สวัสดีครับ เผลอแปบเดียวก็เข้าสู่ช่วงปลายปีอีกแล้ว ดังน้ัน @TAXBugnoms ขอฝากซีรีย์ดีๆก่อนจะข้ามพ้นปีใหม่ให้อ่านกันสักหน่อยนะครับ (มันเกี่ยวกันตรงไหนฟระ – -” ) เพราะว่ามีคนถามเข้ามามากๆเลย เกี่ยวกับเรื่องการขายของผ่านอินเตอร์เน็ตว่าจะต้องเสียภาษีอย่างไร แบบไหน  อย่างไร ยังไงดี ไม่เสียจะโดนจับไหม ฯลฯ ดังนั้นคราวนี้เลยถือโอกาสเขียนซีรีย์เพื่ออธิบายวิธีการให้เข้าใจง่ายๆกันเลยดีกว่าครับ

สำหรับคนที่กำลังทำการค้าขายในบนโลกออนไลน์นั้น ขอบอกชัดๆเลยครับว่า “รายได้ส่วนนี้ต้องเสียภาษี” และการหลบหนีไม่จ่ายนั้นก็แปลว่าเราทำผิดกฎหมายอยู่นั่นเองครับ และทีสำคัญกรมสรรพากรได้พยายามตรวจสอบอย่างเคร่งครัดเพื่อจัดการกับคนหนีภาษีกลุ่มนี้อยู่ตั้งแต่ปี 2555 เป็นต้นมา

ถ้าเพื่อนๆพีๆน้องๆ เป็นคนหนึ่งที่ทำธุรกิจ ผมอยากจะแนะนำให้เปลี่ยนความคิดเสียใหม่ว่า “เสียภาษีให้ถูกต้อง” ดีกว่าไม่เสียเพราะว่าถูกใจ เพราะสุดท้ายถ้าพี่สรรพากรเค้ามาเจอเมื่อไร พูดสั้นๆได้คำเดียวว่า “บรรลัย” แน่นอนล่ะครับ พี่น้องงงง

แต่ในตอนแรกนี้ ก่อนที่เราจะหักโหมเรื่องภาษี ขอเริ่มต้นเบาๆที่เรื่องความรู้ในธุรกิจ E-Commerce กันก่อนดีกว่าครับ โดยลำดับแรกนั้นเราเข้าใจนิยามของคำว่า “ผู้ประกอบการค้าพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์” กันก่อนดีกว่าครับ

คำว่า ผู้ประกอบการค้าพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์นั้น หมายถึง ผู้ประกอบการที่ดำเนินธุรกิจทุกรูปแบบที่เกี่ยวข้องกับการซื้อขายสินค้าและบริการโดยผ่านคอมพิวเตอร์ และระบบสื่อสารโทรคมนาคมหรือสื่ออิเล็กทรอนิกส์ หรือแปลว่าง่ายๆว่า “ใครที่ประกอบธุรกิจผ่านคอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ต” นั่นเองครับ

โดยการใช้อินเตอร์เน็ตเพื่อธุรกิจนั้น ถือว่าเป็นวิธีที่สะดวก รวดเร็วและว่องไวอยู่มาก เรียกได้ว่าถ้ามาถูกที่ถูกเวลาและถูกจังหวะ ก็มีโอกาสประสบความสำเร็จได้แน่นอนครับ โดยผู้ประกอบการที่ว่ามานี้ ย่อมมีวัตถุประสงค์ในการทำธุรกิจที่แตกต่างกันไป และเราสามารถแบ่งออกเป็น 6 ประเภท ดังนี้

สร้างเว็บไซต์เพื่อการประชาสัมพันธ์องค์กร

เป้าหมายของกลุ่มนี้ ต้องการแค่บอกว่ากิจการทำอะไร หากใครสนใจก็หาทางติดต่อมาเองละกันนะ

สร้างเว็บไซต์เพื่อแสดงสินค้าในรูปแบบต่างๆ

ไม่ว่าจะเป็น

1. แคตตาล็อค

ให้รายละเอียดสินค้า หรือโชว์ผลงานต่างๆลงเว็ปไซด์ เพื่อความสะดวกสบายในการนำเสนอผลงานผ่านออนไลน์

