เกิดมาต้องลั้นลาให้เต็มที่!!

คนเราอายุไม่ได้ยืนค้ำฟ้า แม้ว่าเรามีวันนี้ แต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะมีวันพรุ่งนี้หรือเปล่า มันก็ต้องใช้ชีวิตให้สุดๆ ไปในแต่ละวันซิ ทำงานหาเงินมาเหนื่อยแล้วก็ต้องใช้ให้สะใจ จะเก็บออมไว้ให้เงินบูดไปทำไมกัน อนาคตจะเกิดอะไรก็เกิด แค่ตอนนี้เรามีความสุขก็เพียงพอแล้ว

แต่แล้วชีวิตก็ถูกกลั่นแกล้งจากเรื่องไม่คาดคิด เช่น

• เกิดอุบัตเหตุรถชนแขนหัก ทำงานไม่ได้หลายเดือน
• ลูกป่วยกะทันหันโดยไม่ทราบสาเหตุ ต้องรีบส่งโรงพยาบาล
• แม่ที่ชราเดินตกบันได ต้องเข้าเฝือกเพราะกระดูกที่ขาแตก เราต้องลางานไปดูแลท่าน
• บริษัทที่ทำอยู่กำลังคัดพนักงานออกเพื่อประหยัดต้นทุน
• บ้านมีรอยร้าวเพราะเกิดแผ่นดินไหว ต้องรีบซ่อมด่วนไม่งั้นบ้านถล่ม ไม่มีบ้านอยู่แน่ๆ
• ลูกค้าแจ้งเลื่อนการชำระเงินไปเดือนหน้า ทำให้ฟรีแลนซ์อย่างเราต้องกินมาม่าไปอีก 1 เดือน

ปาดน้ำตา กำมือสองข้างแล้วตะโกนขึ้นฟ้าว่า “ทำไมเรื่องโชคร้ายมันต้องเกิดขึ้นกับเราด้วย” #นึกว่าเป็นนางเอกมิวสิก แล้วก็พร่ำบ่นน้อยใจในโชคชะตาที่เกิดมาว่ามีไม่เท่าคนอื่น ชีวิตยากลำบากแสนเข็ญ แล้วแต่ละปัญหาก็ต้องใช้เงินทั้งนั้นเลย เงินเก็บก็ไม่มีแล้วจะมีที่ไหนมาจ่ายกันล่ะ โฮ้ววว ชีวิตทำไมมันดราม่าอย่างนี้นะ

แต่เดี๋ยวก่อน!!

ความโชคร้ายที่เข้ามานั้น มันมาจากการที่เราถูกโชคชะตากลั่นแกล้งหรือว่าไม่ได้เตรียมความพร้อมกันแน่ หยุดคร่ำครวญถึงเรื่องที่ผ่านไป แล้วมาเริ่มต้นใหม่ด้วยการวางแผนเตรียมรับความไม่แน่นอนในอนาคตน่าจะดีกว่า โดยกันเงินไว้บางส่วนเพื่อจะได้มีเงินมาหมุนในระยะสั้น เงินส่วนที่ว่านี้ คือ “เงินฉุกเฉิน”

เราควรมีเงินฉุกเฉินเท่าไหร่?

ตามทฤษฎีที่ได้มีการจารึกนั้นกล่าวไว้ว่าควรมี “เงินฉุกเฉิน 3-6 เดือนของค่าใช้จ่าย” เช่น เรามีรายจ่ายเดือนละ 10,000 บาท ก็ควรมีเงินฉุกเฉินสำรองไว้ 30,000 – 60,000 บาท ซึ่งเงินฉุกเฉินมีไว้เผื่อเวลาเกิดเหตุที่ต้องใช้เงินเร่งด่วนจะได้ถอนเงินส่วนนี้ออกมาใช้จ่าย โดยไม่ต้องกู้ยืมเงินที่ต้องเสียดอกเบี้ยสูงปรี๊ดจากบัตรกดเงินสดหรือไปพึ่งแหล่งเงินกู้นอกระบบดอกเบี้ยมหาโหด

