สวัสดีครับ กลับมาพบกับบทความใหม่ประจำสัปดาห์กันอีกครั้งกับพรี่หนอม @TAXBugnoms ครับ วันนี้เป็นเรื่องราวของภาษีที่เกี่ยวข้องกับการลงทุนกันบ้างครับ ที่ได้ไอเดียเขียนเรื่องนี้ขึ้นมาก็เพราะเมื่อวันก่อนผมได้รับเกียรติให้เป็นแขกรับเชิญในรายการสุดฮิตอย่าง Money Talk มาครับ และคำถามนี้ก็เป็นหนึ่งในหัวข้อการเสวนาวันนั้นด้วยครับ

เมื่อพูดถึงการลงทุน ใครหลายคนจะนึกถึงการลงทุนในหุ้น หรือ กองทุนรวมเป็นหลัก ซึ่งผมเองก็ได้เคยเขียนบทความเรื่องภาษีกับการลงทุนในหุ้นและกองทุนรวมมาหลายครั้งแล้วครับ ทั้งที่มีใน บล็อกภาษีข้างถนน และ Aommoney.com หากใครสนใจสามารถอ่านบทความต่อไปนี้ได้เลยครับ

– 5 Checklist ความเข้าใจเรื่องภาษี “หุ้นและกองทุนรวม”
– 5 เรื่องภาษีน่ารู้ สำหรับนักลงทุนมือใหม่
– ครบทุกความเข้าใจ กำไรจากการขายหุ้น รอลุ้นเครดิตภาษี โดยพี่ @TAXBugnoms
– มีเงินได้สุทธิเท่าไร ถึงไม่ควรใช้เครดิตภาษีเงินปันผล
– 3 ขั้นตอน!! วางแผนภาษีรายได้จากหุ้นและกองทุนรวม

แต่เมื่อพูดถึงคำว่า “ลงทุน” นั้น มันยังไม่จบแค่นี้ครับ เพราะการลงทุนไม่ได้มีแค่การลงทุนในหุ้นและกองทุนรวมเพียงเท่านั้น แต่ยังมีการลงทุนในสินทรัพย์ประเภทอื่นๆอีกมากมายที่ได้รับผลตอบแทน เช่น เงินฝาก หุ้นกู้ ทองคำ สินทรัพย์ทางเลือก หรือแม้แต่อสังหาริมทรัพย์ ดังนั้นบทความนี้จะมาพูดคุยเรื่องภาษีจากการลงทุนในสินทรัพย์ประเภทต่างๆเหล่านี้ให้ฟังกันครับ เอาล่ะครับ เรามาเริ่มกันเลยดีกว่าครับกับรายได้จากการลงทุนในกลุ่มแรก

รายได้กลุ่มดอกเบี้ย

สำหรับรายได้ในกลุ่มแรกนั้น จะเป็นรายได้ในส่วนของดอกเบี้ยครับ ซึ่งทางกฏหมายภาษีหรือประมวลรัษฏากรได้เขียนคำนิยามไว้เป็นเงินได้ประเภทที่ 4 หรือมาตรา 40(4) ดังนี้ครับ

เงินได้ 40(4)(ก) ดอกเบี้ยพันธบัตร ดอกเบี้ยเงินฝาก ดอกเบี้ยหุ้นกู้ ดอกเบี้ยตั๋วเงิน ดอกเบี้ยเงินกู้ยืมไม่ว่าจะมีหลักประกันหรือไม่ ดอกเบี้ยเงินกู้ยืมที่อยู่ในบังคับต้องถูกหักภาษีไว้ ณ ที่จ่ายตามกฎหมายว่าด้วยภาษีเงินได้ปิโตรเลียมเฉพาะส่วนที่เหลือจากถูกหักภาษีไว้ ณ ที่จ่ายตามกฎหมายดังกล่าว หรือผลต่างระหว่างราคาไถ่ถอนกับราคาจำหน่ายตั๋วเงินหรือตราสารแสดงสิทธิในหนี้ที่บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล หรือนิติบุคคลอื่นเป็นผู้ออกและจำหน่ายครั้งแรกในราคาต่ำกว่าราคาไถ่ถอน รวมทั้งเงินได้ที่มีลักษณะทำนองเดียวกันกับดอกเบี้ย ผลประโยชน์หรือค่าตอบแทนอื่นๆ ที่ได้จากการให้กู้ยืม หรือจากสิทธิเรียกร้องในหนี้ทุกชนิด ไม่ว่าจะมีหลักประกันหรือไม่ก็ตาม