2. โชว์รูม

เพื่อไว์โชว์สินค้าหลักและสินค้าใหม่บางส่วนที่ต้องการนำเสนอให้ลูกค้า

3. งานแสดงสินค้า

เป็นการรวบรวมเว็บไซต์ หรือสินค้าประเภทเดียวกันมาจัดแสดงไว้ในเว็บไซต์เดียวกัน เช่น พวก Web Directory ต่างๆ

สร้างเว็บไซต์เพื่อการค้า หรือ e-Commerce

สำหรับกลุ่มนี้ถือว่าเป็นเว็บไซต์ที่แสดงรายการสินค้าไว้พร้อมกับระบบที่ให้ผู้เข้าเว็บสามารถสั่งซื้อสินค้าได้โดยตรง เช่น เวปขายของออนไลน์ต่างๆ

สร้างเว็บไซต์เพื่อเป็นศูนย์กลางซื้อขาย  หรือe-Marketplace / e-Marketexchange

เพื่อให้ผู้ซื้อได้พบผู้ขาย และมีระบบต่างๆ เช่น ระบบการจ่ายเงิน ระบบการขนส่งสินค้า ไว้บริการลูกค้าเพิ่มเติม

สร้างเว็บไซต์เป็นเครือข่าย

เพื่อใช้เฉพาะผู้ขายที่เป็นตัวแทนในเครือข่ายของตนเองเข้ามาใช้งาน

สร้างเว็บไซต์เพื่อเป็นช่องทางการขาย

หรือเพื่อเป็นเครื่องมือในการส่งเสริมการขาย

เอาล่ะคร้าบบบ
หลังจากที่รู้จักประเภทเว็ปไซด์ตามวัตถุประสงค์กันแล้ว
ต่อมาเรามารู้จักประเภทของธุรกิจกันต่อดีกว่า

ประเภทของการทำธุรกิจพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์

1. B2C (Business to Customer)

คือ การขายโดยตรงของผู้ขายสู่ผู้บริโภค เช่น เว็บไซต์ขายหนังสือออนไลน์ โดยมีกลุ่มลูกค้าผู้ที่สนใจซื้อหนังสือ มีบริการส่งของ ชำระเงิน ตัดบัตรเครดิต ฯลฯ

2. B2B (Business to Business)

คือ การขายระหว่างผู้ขายกับผู้ขาย เพื่อแลกเปลี่ยนสินค้าระหว่างกัน หมายความรวมถึงการขายส่ง การทำการสั่งซื้อสินค้าผ่านทางระบบอิเล็กทรอนิกส์ ระบบห่วงโซ่การผลิต (Supply Chain Management) หรือแม้แต่เว็บไซต์ที่เป็นตัวกลางระหว่างผู้ที่ต้องการซื้อสินค้า/ บริการ กับผู้ให้บริการธุรกิจ รถเช่า ดำน้ำ สปาร์ กอล์ฟ สวนสนุก เป็นต้น

3. C2C (Customer to Customer)

เป็น การขายระหว่างผู้บริโภคด้วยกันเอง เช่น การติดต่อแลกเปลี่ยนข้อมูล ข่าวสารในกลุ่มคนที่มีการบริโภค หรือบุคคลทั่วไปอาจจะทำการแลกเปลี่ยนสินค้ากันเอง ขายของมือสอง เป็นต้น

4. B2G (Business to Government)

คือ การประกอบธุรกิจระหว่างภาคเอกชนกับภาครัฐ ตัวอย่างเช่น การจัดซื้อจัดจ้างของภาครัฐที่เรียกว่า e-Government Prcurement

5. G2C (Government to Customer)

คือ การบริการของภาครัฐสู่ประชาชนผ่านสื่ออิเล็กทรอนิคส์ เช่นการเสียภาษีผ่านอินเตอร์เน็ตของเวปไซด์กรมสรรพากร