แต่ทฤษฎีก็เป็นเพียงแนวทางเท่านั้น การนำมาใช้จริงจะต้องปรับเปลี่ยนให้เข้ากับความจำเป็นของแต่ละคน เช่น มนุษย์เงินเดือนอาจจะตกงานกะทันหัน ก็เตรียมเงินฉุกเฉินไว้ที่ 3-6 เดือนเพื่อรอเวลาหางานใหม่ คนทำงานฟรีแลนซ์ที่มีรายได้ไม่แน่นอนควรกันเงินฉุกเฉินไว้ในช่วงเหตุการณ์ที่โชคร้ายที่สุดในชีวิต เช่น ไม่มีใครจ้างทำงาน 1 ปี เราจะได้นำเงินที่สำรองไว้มาใช้จ่ายได้

แหล่งเงินฉุกเฉิน

เงินออมส่วนตัว

แนวทางนี้ยึดหลัก “ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน” กินบุญเก่าที่เคยเก็บสะสมไว้ สบายใจแล้วไม่ต้องง้อใครให้รู้สึกไม่สบายใจ ซึ่งเงินฉุกเฉินนั้นจะต้องแยกบัญชีออกมาให้ชัดเจนไม่ปะปนกับบัญชีเงินใช้ส่วนตัวเพราะเราจะเกิดความสับสน แล้วอาจจะไปเผลอถอนออกมาใช้ เงินฉุกเฉินเป็นเงินเก็บระยะสั้น สภาพคล่องสูง ที่สำคัญแหล่งเก็บเงินจะต้องรักษาเงินต้นอีกด้วย

ตัวอย่างแหล่งเก็บเงินฉุกเฉิน

• บัญชีเงินฝากออมทรัพย์ แม้ว่าดอกเบี้ยต่ำก็จริง แต่ถ้าต้องการใช้เร่งด่วนก็ถอนมาใช้ได้ทันที
• กองทุนรวมตลาดเงิน โดยทำเป็นบัญชีออนไลน์ ผูกติดไว้กับบัญชีเงินเดือน เมื่อต้องการใช้เงินก็ขายกองทุนออกมา ในวันรุ่งขึ้นเงินก็จะกลับเข้าสู่บัญชีเงินเดือน เราก็ถอนเงินมาใช้จ่ายได้ ระหว่างที่เงินอยู่ในกองทุนก็จะได้รับผลตอบแทนจากการลงทุนควบคู่ไปด้วย

ยืมเงินคนใกล้ชิด

เงินฉุกเฉินที่ได้มาจากการหยิบยืมเงินจากคนใกล้ตัวนี้จะมีต้นทุนต่ำมากเพราะไม่ต้องเสียดอกเบี้ยหรือถ้าคิดดอกเบี้ยก็จะไม่สูงมาก แต่ก่อนจะยืมเงินก็อาจจะต้องอาศัยความกล้ามากๆเพราะอาจจะเจอคำปฏิเสธหรือคำพูดที่อาจจะทำให้เราไม่สบายใจ จนมีคำพูดขึ้นมาว่า “หากรักกันจริงจะอย่ายืมเงินกัน” เพราะส่วนใหญ่มักไม่ได้เงินคืน ขั้นเลวร้ายที่สุดเลิกคบกันก็มีให้เห็นอยู่บ่อยๆ

ดังนั้น หากใครเลือกใช้เงินฉุกเฉินด้วยการยืมเงินคนใกล้ชิดตั้งแต่พ่อแม่ ญาติพี่น้อง เพื่อนสนิท รุ่นพี่ รุ่นน้อง ฯลฯ ก็อาจจะต้องยืมแล้วรักษาเครดิตให้ตัวเองจากการ “ยืมแล้วคืน” เพราะมันไม่คุ้มค่าที่จะนำความสัมพันธ์ ที่ดีมาแลกด้วยเงินไม่กี่บาทนะจ๊ะ

โรงรับจำนำ

เราอาจจะเคยได้ยินข่าวเกี่ยวกับโรงรับจำนำบ่อยๆในช่วยใกล้เปิดเทอม เพราะผู้ปกครองจะนำของมีค่ามาจำนำเพื่อเปลี่ยนเป็นเงินสดใช้จ่ายเป็นค่าอุปกรณ์การศึกษาให้ลูก เมื่อผ่านพ้นช่วงเร่งรีบใช้เงินด่วนไปแล้ว ก็ถึงช่วงเวลาเก็บสะสมเงินเพื่อนำไปไถ่ของคืนจากโรงรับจำนำ ซึ่งมีทั้งโรงรับจำนำของรัฐบาลและเอกชน โดยจะมีเงื่อนไขแตกต่างกันเล็กน้อย