นั่นคือแปลว่า รายได้ในส่วนนี้ ไม่ว่าจะเป็นดอกเบี้ยจากอะไร หรือผลต่างจากการไถ่ถอนต่างๆ จะถือว่าเป็นเงินได้ในกลุ่มนี้ตามกฎหมาย และต้องนำมาคำนวณเงินได้เพื่อเสียภาษีครับ

แต่สำหรับรายได้ในกลุ่มดอกเบี้ยนี้ จะมีสองเรื่องที่น่าสนใจครับ เรื่องแรกคือ มีรายได้ดอกเบี้ยบางประเภทที่ได้รับยกเว้นภาษี เช่น ดอกเบี้ยเงินฝากเผื่อเรียก ดอกเบี้ยสหกรณ์ออมทรัพย์ ดอกเบี้ยธนาคารพาณิชย์ส่วนที่ไม่เกิน 20,000 บาทต่อปี ดอกเบี้ยที่ได้รับจากเงินฝากประจำปลอดภาษี และดอกเบี้ยเงินฝากประจำผู้สูงอายุครับ (อ่านเพิ่มเติมในบทความ คุ้มโคตรๆ!! กับเงินฝาก 5 ประเภทที่ไม่ต้องเสียภาษี!! )

ส่วนอีกเรื่องหนึ่ง คือ การเลือกเสียภาษีแบบ Final TAX หรือการยอมให้ถูกหัก ณ ที่จ่ายแล้วไม่ต้องนำมาคำนวณเงินได้เพื่อเสียภาษีอีกทีหนึ่ง (อ่านเพิ่มเติมในบทความ Final [TAX] Destination : เสียภาษีแบบนี้สิดีออกก) ครับ ซึ่งเงินได้จากดอกเบี้ยในกลุ่มนี้ จะเลือกใช้สิทธิเสียภาษีหัก ณ ที่จ่ายตามมาตรา 48(3) ดังนี้ครับ

มาตรา 48 (3) ผู้มีเงินได้จะเลือกเสียภาษีในอัตราร้อยละ 15.0 ของเงินได้ โดยไม่ต้องนำไปรวมคำนวณภาษีตาม (1) และ (2) ก็ได้ สำหรับเงินได้ตามมาตรา 40(4) (ก) และ (ช) ดังต่อไปนี้

(ก) ดอกเบี้ยพันธบัตร ดอกเบี้ยเงินฝากธนาคารในราชอาณาจักร ดอกเบี้ยเงินฝากสหกรณ์ ดอกเบี้ยหุ้นกู้ ดอกเบี้ยตั๋วเงินที่ได้จากบริษัท หรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลหรือนิติบุคลอื่น ดอกเบี้ยเงินกู้ยืมที่ได้จากบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล หรือนิติบุคคลอื่น ดอกเบี้ยที่ได้จากสถาบันการเงินที่มีกฎหมายโดยเฉพาะของประเทศไทยจัดตั้งขึ้น สำหรับให้กู้ยืมเงินเพื่อส่งเสริมเกษตรกรรม พาณิชยกรรม หรืออุตสาหกรรม

(ข) ผลต่างระหว่างราคาไถ่ถอนกับราคาจำหน่ายตั๋วเงินหรือตราสารแสดงสิทธิในหนี้ที่บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล หรือนิติบุคคลอื่นเป็นผู้ออก

(ค) ผลประโยชน์ที่ได้จากการโอนพันธบัตร หุ้นกู้ หรือตั๋วเงิน หรือตราสารแสดงสิทธิในหนี้ที่บริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคลหรือนิติบุคคลอื่นเป็นผู้ออก ทั้งนี้ เฉพาะที่ตีราคาเป็นเงินได้เกินกว่าที่ลงทุน