สำหรับวันนี้ @TAXBugnoms ขอแนะนำให้รู้เพียงเท่านี้ก่อนนะครับ และในตอนต่อไป เราจะมาค่อยๆเจาะลึกลงไปเรื่องภาษีกันอีกครั้ง รับประกันได้เลยว่าซีรีย์นี้อ่านแล้วคุ้มสุดๆครับ และถ้าใครมีคำถามเกี่ยวกับเรื่องนี้สามารถ Comment ถามไว้ได้เลยนะคร้าบบบบ

สามารถอ่านซีรี่ย์ ขายของออนไลน์ สบายใจเรื่องภาษี ต่อได้ที่

• ตอน 2 : ทำกิจการแบบไหนต้องเสียภาษีบ้าง
• ตอน 3 : มีภาษีอะไรที่ต้องเสียบ้าง?

ขอบคุณข้อมูล : ความรู้เกี่ยวกับอีคอมเมอซ์ จากเวปไซด์กรมสรรพากร

สวัสดีครับทุกคน จากที่พ่อลูกอ่อนเคยจั่วหัวไว้ในเพจก่อนหน้านี้ว่ามีหลายโบรกเกอร์กำลังซุ่มพัฒนาโปรแกรมส่งคำสั่งซื้อขายสำหรับอำนวยความสะดวกให้กับลูกค้าโดยไม่ต้องเฝ้าหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกต่อไป และตอนนี้ก็ได้ผู้ที่มาแรงแซงทางโค้งที่เปิดตัวโปรแกรมที่จะช่วยเฝ้าหน้าจอและส่งคำสั่งซื้อแบบอัตโนมัติให้ลูกค้าทั่วไปได้ใช้งานจริงเป็นเจ้าแรก นั่นก็คือ บล. บัวหลวง โดยใช้ชื่อโปรแกรมว่า “Bualuang iAlgo” ซึ่งเป็นโปรแกรมสำหรับใช้ส่งคำสั่งซื้อขายหุ้นเท่านั้น (ยังไม่รองรับตลาด TFEX) โดยจะมีคำสั่งพิเศษให้เลือกใช้ 3 อย่างคือ Trailing Stop Order, Condition Stop และ Bracket Stop Order  บังเอิ้นบังเอิญที่พ่อลูกอ่อนที่เป็นลูกค้าของโบรกนี้ก็เลยได้ทดลองใช้และมาทำเป็นรีวิวให้ทุกคนได้ลองอ่านกันครับ

ในรีวิวนี้จะไม่เจาะลึกวิธีการใช้งานโปรแกรมนะครับ คาดว่าสามารถหาอ่านได้จาก Manual แต่รีวิวนี้จะเป็นการให้ความเห็นเกี่ยวกับประโยชน์ของ Order ประเภทต่างๆว่าตอบสนองความต้องการและช่วยการซื้อขายสะดวกขึ้นได้อย่างไร ถ้าทุกคนพร้อมแล้ว ไปกันเล้ยยยยยย………

ช่องทางการเข้าใช้งาน

โปรแกรม “Bualuang iAlgo” เป็นโปรแกรมส่งคำสั่งที่แยกออกมาเดี่ยวๆ ไม่ใช่ฟังก์ชั่นที่เพิ่มเติมเข้าไปบนโปรแกรม Streaming ที่คนส่วนใหญ่ใช้งานกันอยู่ในปัจจุบัน ดังนั้นถ้าต้องการใช้งาน โปรแกรม “Bualuang iAlgo” จะต้อง Login จากหน้าเว็บไซด์ www.bualuang.co.th โดยใช้ Username และ Password ที่เข้าใช้งานซื้อขายผ่าน internet ตามปกติ และเลือกเมนูเพื่อเข้าใช้งานโปรแกรมได้จาก เมนู “ส่งคำสั่ง” และเลือกไปที่ “iAlgo”

บนหน้าประชาสัมพันธ์ของ บล.บัวหลวง บอกไว้ว่าสามารถเข้าใช้งานโปรแกรมผ่านอุปกรณ์ซื้อขายได้ทุกรูปแบบ พ่อลูกอ่อนได้ทดลอง login จากอุปกรณ์ที่พ่อลูกอ่อนใช้งานอยู่ปัจจุบัน คือ เครื่อง PC (ผ่าน Google Chrome) และ iPhone 4, iPad Air (ผ่าน Safari) พบว่าสามารถ Login เข้าใช้งานได้ สำหรับ OS อื่นๆพ่อลูกอ่อนก็คิดว่าน่าจะสามารถเข้า Login เข้าใช้งานได้เช่นเดียวกัน  