สิ่งหนึ่งที่เราเรียนรู้ได้จากโรงรับจำนำ คือ การคิดก่อนซื้อ หากช่วงที่มีรายได้เราซื้อของที่มีค่าเก็บไว้ เมื่อถึงช่วงเวลาฉุกเฉิน สิ่งของที่เราสะสมไว้ก็สามารถนำมาเปลี่ยนเป็นเงินสดมาหมุนใช้ได้ชั่วคราว

โรงรับจำนำแห่งหนึ่งมีวิธีคิดดอกเบี้ย ดังนี้

• สำหรับเงินต้นไม่เกิน 5,000 บาท : 0.25 % ต่อเดือน
• สำหรับเงินต้น 5,001 – 15,000 บาท : 1.00 % ต่อเดือน
• สำหรับเงินต้นเกิน 15,000 บาท : เงินต้น 2,000 บาทแรก 2 %  ส่วนที่เกิน 2,000 บาท 1.25 % ต่อเดือน

ตัวอย่าง : เงินต้นและดอกเบี้ยของโรงรับจำนำแห่งหนึ่ง

ที่มา : http://pawnshop.bangkok.go.th/internet.html

บัตรกดเงินสดกับบัตรเครดิตมากดเงินสด

เงินสดที่มาจากสารพัดบัตรต่างๆนั้น ท่องไว้คำเดียวเลยว่า “ดอกเบี้ยโหด” ท่านคิดดอกเบี้ยเราตั้งแต่วันแรกที่กดจนกระทั่งวันที่ชำระคืนเงิน ซึ่งบัตรแต่ละแบบนั้นจะมีวิธีการคิดดอกเบี้ยและค่าธรรมเนียมแตกต่างกัน เราควรอ่านให้เข้าใจเงื่อนไขก่อนกดเงินสดออกมาใช้ว่าจะมีค่าใช้จ่ายอะไรบ้าง โดยทั่วไปมีเงื่อนไข ดังนี้

1. บัตรกดเงินสด คิดดอกเบี้ยแบบรายวัน 28% ต่อปี
2. บัตรเครดิตมากดเงินสด มีค่าใช้จ่าย ดังนี้

• คิด&#
  

สวัสดีค่ะผู้อ่านที่น่ารักทุกท่าน

มีข้อความหนึ่งส่งถึงเราในแฟจเพจอภินิหารเงินออมว่าเขาเริ่มทำงานเป็นตัวแทนประกันชีวิต ซึ่งรุ่นพี่หลายๆคนแนะนำให้หาลูกค้าอย่างเดียว โดยไม่รู้เป้าหมายที่แท้จริงของการทำประกันชีวิต เมื่อได้อ่านบทความในบล็อกก็ทำให้รู้ว่า แนวคิดหลักของประกันชีวิต คือ “การป้องกันความเสี่ยง” ซึ่งมีความสำคัญในการวางแผนการเงิน ทำให้เขาเข้าใจอาชีพตนเองและใช้ความรู้ช่วยเหลือ ผู้อื่นให้มีการวางแผนการเงินรอบด้านมากขึ้น

บทความนี้ก็จะเป็นความรู้ของประกันชีวิตในอีกแง่มุมหนึ่งที่ใช้ “ป้องกันความเสี่ยงให้สุขภาพ” ผ่านประสบการณ์ชีวิตจริงของผู้เขียนที่เปิดเผยในบทความนี้เป็นครั้งแรกที่นึกถึงทีไรน้ำตา ไหลทุกที เราต้องการให้ผู้อ่านที่ยังมีโอกาสและมีเวลา ได้เตรียมความพร้อมรับกับความ ไม่แน่นอนของชีวิตไว้ล่วงหน้า

เรารู้อะไรเกี่ยวกับโรคร้ายแรงบ้าง?