ซึ่งวิธีการพิจารณาก็ใช้หลักการง่ายๆเลยครับ นั่นคือ ถ้าหากตอนปลายปีเราคำนวณภาษีแล้วพบว่าเสียในฐานภาษีที่ไม่เกิน 15% เราก็สามารถนำรายได้ในส่วนนี้มารวมคำนวณภาษีเพื่อที่จะได้รับภาษีคืนหรือเสียภาษีน้อยลงครับ แต่ถ้าหากคำนวณแล้วพบว่ารายได้ในส่วนนี้เสียภาษีเกินกว่าอัตรา 15% แบบนี้การเลือกยอมถูกหักภาษี ณ ที่จ่ายไว้ก็เป็นทางออกที่ดีทีสุดครับ

เป็นไงบ้างครับ จบกันไปแล้วกับหลักการเสียภาษีจากการลงทุนในกลุ่มแรกอย่างกลุ่มของดอกเบี้ย ในตอนต่อๆไปของซีรีย์นี้ จะเป็นเรื่องภาษีของการลงทุนในสินทรัพย์ประเภทอื่นๆ กันบ้างครับ ซึ่งจะเป็นสินทรัพย์อะไรและเสียภาษียังไงบ้างนั้น ฝากอดใจรอสักพักนะคร้าบ

สุดท้ายนี้อย่าลืมกด Like ติดตามบทความด้านการเงินและภาษีได้ที่แฟนเพจ

เห็นผมขึ้นต้นหัวข้อแบบนี้ ใครหลายคนคงกำลังคิดว่าจะมีดราม่าใช่ไหมครับ ขอยอมรับเลยครับว่ามีก็ไม่กลัว (แหะๆ) เพราะประเด็นวันนี้ต้องการจะพูดตรงๆเพื่อให้ใครหลายคนเข้าใจเรื่องการวางแผนภาษีด้วย RMF อีกสักครั้งหนึ่งครับ!!

RMF หรือกองทุนรวมเพื่อการเลี้ยงชีพ คือ กองทุนรวมที่ทางรัฐสนับสนุนให้ประชาชนทุกคนมีการวางแผนออมเงินระยะยาว เพื่อจะได้มีเงินใช้หลังเกษียณ โดยมีผลตอบแทนแฝงคือสามารถนำมาลดหย่อนภาษีได้ เนื่องจากคนไทยส่วนใหญ่ไม่มีการวางแผนการเงินเพื่อการเกษียณของตัวเองนั่นเองครับ

ยิ่งจากข่าวล่าสุดก็ตอกย้ำประเด็นนี้ให้ชัดเจนจนถึงขนาดท่านนายกเองยังกล่าวเลยครับว่า เป็นห่วงคนไทยเหลือเกินที่ไม่เคยออมเงินไว้ใช้ในยามชรา (ที่มาข่าว คลิก) และผลสำรวจของคณะกรรมการปฏิรูประบบรองรับการเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุของประเทศไทย สภาปฏิรูปแห่งชาติ (สปช.) ระบุว่าคนไทยร้อยละ 90 ขาดการเตรียมตัวเพื่อการใช้ชีวิตวัยชรา (ที่มาผลสำรวจ)

เชื่อไหมครับว่า ทุกครั้งที่ผมไปบรรยายหรือเสวนาเรื่องภาษี  มักจะพบความจริงว่าคนส่วนใหญ่ให้ความสนใจในการซื้อ “LTF มากกว่า RMF” และคนที่ซื้อ RMF จะเป็นคนที่อายุประมาณ 40 ปลายๆ หรือ 50 ปีขึ้นไป และคิดจำนวนคนที่ซื้อเป็นสัดส่วนที่น้อยมากๆ เมื่อเปรียบเทียบกับ LTF

เมื่อผมถามคำถามต่อไปว่าทำไมถึงซื้อแต่ LTF แต่ไม่ซื้อ RMF ด้วยล่ะ หลายคนมักจะบอกเหตุผลว่า เพราะมันต้องซื้อต่อเนื่องทุกปี เป็นระยะเวลานาน เงินปันผลก็ไม่มี อยากขายเอาเงินออกมาก็ไม่ได้ ถ้าถือไม่ครบอายุ 55 ปี เนื่องจากเงื่อนไขทางภาษีที่เยอะแยะมากมายดังนี้ครับ

“RMF นั้นมีเงื่อนไขว่า ต้องซื้อติดต่อกันทุกปี โดยซื้อรวมกันทั้งปีแล้วต้องไม่ต่ำกว่า 3% ของรายได้หรือ 5,000 บาท นอกจากนั้นยังต้องถือไว้เกินกว่า 5 ปี และมีอายุเกิน 55 ปี ถึงจะสามารถขายได้โดยไม่ผิดเงื่อนไข”

โอเค… ไม่เป็นไร แต่ต่อให้ทุกคนไม่ซื้อ RMF ก็คงมีการวางแผนเพื่อการเกษียณอยู่แล้วใช่ไหมล่ะครับ เลยไม่จำเป็นต้องสนใจผลประโยชน์ของการประหยัดภาษีเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ แต่คำตอบที่ได้ยินมาส่วนใหญ่ คือ … ไม่มีครับ!!

