮิต

ออมในหุ้นหรือกองทุน อะไรจะให้ผลตอบแทนมากกว่ากัน?

บอกตรงๆ จากใจ “ไม่รู้จริงๆ 5555”

หุ้นและกองทุนในประเทศไทยและโลกใบนี้มีเยอะมากๆๆๆ มีตั้งแต่ที่ให้ผลตอบแทนแบบขาดทุน -100% ยันกำไร 10,000% ผมไม่สามารถบอกได้ว่าการลงทุนในหุ้นหรือกองทุนอันไหนที่จะได้ผลตอบแทนสูงกว่ากัน แต่สิ่งที่ผมแนะนำได้คือ เราจะต้องมองการลงทุนให้เป็น เลือกหุ้นให้เป็น เลือกกองทุนให้เป็น และถึงแม้จะเลือกได้ดีแล้ว อนาคตคือสิ่งที่ไม่แน่นอนและมีความเสี่ยงเสมอ มุมมองวันนี้กับพรุ่งนี้และอีก 10 ปี ก็มีโอกาสเปลี่ยนแปลงได้ ทุกอย่างอยู่ที่นักลงทุนทุกคนว่าจะตัดสินใจอย่างไร ผลตอบแทนคือสิ่งที่เฉลยว่าเราได้วิเคราะห์ (และแถมอาจจะมีโชคจากเหตุการณ์ต่างๆที่ถูกต้องหรือไม่) กับการลงทุนอย่างถูกต้องหรือไม่

เพราะฉะนั้นแล้วหากคุณเปรียบเทียบกองทุนที่เยี่ยมยอดกับหุ้นสุดหวย คำตอบก็ย่อมต่างจาก การเปรียบเทียบระหว่างหุ้นชั้นเลิศกับกองทุนสุดเหว ใช่ไหมครับ สิ่งที่ทำได้ก็คือเอาสิ่งที่เราต้องการมาลงทุนเปรียบเทียบกัน อาจจะเป็นในเชิงผลตอบแทนว่าอันไหนดีกว่ากัน