• รู้ว่า…ค่าใช้จ่ายในการรักษาพยาบาลสูงมากจนทำให้เกิดหนี้สินได้
• รู้ว่า…สภาพจิตใจย่ำแย่ หดหู่ทั้งผู้ป่วยและญาติผู้ป่วย
• รู้ว่า…ต้องทำใจเพราะผลของการรักษามีทั้งรักษาได้และรักษาไม่ได้
• รู้ว่า…5 อันดับแรกของโรคร้ายแรง คือ

1. โรคมะเร็ง
2. โรคหลอดเลือดสมองแตก
3. ภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง
4. โรคปอดระยะสุดท้าย
5. ไตวายเรื้อรัง

ที่มา : หนึ่งในสาเหตุการตายสูงสุด 5 อันดับแรกของคนไทย (พ.ศ. 2549 – 2556)

สำนักงานสถิติแห่งชาติ http://service.nso.go.th/nso/web/statseries/statseries09.html

เราจัดการกับโรคร้ายแรงอย่างไร?

ผู้ป่วยที่รู้ว่าตนเองเป็นโรคร้ายแรงการตัดสินใจ 2 แบบ คือ

• กรณีที่ 1 เข้ารับการรักษาโดยจะต่อสู้กับมันจนสุดชีวิต
• กรณีที่ 2 ไม่เข้ารับการรักษาเพราะรู้ตัวว่าจะต้องเสียชีวิตแน่ๆ

ถ้ามีเงินอย่างไม่จำกัดที่ใช้รักษาโรคร้ายแรง เชื่อว่าหลายๆคนก็อยากจะเข้ารับการรักษาให้หายป่วย หรือยื้อเวลาออกไปเพื่อจะได้มีเวลาอยู่กับคนที่เรารักให้นานขึ้น แต่ในความจริงทุกคนมีข้อจำกัด ซึ่งมีมากน้อยแตกต่างกันไป การเจ็บป่วยก็มาพร้อมกับค่าใช้จ่ายในการรักษาพยาบาล จากข้อมูล ประมาณค่ารักษาพยาบาลที่เผยแพร่หน้าเว็บไซด์ของโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ให้ข้อมูล ดังนี้

ค่าใช้จ่ายข้างต้นเป็นเพียงบางส่วนของค่าใช้จ่ายทั้งหมด เพราะจะต้องมีรายจ่ายอื่นๆอีก เช่น ค่าเดินทางที่ผู้ป่วยจะต้องมาเข้ารับการรักษา ญาติผู้ป่วยที่เดินทางมาดูแล แล้วถ้าเป็นการรักษา อย่างต่อเนื่องก็ทำให้เสียค่าใช้จ่ายสูงขึ้น

ในขณะที่ป่วยนั้นก็จะไม่ได้ทำงาน ทำให้ขาดรายได้ทั้งตัวผู้ป่วยและญาติที่เข้ามาดูแล เมื่อมีรายจ่าย เข้ามาตลอด แล้วไม่มีรายได้เกิดขึ้น ทางออกของหลายๆเลือกที่จะขายทรัพย์สินที่ตั้งใจสร้างมา ทั้งชีวิตเพื่อมารักษาตนเอง ถ้าขายของเก่าหมดแล้วยังไม่เพียงพอกับค่ารักษา ทางเลือกสุดท้าย ก็จะเป็นการกู้ยืมเงินเพื่อใช้จ่ายจนกลายเป็นหนี้สินกองโต

ประสบการณ์จริงเกี่ยวกับโรคร้ายแรง?

รู้จักโรคร้ายแรงกันไปบ้างแล้วว่าจะเกิดผลกระทบอะไรบ้าง ไม่มีใครอยากให้เรื่องราวโชคร้าย เหล่านี้เกิดขึ้นกับเรา แต่ชีวิตจริงเราเลือกไม่ได้และถ้าเกิดขึ้นแล้วจะต้องทำอย่างไรบ้าง ขอให้คำตอบผ่านประสบการณ์ชีวิตของผู้เขียนนะจ๊ะ #ปาดน้ำตาแป๊บ

เรื่องก็มีอยู่ว่า…

เมื่อ 7 ปีที่แล้ว ในช่วงเดือนตุลาคม 2551 พ่อของเราเป็นคนสุขภาพร่างกายแข็งแรงมาก ออกกำลัง กายเป็นประจำ มีวันหนึ่งพ่อเกิดอาการปวดท้องจนทนไม่ไหวจึงได้ไปหาหมอที่โรงพยาบาล จาก คำวินิจฉัยเบื้องต้นก็พบก้อนเนื้อขนาดใหญ่บริเวณช่องท้อง หมอ (โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในจังหวัด ลพบุรี) บอกว่าต้องเข้าเครื่องตรวจละเอียดอีกครั้งถึงจะบอกได้ว่าเป็นอะไร