มาถึงตรงนี้ ผมเลยตั้งใจเขียนบทความเพื่อเตือนสติว่า “เราทุกคนกำลังเข้าใจผิดเรื่อง RMF อยู่หรือเปล่าครับ?” และนี่คือเหตุผล 3 ข้อ ที่เราควรจะทำความเข้าใจ เคลียร์กันให้ชัดเสียก่อนว่า … ทำไม RMF ถึงจำเป็นสำหรับเราครับ

3 เหตุผลที่เราทุกคนควรซื้อ RMF

1. คนทุกคนต้องมีการวางแผนเกษียณ

หนึ่งในเป้าหมายสำคัญที่สุดของการเงิน คือ การวางแผนเกษียณเพื่อตัวของเราเองครับ และ RMF คือหนึ่งในเครื่องมือที่ใช้ในการวางแผนเกษียณนอกเหนือจากกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ และกองทุนบำเหน็จบำนาญข้าราชการ และที่สำคัญถ้าหากเราไม่มีทั้งสองกองทุนนี้ RMF ก็เป็นอีกเครื่องมือที่ดีมากๆ เลยครับ

2. RMF คือการสร้างวินัย

ปัญหาในการออมหรือลงทุนส่วนใหญ่นั้น เกิดจากการขาดวินัยของตัวเองครับ ซึ่งเงื่อนไข RMF ที่ใครหลายคนมองว่ายุ่งและทำได้ยากนั้น ถ้าเรามองกลับกันให้ดี มันคือการสร้างวินัยที่ดีในการลงทุนให้กับเราครับ และเอาเข้าจริงแล้วเราไม่จำเป็นต้องซื้อเพื่อลดหย่อนภาษีสูงสุดก็ได้ แต่เราควรซื้อตามความเหมาะสมตามที่เราต้องการ ต่อให้ปีไหนไม่ไหวจริงๆ ก็สามารถซื้อเพียงขั้นต่ำ หรือ 5,000 บาทต่อปี หรือหักจาก 3% ของรายได้ ก็ได้ครับ

3. RMF เลือกลงทุนได้เหมือนกองทุนทั่วไป

LTF คือการลงทุนในกองทุนรวมหุ้นที่มีความเสี่ยงสูงเพราะมีสัดส่วนการลงทุนในหุ้นไทยขั้นต่ำถึง 65% แต่ RMF นั้นมีสินทรัพย์หลายประเภทให้เราเลือกลงทุนเหมือนกองทุนปกติเลยครับ เราสามารถเลือกลงทุนในกองทุนที่มีความเสี่ยงต่ำๆอย่างกองทุนตลาดเงินไปจนถึงกองทุนที่มีความเสี่ยงสูงอย่างหุ้น หรือแม้แต่สินทรัพย์ทางเลือกอื่นๆก็มีให้เลือกมากมายครับ

3 ข้อนี้ คือเหตุผลที่คุณควรลงทุนใน RMF แต่เมื่อมาถึงตรงนี้ หลายๆ คนคงมีคำถามว่าแล้วเราควรจะลงทุนในกองทุนรวมแบบไหนดี เพื่อให้มีผลตอบแทนระยะยาวสูงสุด?