เงื่อนไขการใช้งาน

สำหรับเงื่อนไขการใช้งานนั้นทางบล. บัวหลวงก็ถือว่าใจดีครับได้กำหนดเงื่อนไขไว้ไม่ได้เข้มมาก ผมเชื่อว่าลูกค้าส่วนใหญ่มีโอกาสได้ใช้งาน โดยมีเงื่อนไขสำคัญๆในการใช้งานโปรแกรม “Bualuang iAlgo” ตามนี้ครับ

1. เป็นลูกค้าของบล. บัวหลวงเท่านั้น (พ่อลูกอ่อนผ่านเกณฑ์)
2. มีหุ้นในพอร์ทเกิน 1 ล้าน หรือมียอดซื้อขายเกิน 1ล้านใน 30 วัน (พ่อลูกอ่อนผ่านเกณฑ์)
3. Order iAlgo ที่ส่งต้องเกิน 50,000 บาท (เจอเงื่อนไขนี้เข้าไปแอบมโนแล้วจ๋อยเล็กน้อยครับ ถึงแม้ส่วนตัวจะซื้อขายต่อไม้เกิน 50,000 เป็นส่วนใหญ่ แต่ห่วงว่าถ้าบางครั้งถ้าพ่อลูกอ่อนมีออร์เดอร์ที่ไม่เกิน 50,000 บาท แต่อยากใช้ฟังก์ชั่น iAlgo จะทำไงดี ยกตัวอย่างเช่น มีหุ้นติดพอร์ทบางตัวถืออยู่ไม่เยอะ หรือถ้าเกิดมีกลยุทธ์พลิกแพลงที่อยากซอยละเอียดหลายๆระดับราคา อาจจะส่งคำสั่งโดยใช้ iAlgo ไม่ได้ ดังนั้นขอแอบต่อรองจิ๊ดนึง จัด Grand Sale สัก 50 % เป็น 25,000บาทต่อ Order ได้ป่าวครับ :P)

ที่มา : http://www.bualuang.co.th/ialgo/

หน้าตาโปรแกรมหลังจาก Login

หลังจาก Login แล้วหน้าของโปรแกรม “Bualuang iAlgo” มีการออกแบบได้สวยงามสะอาดตาดีครับ ในหน้าของเมนู Algo Order ส่วนบนจะให้ใส่ชื่อหุ้น เพื่อดูราคา Real-time ได้ ส่วนถัดมาเป็นส่วนที่สำคัญของโปรแกรมนี้จะมี Tab ให้เลือกว่าจะใช้งานคำสั่งประเภทใดบ้าง ซึ่งจะมีให้เลือกอยู่ 4 อย่างคือ Normal Order ,Trailing Stop Order, Condition Order, Bracket Order  

ในส่วนของ Ticket Order ที่ให้กรอกข้อมูลของคำสั่งซื้อขายมี UI ที่ส่วนตัวรู้สึกไม่ค่อยถนัดเวลาใช้งาน คือ ลำดับของกรอกข้อมูล เพราะโดยปกติเรามักจะเลือกว่าต้องการซื้อหรือขายเป็นอันดับแรกและหลังจากนั้นก็กรอกข้อมูลอื่นๆเช่น ชื่อหุ้น ราคา จำนวน  แล้วกดปุ่ม Send เป็นอันดับสุดท้ายเพื่อส่งคำสั่ง แต่ผมคิดว่าอาจจะเป็นความตั้งใจดีของคนออกแบบโปรแกรมนี้ที่ต้องการลดจำนวนข้อมูลที่ต้องกรอกให้น้อยลง โดยตัดปุ่ม Send ออกไปแล้วให้เลือกว่าจะซื้อหรือขายเป็นลำดับสุดท้ายแทนการกดปุ่ม Send 