ฟังพ่อพูดจบเราก็รู้สึกมึนๆ ใจลอยๆ ท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด ความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำ มามีแต่คำว่า “อีกไม่กี่เดือนเราจะไม่มีพ่อจริงๆหรอ แล้วเราจะต้องทำอะไรต่อไป” แม้ว่าผลการตรวจ อย่างละเอียดยังไม่ออกมา แต่เราก็คิดล่วงหน้าไปไกลมาก

บรรยากาศภายในบ้านเงียบกว่าทุกวัน….

ตอนนั้นเรากำลังเรียน MBA ที่จุฬาฯปี 1 แล้วกำลังสอบปลายภาคก็จะมีทั้งเรียน ทำรายงาน แล้วก็อ่านหนังสือสอบ ขณะที่เรากำลังนั่งเรียนอยู่แม่ก็โทรเข้ามา ปกติเราจะคุยกันตอนเย็นๆ ถ้าโทรมาตอนกลางวันแบบนี้ต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ แล้วก็เป็นไปตามคาด แม่บอกว่าก้อนเนื้อนั้น คือ มะเร็งขนาด 10 เซนติเมตร มันอยู่บริเวณตับแล้วก็กำลังลามไปที่ปอด #มาทั้งทีจัดหนักกันเลย

พ่อของเราตรวจเจอมะเร็งตับระยะที่ 3!!

เรายืนตัวแข็งคุยโทรศัพท์กับแม่ เสียงสะอื้นจากปลายสายมันเบามากจนแทบไม่ได้ยิน เรารู้สึก จุกท้อง สมองเบลอๆ วิ้งๆเหมือนถูกหมัดน๊อกของเขาทราย คิดว่าแม่น่าจะเจ็บปวดหนักมากกว่าเรา นี่คือบางส่วนของ สภาพจิตใจของญาติผู้ป่วย แล้วพ่อเราที่เป็นคนป่วยหละเป็นอย่างไร

พ่อของเรากำลังคิดจะยิงตัวตาย!!

เพื่อนสนิทของพ่อเล่าให้ฟังว่าทันทีที่พ่อรู้ว่าตนเองเป็นมะเร็งที่คิดว่ายังไงก็ต้องตาย ทำให้คิดจะ ฆ่าตัวตายเพราะไม่อยากเป็นภาระให้คนในครอบครัวต้องมาลำบากดูแลเขา ซึ่งมีสภาพจิตใจ ที่หดหู่ขั้นรุนแรงของผู้ป่วยที่ไม่ต้องการสร้างภาระให้ใคร โชคดีที่พ่อแค่คิดแต่ไม่ลงมือทำจริง

เรากับพ่อเข้าไปฟังสรุปผลการตรวจและวิธีการรักษากับคุณหมอพร้อมกัน วันนี้พ่อผอมลงและ อิดโรยมากจนแทบจำไม่ได้ว่าอดีตเคยเป็นนายทหารที่แข็งแกร่งในสนามรบมาก่อน เสียงดังที่ชอบ ออกคำสั่งกลายมาเป็นเสียงแผ่วเบาจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ พ่อถามหมอว่า “แล้วผมจะ ต้องทำยังไงต่อไปครับ”

สิ่งที่เราทำได้ดีที่สุดในตอนนั้น คือ ยิ้มใ&

วันนี้ยังไม่สิ้นเดือนเลย เงินเดือนมันหายไปไหนหมดว้าาาาาาา!!