ถ้าตอบกันตรงๆ แบบไม่อ้อมค้อม สินทรัพย์ที่มีความเสี่ยงสูงอย่างหุ้น น่าจะเป็นคำตอบที่ดีสำหรับการลงทุนระยะยาวใน RMF เพื่อวางแผนเกษียณใช่ไหมครับ แต่ความผันผวนของหุ้นก็คงทำให้ใครหลายคนกลัวเหลือเกิน วันนี้ผมเลยมีกองทุนหุ้นที่มีความผันผวนต่ำมาแนะนำให้ฟัง กองทุนนี้ชื่อว่า กองทุนรวมเพื่อการเลี้ยงชีพ T-LowBetaRMF นั่นเองครับ

ได้ยินคำว่า Beta หลายคนคงนึกถึงครีมทาสิวฝ้ายี่ห้อดัง หรือว่ากองทุน RMF กองนี้จะลงทุนในหุ้น Beta เอ่อ.. ไม่ใช่นะครับ คำว่า Beta ในที่นี้หมายถึง ตัวเลขเปรียบเทียบระหว่างความสัมพันธ์ของราคาหุ้นกับดัชนีตลาดหลักทรัพย์ โดยค่า Beta ที่เท่ากับ 1 จะหมายถึงหุ้นที่มีค่าความผันผวนเท่ากับดัชนีตลาดหลักทรัพย์ เช่น ถ้าดัชนีตลาดหลักทรัพย์ปรับตัวขึ้น 10% หุ้นตัวนี้ก็จะปรับตัวขึ้น 10% เท่ากันครับ ซึ่งค่า Beta เราจะสามารถหาดูได้จากหนังสือพิมพ์ เวปไซด์หุ้นต่างๆ หรือโปรแกรมดูหุ้นมากมาย

ถ้าหากหุ้นที่เราถือมีค่า Beta สูงก็แปลว่าค่าความผันผวนจะสูงมากๆ สมมติว่าหุ้น ABC มีค่า Beta ที่ 2 ถ้าดัชนีตลาดหลักทรัพย์ปรับตัวขึ้น 10% หุ้นตัวนี้จะปรับตัวขึ้นถึง 20% และในทางกลับกันถ้าตลาดหลักทรัพย์ปรับตัวลง 10% หุ้นตัวนี้จะปรับตัวลงถึง 20% กันเลยทีเดียว

อย่างไรก็ตามสิ่งหนึ่งที่เราควรรู้ไว้ก็คือ ค่า beta ของหุ้นแต่ละตัวเป็นการคำนวณจากข้อมูลในอดีตเท่านั้น ซึ่งสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลาครับ เมื่อมีปัจจัยที่มีผลกระทบกับราคาหุ้นเปลี่ยนแปลงไป และเพียงค่า Beta อย่างเดียวนั้นคงไม่ใช่ตัวชี้วัดที่จะบอกว่าหุ้นตัวนี้ดีหรือไม่ เราจึงต้องดูข้อมูลอื่นๆเปรียบเทียบเพื่อประกอบการตัดสินใจด้วยครับ

สำหรับกองทุน  T-LowBetaRMF นี้ จะคัดเลือกเฉพาะหุ้นที่มีค่า Beta ต่ำๆ (ต่ำกว่า 1) เท่านั้น ซึ่งออกแบบมาสำหรับคนที่ไม่ต้องการความผันผวนที่สูงมาก หรือนักลงทุนที่ต้องการหลีกเลี

สวัสดีครับ กลับมาอีกครั้งกับการอัพเดทบทความประจำสัปดาห์ ต้องบอกตรงๆครับว่า เข้าใกล้ช่วงปลายปีแบบนี้ทีไร สิ่งหนึ่งที่น่าดีใจสำหรับผม คือการตื่นตัวในเรื่องการวางแผนภาษีของแต่ละคนครับ ดูได้จากคำถามที่สอบถามเข้ามาทางหลังไมค์เพจ @TAXBugnoms และจากที่ได้พูดคุยกับเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ในงานเสวนาหลายๆแห่งครับ

และจากงานเสวนาล่าสุดที่ได้ไปมา คือ งานที่มีชื่อว่า ฟรีแลนซ์…ยังไง? ครั้งที่ 3 ตอน “ภาษี ไม่มี ไม่หนี ไม่จ่าย ที่ทางผู้จัดคือ Co-Working Space ชื่อดังอย่าง HUBBA Thailand ได้ให้ผมมาเป็นแขกรับเชิญ แถมยังได้คุณปิ๊บโป้ เจ้าของ Startup ชื่อดังอย่าง Storylog มาเป็นพิธีกรให้ด้วยอีกต่างหากครับ