คำสั่งประเภทต่างๆ

Normal Order

เป็นคำสั่งซื้อหรือขายหุ้นแบบปกติ ไม่ใช้ส่วนที่น่าสนใจมากนัก เพราะสามารถใช้โปรแกรมที่มีอยู่แล้วในตลาดเช่น Streaming ส่งคำสั่งแบบนี้ได้เหมือนกัน

ความรู้สึกที่มีต่อ Normal Order : อ่อ…เดิมๆ..แค่นี้นะ…ไปหาเหนียวไก่กินดีก่า

Trailing Stop Order

ในเว็บไซด์บอกไว้ว่า “เป็นคำสั่งซื้อขายแบบยกระดับราคาอัตโนมัติตามภาวะตลาดแบบ Real-time สามารถกำหนดเงื่อนไขแบบร้อยละ (Percentage) หรือข่วงของราคา (Spread) จากราคาล่าสุด หรือ last Price โดยปรับระดับราคาให้ลอยตัว ตามราคาที่สูงขึ้น และทำให้นักลงทุนสามารถขายได้ในราคาที่ดีที่สุดเพื่อ Take Profit หรือ Stop Loss โดยไม่ต้องเฝ้าจอราคาหุ้นได้ทุกวัน” สรุปเป็นคำสั่ง Trailing Stop โดยใช้ช่วงราคา มี logic คือ ให้ขายทำกำไรเมื่อราคาตกจากราคาสูงสุดลงมาเท่ากับช่วงราคาที่เราตั้งไว้ เช่น ถ้าราคาลงมา 5 บาท หรือ 5% จากจุดสูงสุด ก็ขายทำกำไร ถ้าใครใช้ logic นี้อยู่ก็ โป๊ะเชะครับ คำสั่งนี้พัฒนามาเพื่อคุณ อย่างไรก็ตามถ้าใครใช้หลักการ Trailing Stop วิธีอื่น เช่น การใช้ X period Low ,การใช้เส้นค่าเฉลี่ย(Moving Average) , การใช้ความผันผวน(ATR) ,การดูแนวรรับแนวต้าน, การใช้ indicator ซึ่งอาจจะต้องรอให้ทางโบรกเกอร์พัฒนาใน version ถัดไปครับ

ความรู้สึกที่มีต่อ Trailing Stop Order : โอ้..ว๊าวววว…เมาส์ในมือผมมันสั่นไปหมดเลย…อยากลองคลิ๊กส่งคำสั่งละ

Condition Stop Order

เป็นคำสั่งที่ให้โปรแกรมช่วยเฝ้าและส่งคำสั่งซื้อขายเมื่อภาวะตลาดเข้าเงื่อนไขที่กำหนดไว้ เป็นคำสั่งที่เชื่อว่าหลายคนคุ้นเคยดีอยู่แล้วเพราะมีให้ใช้งานสำหรับการซื้อขายอนุพันธ์ในตลาด TFEX  แต่ว่าตอนนี้สามารถใช้งานคำสั่งประเภทนี้ซื้อขายหุ้นได้แล้ว (ความรู้สึกที่มีต่อ Condition Stop Order : คือมันใช่…มันดีงามอะ….น้ำตาพ่อลูกอ่อนจิไหล T_T ได้ใช้ Stop Order กับหุ้นแล้วครัชชชชชช )

Bracket Order

เป็นคำสั่งที่เราสามารถกำหนดเงื่อนไขของระดับราคาได้ 2 ระดับราคา ถ้าราคาตลาดเข้าเงื่อนไขไหนก่อนก็จะซื้อหรือขายตามเงื่อนไขนั้น และยกเลิกคำสั่งของอีกเงื่อนไขอัตโนมัติ (เข้าเงื่อนไขไหนก่อนเคาะอันนั้นส่วนอีกอันยกเลิก) คำสั่งประเภทนี้มีประโยชน์ถ้าเรามีแผนการซื้อขายของเรามีอยู่สองทางเลือก  </