เชื่อว่าหลายๆคนอาจจะเคยบ่นประโยคนี้กับตัวเองมาแล้ว (นับครั้งไม่ถ้วน) บางคนบ่นเดือนเว้นเดือน แต่บางคนบ่นแทบทุกเดือน หรือบางคนอาจจะบ่นตั้งแต่สัปดาห์แรกที่เงินเดือนเข้า #เศร้าใจ

วิธีใช้เงินนั้นเป็นการผสมระหว่างเหตุผลและอารมณ์ ซึ่งแต่ละคนใช้ในการตัดสินใจที่แตกต่างกัน หากใช้เหตุผลก่อนตัดสินใจซื้อ เรียงลำดับความสำคัญว่าอะไรควรซื้อก่อนหลังภายใต้งบอันจำกัด ของตนเอง ก็จะมีเงินเหลือ #ยิ้มเลย

แต่ถ้าใช้อารมณ์เป็นตัวตัดสินใจ ซื้อทุกอย่างตามใจตนเอง อยากได้อะไรก็ซื้อ ใช้เงินแบบไม่ต้อง คิดหน้าคิดหลังให้ดีประหนึ่งว่าวันนี้จะเป็นการจ่ายเงินครั้งสุดท้ายในชีวิต ไม่ต้องไปหาหมอดูก็รู้ว่า วิธีการใช้เงินแบบนี้อีกไม่นานก็เข้าสู่สมาคมรักหนี้ #ยิ้มไม่ออก

เรียนทางลัดจากกระทู้

เรามองว่ากระทู้มันเป็นแหล่งที่บอกเล่าเรื่องราว บางหัวข้อให้ความรู้น่าติดตาม บางหัวข้อเตือนให้คนระวังภัย บางครั้งก็เป็นที่ระบายปัญหาที่ไม่สามารถบอกใครได้ “กระทู้มันมีชีวิตและเรื่องราว” ซึ่งบางเรื่องอาจจะทำให้เราเรียนรู้วิธีแก้ปัญหา โดยที่ไม่ต้องเจอความเจ็บปวดเอง บางคนอาจจะเจอทางออกให้ปัญหาของตนเองได้ในกระทู้แบบบังเอิญก็ได้

แม้ว่าบางครั้งอาจจะนำมาแก้ปัญหาของตนเองไม่ได้ 100% แต่อย่างน้อยมันก็นำมาเป็นส่วนประกอบในการตัดสินใจได้  รวมทั้งทำให้เรารู้ว่าตนเองก็ไม่ได้เจอปัญหานี้คนเดียวบนโลก มีหลายคนเป็นเพื่อนร่วมชะตากรรมเดียวกัน หากคนอื่นผ่านมันไปได้ เราก็ต้องทำได้เช่นกัน #ให้กำลังใจตัวเอง

หนี้สินเพราะให้รางวัลชีวิต

วันนี้เราก็มีกระทู้หนึ่งที่น่าสนใจและเป็นตัวอย่างได้ดีกับคนที่ชอบ “ให้รางวัลชีวิต” ตัวเองบ่อยๆ ว่าจะมีแนวโน้มเป็นอย่างไรในอนาคต หากไม่ต้องการให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย เราควรศึกษาไว้เพื่อเตือนใจตนเองรวมถึงตักเตือนคนรอบข้างให้ลดพฤติกรรม “ให้รางวัลชีวิต” จะได้ไม่บ่นกับตนเองทีหลังว่า “รู้งี้ไม่น่าทำเลย” ก่อนที่จะสายเกินไป

ที่มา :แม่ดื้อรั้น จนหนี้ท่วมหัว เกลียดแม่ครับ

http://m.pantip.com/topic/34400744

จากภาพนี้เป็นตัวสรุปจากเรื่องราวในกระทู้ (ฉบับเต็มตามลิ้งค์ข้างล่างรูปภาพ) เรื่องนี้เกิดขึ้นมาจากการที่ลูกชาย(ผู้เขียนกระทู้) ได้ตักเตือนแม่ถึงวิธีการใช้เงินที่เข้าขั้นอันตรายจากการกู้หนี้ใหม่มาโป๊ะหนี้เดิม จากวิธีการใช้จ่ายในอดีตที่ใช้ชีวิตและใช้จ่ายอย่างสุขสบาย ใช้จ่ายอย่างประมาท อยากเที่ยวที่ไหนก็ไปเพราะมองว่าเป็นการ “ให้รางวัลชีวิต”