บทความวันนี้ของผมเลยถือโอกาสสรุปแนวคิดและเคล็ดลับง่ายๆเรื่องภาษีที่แชร์ไปในงานเสวนาครั้งนี้ ให้เพื่อนๆพี่ๆน้องๆ อ่านอีกทีใน Aommoney ครับ เอาล่ะ.. เรามาดูกันเลยดีกว่าว่ามีอะไรบ้าง

1. เรื่องที่เข้าใจผิดเรื่องแรก คือ การที่เราถูกหักภาษี ณ ที่จ่ายไว้นั้น ไม่ได้แปลว่าเราจ่ายภาษีเรียบร้อยแล้ว ฟรีแลนซ์ส่วนใหญ่มักจะเข้าใจผิดในเรื่องนี้ จึงไม่ได้นำส่งภาษีไว้ครบถ้วน และทำให้เกิดปัญหาภาษีย้อนหลังตามมาอีกมากมายครับ 

ดังนั้นการที่เราถูกหัก ภาษี ณ ที่จ่ายไว้นั้น มันแปลว่าเรามีรายได้และพี่สรรพากรได้รับทราบไว้เรียบร้อยแล้ว  โดยรายได้ทั้งหมดที่ถูกหักภาษี ณ ที่จ่ายไว้ในปีนี้ เรามีหน้าที่ต้องนำมายื่นแบบแสดงรายการภาษีสิ้นปีตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม – 31 มีนาคม ของปีถัดไปครับ 

สำหรับวิธีการคำนวณภาษีจะมีอยู่ 2 วิธีการ คือ คำนวณตามเงินได้สุทธิ และ เงินได้พึงประเมิน โดยถ้าหากเรามีรายได้จากงานฟรีแลนซ์เกินกว่า 1 ล้านบาทต่อปี ต้องคำนวณทั้งสองวิธีแล้วเปรียบเทียบโดยเลือกวิธีที่สูงกว่ามีชำระภาษีครับ

แนะนำให้อ่านเพิ่มเติมเรื่องวิธีการคำนวณภาษี จาก [ซีรีย์] ภาษีง๊ายง่าย [1] : เงินได้ของเราต้องเสียภาษีไหม? คร้าบบบ

แต่อย่างไรก็ตาม มีภาษีบางประเภทที่ถูกหัก ณ ที่จ่ายไว้แล้ว และเราสามารถเลือกไม่ต้องเอามารวมคำนวณภาษีสิ้นปี เราจะเรียกวิธีการเสียภาษีที่ถูกหักกลุ่มนี้ว่า Final TAX ครับ เช่น ดอกเบี้ย (ถูกหักภาษีไว้ 15%) เงินปันผล (ถูกหักภาษีไว้ 10%) เป็นต้นครับ

อ่านเพิ่มเติมได้ที่บทความ : ฟรีแลนซ์ ห้ามหยุด ห้ามพัก ห้ามหัก ณ ที่จ่าย? : 3 เรื่องภาษีที่ฟรีแลนซ์ต้องรู้

2. สิ่งแรกที่ฟรีแลนซ์หรือผู้เสียภาษีทุกคนควรทำ คือ คำนวณภาษีตัวเองให้เป็นก่อน หรืออย่างน้อยให้ใช้โปรแกรมต่างๆที่มีในอินเตอร์เน็ต (เช่น ITAX) คำนวณออกมาว่า เราต้องเสียภาษีในอัตราเท่าไร แล้วค่อยพิจารณาเรื่องการลดภาษี

เพราะหลายๆคนมักจะผิดพลาดจากการพยายามที่จะลดภาษี โดยไม่รู้ว่าตัวเองเสียภาษีในฐานเท่าไร ซึ่งบางคนเสียภาษีในฐานที่ค่อนข้างต่ำเพียงแค่ 5% หรือไม่เสียภาษี ซึ่งบางทีแล้วทำให้ผลที่ได้รับกลับมาไม่คุ้มค่าอีกต่างหากครับ

3. วิธีการที่ฟรีแลนซ์ควรทำเพื่อประหยัดภาษี คือ การจัดประเภทรายได้ให้อยู่ในกลุ่มที่เหมาะสมเพื่อที่จะได้หักค่าใช้จ่ายในอัตราส่วนมากขึ้นหรือหักได้ตามจริง (ตามจำเป็นและสมควร) เพราะเดิมรายได้จากฟรีแลนซ์นั่นถือเป็นเงินได้ประเภทที่ 2 ตามกฎหมายซึ่งหักค่าใช้จ่ายตามกฎหมายได้เพียง 40% และสูงสุดคือ 60,000 บาทเท่านั้นเอง ดังนั้นหนทางในการจัดประเภทรายได้คือ