คุณไม่ได้รังเกียจคนรวยหรอก
แต่คุณรังเกียจตัวเองที่ไม่ได้รวยเหมือนเค้าต่างหาก

ยู้ฮู!! วันนี้พี่เกรย์มีเรื่องเล่าเคล้าแนวคิดการเงินมาให้พวกคุณฟังครับ เอาเป็นว่าพวกคุณอ่านแล้วคิดเห็นแบบไหนหลังจากจบเรื่องเล่านี้ พี่เกรย์อยากให้ตั้งใจอ่านให้จบแล้วลองมาวัดใจตัวเองกันดูนะจ๊ะ เบบี๋

ช่วงวันหยุดยาวที่ผ่านมา เพื่อนสนิทพี่เกรย์คนหนึ่ง (สมมุติว่าชื่อ กิ๊ฟฟารี่) ชวนไปซื้อของขวัญให้กับผู้ใหญ่ใจดีท่านหนึ่ง #อีกิ๊ฟมันเป็นพริตตี้ มันกำหนดงบประมาณราคาของขวัญไว้ที่ 7 หมื่นบาท สุดท้ายเดินไปเดินมาปรากฎว่าตัดสินใจว่าจะซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมยี่ห้อหนึ่ง ณ ศูนย์การค้าใจกลางเมืองแห่งหนึ่งใหญ่ยักษ์มากๆ 

ตอนที่นังกิฟฟารี่มาชวนพี่เกรย์น่ะ พี่เกรย์ก็ไม่รู้หรอกว่าจะไปซื้อของไฮโซหรอกครับ นึกว่าแค่ชวนไปซื้อเสื้อผ้าตามตลาดนัดเหมือนที่ปกติมันชอบชวน พี่เกรย์เลยล่อมาเต็มยศเลย เสื้อยืด กางเกงขาสั้น รองเท้าแตะฟองน้ำ พอมาเจอมันจัดเต็มด้วยชุดอลังการหรูหราฟูฟ่องล่องนาวาประดุจแฟชั่นวีคก็อึ้งไป #ยกมือทาบอกเบาๆ แล้วพวกคุณรู้ไหมว่าหลังจากนั้นพี่เกรย์เจออะไร!!!

เรื่องแรก พอเดินเข้าช้อปกระเป๋าแบรนด์สุดหรู พนักงานขายก็มองพี่เกรย์แบบหัวจรดเท้านะ แล้วก็มองเท้าสลับกับหน้ารัวๆ #สงสัยจะเดินเข้ามาถามว่ารองเท้าสวยดีซื้อที่ไหน แม่ม!! สรุปคือมันคิดว่าพี่เกรย์กับนังกิ๊ฟไม่มีปัญญาซื้อไง เพราะต่อให้นังกิ๊ฟมันแต่งชุดจัดเต็มแค่ไหน แต่หน้าตามันไม่ให้เพราะมันไม่เคยซื้อของหรูเหมือนกันไง ท่าทางเก้ๆกังๆมันเลยออกมาให้เห็นในอาการ #พนักงานดูออก

แต่ทีนี้นังพนักงานเหยียดหยามคนมันคิดผิด!!! เพราะนังกิฟฟารี่แม่มควักเงินออกมาเลยครับผม เงินสดล้วนปึกใหญ่ๆ แล้วบอกว่ามีงบเท่านี้ จะซื้อกระเป๋าที่นี่ ช่วยดูให้หน่อย พอพนักงานเห็นเงินเท่านั้นแหละ #รู้ว่าจะซื้อแน่ๆ หน้าแม่มเปลี่ยนเลยครับ จากหน้าหงิกหน้างอดูถูกคนจน กลายเป็นหน้าชื่นอกตูมยิ้มอย่างมูมมามพร้อมกับเรียกพี่เกรย์ว่า ”คุณผู้ชาย” และนังกิฟฟารี่ว่า “คุณผู้หญิง” ทันที #ชีวิตคนเราดูที่เปลือกนอกหรือไง