เมื่อเจอพิษเศรษฐกิจเข้าไป แล้วยังใช้จ่ายเหมือนเดิมก็หนีไม่พ้นวงจรหนี้ จากหนี้ก้อนเล็กก็ใหญ่ขึ้น เรื่อยๆจนกลายเป็นหนี้ 6 ล้าน!! ปัจจุบันแม่ก็ให้ลูกชาย (ผู้เขียนกระทู้)ที่เพิ่งเริ่มทำงาน ช่วยกันหาเงินมาชำระหนี้สินนี้ด้วย เมื่อเห็นลูกชายมีแฟนก็กำลังจะให้ลูกชายไปยืมเงินแฟนเพื่อมาชำระหนี้ด้วย (อ่านจบแล้วนึกถึงละครหลังข่าวช่อง 7) #ชีวิตจริงอาจจะดราม่ากว่าละคร

5 ข้อคิดที่เราเรียนรู้จากกระทู้

เรื่องที่ 1 การให้รางวัลชีวิต

หลายคนมักใช้คำนี้เป็นข้ออ้างในการใช้จ่ายเพื่อตอบแทนความเหนื่อยยากในการหาเงินให้ตนเอง ถ้าเราใช้คำนี้ในโอกาสพิเศษจริงๆ เช่น ปีใหม่ วันเกิด ครบรอบแต่งงาน มันก็เป็นการให้รางวัลชีวิตที่มีคุณค่ามากๆ น่าจดจำแล้วมีความสุขทุกครั้งที่คิดถึง

หาเงินได้หลักหมื่น ใช้จ่ายหลักแสน จบลงที่หนี้สิน

ในทางตรงกันข้ามถ้าเราใช้คำว่า “ให้รางวัลชีวิต” กับตัวเองบ่อยมากหรือแทบทุกวัน เช่น ฉลองวันศุกร์แห่งชาติ ฉลองเทศกาลวันหยุด ฉลองวันอยากจะกิน เรียกว่าให้รางวัลทุกเทศกาลกันเลยทีเดียว แบบนี้ความพิเศษของมันจะลดลง กลายเป็นเพียงวันธรรมดาวันหนึ่งเท่านั้น และจุดที่อันตรายที่สุด คือ ก่อให้เกิดรายจ่ายจำนวนมหาศาลจนอาจจะกลายเป็นหนี้สินได้อย่างไม่รู้ตัว

เรื่องที่ 2 ความรู้ทางการเงินนั้นไม่ได้มากขึ้นตามอายุ

“ยิ่งอายุมากขึ้น ยิ่งมีความรู้ทางการเงินมากขึ้น”

แต่ก่อนเราเคยคิดแบบนี้ คิดว่าเมื่อโตขึ้น เราก็จะเรียนรู้เรื่องบริหารการเงินได้ด้วยตนเองแบบอัตโนมัติ แต่ความจริงมันไม่ใช่ ความรู้ทางการเงินนั้นก็ไม่ต่างกับการเรียนภาษาไทยที่ต้องได้รับการสอนว่าควรฟัง พูด อ่าน เขียนอย่างไร แล้วก็ฝึกฝนจนเกิดความชำนาญ

ความรู้ทางการเงินนั้นต้องได้รับการสอนและเรียนรู้ตลอดชีวิต เพราะแนวทางการใช้เงินในอดีต ปัจจุบันและอนาคตก็จะแตกต่างกันตามนวัตกรรมทางการเงินที่เปลี่ยนแปลงไป เช่น

• เรื่องบัตรเครดิต ในอดีตที่ยังไม่มีบัตรเครดิตใช้งาน ก็จะใช้จ่ายกันด้วยเงินสด ต่างกับปัจจุบันที่เต็มไปด้วยบัตรเครดิตที่ซื้อก่อนจ่ายทีหลัง (ยืมเงินในอนาคตของตัวเองมาใช้ก่อน) หากใครหักห้ามใจใช้จ่ายไม่ได้ก็จะเกิดหนี้สินกองโต
• เรื่องเงินแบบออนไลน์ อนาคตก็จะเป็นยุคที่อินเตอร์เน็ตจะเข้าถึงคนส่วนใหญ่มากขึ้น เราอาจจะเห็นแต่ตัวเลขเงินในบัญชีโดยไม่มีสมุดคู่ฝาก การทำธุรกรรมการเงินแบบออนไลน์จะกลายเป็นเรื่องปกติของคนทั่วไปที่ไม่ได้ใช้เงินสดอี&#