1) ย้ายไปอยู่เงินได้ประเภทที่ 6 (อินดี้ – วิชาชีพอิสระ) หากสิ่งที่เราทำนั้นเข้าเงื่อนไขประเภทที่ว่านี้ ได้แก่ ประกอบโรคศิลป์ วิศวกรรม สถาปัตยกรรม บัญชี ทนาย ประณีตศิลป์ 

2) ย้ายไปอยู่เงินได้ประเภทที่ 7 ในกรณีที่เป็นงานที่เข้าลักษณะรับเหมา 

3) ย้ายไปอยู่เงินได้ประเภทที่ 8 ในกรณีที่เป็นงานที่มีหน้าร้านชัดเจน ในรูปแบบพาณิชยกรรม (ซึ่งลักษณะบางประเภทนั้นสามารถหักค่าใช้จ่ายได้ตามจริงเพียงอย่างเดียวครับ และข้อมูลตรงนี้ต้องเช็คให้ดีอีกครั้งหนึ่งครับ)

ถ้าหากสามารถทำได้ตามที่ว่านี้ ก็จะสามารถประหยัดภาษีได้มากขึ้น เนื่องจากค่าใช้จ่ายที่หักได้สูงขึ้นนั่นเองครับ และสุดท้ายถ้ามีรายได้มากถึงจุดหนึ่งก็อาจจะถึงเวลาต้องพิจารณาเรื่องการจดทะเบียนในรูปแบบนิติบุคคลอีกทางหนึ่ง ซึ่งจะประหยัดภาษีได้มากกว่าครับ

แนะนำให้อ่านเพิ่มเติมที่บทความ : ทำธุรกิจยังไงให้ประหยัดภาษีสูงสุด : 3 เคล็ดลับวางแผนภาษีธุรกิจ

4. ถ้ามีรายได้เกิน 1.8 ล้านบาทต่อปี ต้องจดภาษีมูลค่าเพิ่มด้วย เรื่องที่ผิดพลาดอีกเรื่องหนึ่งสำหรับฟรีแลนซ์ที่แตกต่างจากมนุษย์เงินเดือนก็คือ ถ้าหากมีรายได้ต่อปีมากกว่า 1.8 ล้านบาท ต้องจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่ม โดยยื่นขอจดภายใน 30 วันนับแต่วันที่มีรายได้เกิน 1.8 ล้านบาทนั่นเองครับ

5. เลือกใช้ค่าลดหย่อนให้เหมาะสมกับความต้องการ ตรงนี้ผมมักจะพูดย้ำหลายๆครั้งในทุกบทความและงานเสวนาว่า เป้าหมายที่ดีที่สุดนั้นไม่ใช่การประหยัดภาษี แต่เป็นประหยัดค่าใช้จ่ายโดยรวมให้มากที่สุดต่างหากครับ ดังนั้นอย่าพยายามที่จะจัดค่าลดหย่อนให้เต็มที่เพือประหยัดภาษี แต่ให้ดูเรื่องกระแสเงินสดและวัตถุประสงค์ที่เราต้องการเป็นหลักก่อนครับ

ผมแนะนำให้อ่านบทความเพิ่มเติม 14 รายการลดหย่อนภาษีสำหรับมนุษย์เงินเดือน เพื่อที่จะได้เข้าใจเรื่องของค่าลดหย่อนมากขึ้นครับ

สุดท้ายนี้… บทความในตอนนี้เป็นการสรุปประเด็นสำคัญๆที่เกิดขึ้นในการเสวนาในงาน ฟรีแลนซ์…ยังไง? ครั้งที่ 3 ตอน “ภาษี ไม่มี ไม่หนี ไม่จ่าย ซึ่งถือว่าเป็นโอกาสที่ดีของผมที่มาเป็นส่วนหนึ่งของงานนี้ครับ สำหรับเพื่อนๆพี่ๆน้องๆฟรีแลนซ์ที่ได้อ่านบทความนี้ และสนใจพบปะเพื่อนๆชาวฟรีä