ทีนี้พี่เกรย์ก็รู้แหละว่าสังคมเราแม่มเป็นแบบนี้อยู่แล้วไงครับ ก็ปล่อยๆไป คิดในใจเออถ้ากูเห็นตัวกูแบบนี้กูก็คงไม่อยากขายเหมือนกันแหละ เพราะดูก็ไม่น่าจะมีเงิน แต่พอซื้อของเสร็จใส่ถุงเรียบร้อยเดินออกจากร้าน นังกิฟฟารี่มันก็บ่นเสียงดังๆให้พี่เกรย์ฟังเลยนะครับว่า “คนสมัยนี้ แย่ว่ะ แบ่งชนชั้น ดูถูกเราว่าไม่มีปัญญาซื้อ เป็นพนักงานไม่ควรเลือกปฎิบัติแบบนี้” #นี่มันสองมาตรฐานชัดๆ

พี่เกรย์ฟังแล้วก็ได้แต่ร้องเบาๆเสียงหล่อๆว่า “อืมๆๆ” เพราะไม่รู้จะพูดอะไร มันเป็นเรื่องปกติสำหรับคนอย่างพี่เกรย์ต้องโดนดูถูกอยู่แล้วไง #กูชิน แต่ก็เข้าใจนะว่า คนเราส่วนใหญ่มักจะเลือกปฎิบัติดีๆกับคนที่เราคิดว่ามีเงินเพื่อให้ได้ประโยชน์อะไรบางอย่าง ถ้าเรายอมรับข้อนี้ได้ก็เป็นเรืองธรรมดาแหละ

แต่สิ่งที่พี่เกรย์จะเล่าต่อจากนี้ก็คือ หลังจากซื้อกระเป๋าเสร็จพี่เกรย์กับนังกิฟฟารี่ก็ไปซื้อของกันต่อไง ของแม่มก็หนักเพราะซื้อหลายอย่าง ไหนๆมาทั้งทีต้องซื้อให้คุ้ม แต่สังเกตดีๆ นังกิฟฟารี่แม่มไม่ปล่อยถุงที่ใส่กระเป๋าหรูที่มียี่ห้อโชว์อยู่เลยเว้ยเฮ้ย มันให้พี่เกรย์ช่วยถือทุกถุงยกเว้นถุงนี้ พร้อมกับเดินแกว่งไปแกว่งมาอย่างสบายใจ และที่สำคัญเดินไปไหนมาไหนก็มีมันเรียกมันว่า “คุณผู้หญิง” #สงสัยดูจากถุงไม่ใช่หนังหน้า

พี่เกรย์ดูอาการนังนี่แล้วก็คิดนะ “อีห่าน มึงด่าเค้าแต่เป็นเอง” คนแบบนี้มันตลกมากๆนะพี่เกรย์ว่า บ่นอยู่แป็บๆว่า “รับไม่ได้กับการเลือกปฏิบัติ หรือแบ่งชนชั้น แต่สุดท้ายเสือกทำตัวให้คนอื่นเห็นว่าตัวเองมีชนชั้นกว่าคนอื่น” หรือว่ามันคือเรื่องปกติของคนวะ? แต่สุดท้ายนะพี่เกรย์ก็ได้เรียนรู้จากการไปชอปปิ้งวันนี้อยู่สามเรื่อง คือ

หนึ่ง ยอมรับเถอะนะว่า การมีเงินมันทำให้คนปฎิบัติต่อเราดีขึ้น
สอง ถ้าไม่ยอมรับข้อหนึ่ง เวลามีเงินอย่าเสือกทำตัวแบบนั้นเพื่อให้คนยอมรับ
สาม จงเรียนรู้ตัวอย่างที่เลวแล้วอย่าทำ ไม่ใช่ด่าเค้าแล้วเราเป็นเอง

ขอฝากข้อคิดไว้ให้คิด แต่ถ้าหากคิดไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะ พี่เกรย์หวังแค่ว่า ประสบการณ์วันนี้ของพี่เกรย์อาจจะทำให้คุณคิดได้สักวันหนึ่ง แต่ถ้าแล้วบ่นในใจว่าไม่ได้อะไร พี่เกรย์ก็ทำใจเหมือนกันว่าคนบางคนเราคงสอนอะไรเค้าไม่ได้ ปล่อยให้เค้าตายไปแบบโง่ๆคงจะดีกว่าครับ (ยิ้มอนุโมทนา)