มีแควนเพจคนหนึ่งมาปรึกษากรุว่า “อยากได้วิธีให้กำลังใจตัวเอง อายุขึ้นเลขสามแต่อยากเปลี่ยนสายงานจากที่ทำอยู่ เดิมทำแต่เอกสาร อยากแสดงความสามารถบ้าง ทำยังไงให้เขาเห็นความสามารถเราคะ สมัครงานที่ไหนๆ จะเอาแต่ประสบการณ์ แต่เรามั่นใจว่าเราทำได้ หดหู่มากค่ะ”

กรุคิดว่าคำถามนี้แม่มน่าจะเป็นประโยชน์กับชาวโลกออนไลน์ทั้งหลาย ดังนั้นจึงเอามาขยายความให้พวกมรุงอ่านกันต่อว่า “ทำยังไงให้คนเห็นค่าของมรุง” แบบ Step By Step

ข้อแรก

มรุงจงเห็นคุณค่าในตัวเองเสียก่อน คนส่วนใหญ่ไม่เห็นคุณค่าในตัวเองไงสัส มันมักจะคิดว่าตัวเราไม่มีค่าเกิดมาเดี๋ยวก็ตายห่านกลายเป็นปุ๋ยในไม่ช้า แต่ความเป็นจริงนะสัส กรุบอกเลยว่า คนทุกคนแม่มมีคุณค่า แต่คนที่ไม่เห็นคุณค่าในตัวเองนั่นแหละที่แม่มจะเป็นคนไม่มีค่าเข้าสักวัน เพราะขนาดมรุงยังไม่รู้จักคุณค่าของตัวเอง แล้วหมาที่ไหนจะมามองเห็นวะ และที่สำคัญมันตรงนี้ ถ้ามรุงเห็นคุณค่าตัวเองเมื่อไร มันจะกลายเป็นกำลังใจขึ้นมาในชีวิตมรุงทันทีไงสัส สมมุติมีผู้ชายคนหนึ่งแม่มบอกว่าตัวเองเป็นแค่ไอ้อ้วนปากเหม็นกักขฬะเลวทรามต่ำช้าด่าผู้หญิงแย่งชิงข้าวหมาไปวันๆ หนำซ้ำยังโดนแอนตี้แฟนมาด่าทุกวันทุกคืน คำถามคือมันจะมองเห็นคุณค่าตัวเองได้ไหมถ้าตัวมันเองยังดูถูกตัวเองแบบนี้ และคำถามต่อมาคือมรุงบอกตัวเองแบบนี้แล้วชีวิตมรุงจะดีขึ้นหรือไงวะดวกส์

ข้อสอง

มรุงจงปัดข้ออ้างทั้งหลายทิ้งไป อายุแก่แล้ว ต้องเปลี่ยนสายงาน ต้องปรับตัวมาก โอ้ยชั้นทำไม่ได้หรอก คนไม่เคยมองเห็นเราเป็นคนที่มีความสามารถเลย เราหน้าตาไม่ดี เรามีปัญหาชีวิต เราหงุดหงิดเพราะวัยทอง #สัสสสสสสสสส มรุงพูดแล้วถามว่ามรุงแก้ไขหรือปลอบใจ ถ้ามรุงพูดแล้วแก้ไขจุดอ่อนมรุงจะกลายเป็นคนเก่ง แต่ถ้ามรุงพูดเพื่อปลอบใจบอกได้เลยสัสว่ามรุงมันแค่คนขี้แพ้ #เลือกเอา

ข้อสาม

มรุงจงหาประสบการณ์ สิ่งสำคัญที่สุดคือข้อสุดท้าย ถัามรุงอยากรู้ว่ามรุงมีคุณค่าอะไร มรุงจงถามตัวเองก่อนว่าชอบทำอะไร และถ้ามรุงรู้คำตอบ มรุงจงลงมือทำ หาเวลาว่างทำมันอย่างตั้งใจ นั่นแหละสัสสิ่งที่มรุงสร้างคือประสบการณ์ มรุงอยากมีประสบการณ์มรุงต้องออกไปหา ไปสัมมนา ไปบ่มเพาะความรู้ และที่สำคัญที่สุดประสบการณ์ที่ดีมันจะเกิดขึ้นเมื่อมรุงมีการแบ่งปันให้คนอื่นไงสัส

ทั้งหมดนี้เป็นแนวคิดง่ายๆสบายสไตล์พี่เกรย์ พวกมรุงที่เห็นว่ามีประโยชน์จงเอาไปปรับใช้ ส่วนคนที่ไม่ถูกใจกับบทความกรุ กรุขอบคุณจากใจสำหรับคำด่า แต่กรุเชื่อว่ามันต้องมีคนถูกใจ กรุจะเขียนมันต่อไปแบบนี้ เพราะกรุูรู้ตัวดีว่ากรุกำลังทำสิ่งที่มีคุณค่า นอกจากเอาแต่ด่าคนอื่นไปวันๆไงสัส #อุ๊ย

วันนี้กรุได้ยินน้องจบใหม่ที่ออฟฟิศแม่มคุยกันว่าอยากจะซื้อคอนโดใหม่ กรุฟังแล้วตกใจจนจะล้มทั้งยืนเลยว่ะ แม่มพูดกันเหมือนจะไปซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ยังไงอย่างนั้น พวกมันไม่รู้หรือยังไงว่าคอนโดแม่มผ่อนกันที 20-30 ปีเลยนะสัส แล้วพวกมรุงแม่มเงินเดือนแค่หมื่นห้า บางคนยังไม่ถึงสองหมื่นเลยสัส แต่ยังทำเปรี้ยวซ่าผ่าไปซื้อคอนโด เพราะคำกากๆที่ใครแม่มไม่รู้บอกไว้ว่า “ซื้อไว้สิจ๊ะ มันคึอการสร้างอิสรภาพทางการเงินนะเธอจ๋า” ฟังแล้วอยากถามตรงๆว่ะว่า “มรุงรู้หรือยังว่าอิสรภาพทางการเงินคืออะไร”

แต่คิดไปคิดมาเอาแบบนี้ดีกว่า..

กรุจะบอกให้ว่าถ้ามรุงอยากซื้อคอนโด
มรุงต้องถามคำถามอะไรตัวเองบ้าง
เพื่อเป็นวิทยาทานให้พวกมรุงละกันนะสัส

คำถามแรก : ซื้อคอนโดเพื่ออะไร

ถามตัวเองก่อนเลยนะสัสว่า

มรุงจะซื้อคอนโดไปทำห่านอะไร ระหว่าง “อยู่อาศัย” หรือ “เก็งกำไร”

ส่วนใครที่แม่มง้างปากตอบว่าเพื่ออิสรภาพการเงิน กรุแนะนำเลยว่ามรุงไปแดร๊กส์ยาเม็ดสลายมโนก่อนเหอะสัส ถ้ามรุงอยากมีอิสรภาพมากจนตัวสั่น เชิญไปที่ถนนอิสรภาพก่อนเหอะสัสดวกส์ #ไวดี

ถ้ามรุงคิดจะซื้อเพื่อเก็งกำไร มรุงคิดก่อนเลยว่าเงินที่ใช้นั้นมาจากไหน หรือพูดง่ายๆคือมรุงมีปัญญาในการจ่ายหนี้ที่ตัวเองก่อได้ยังไง ถ้าจะให้ดีลองมองด้วยว่าตัวมรุงเองมีการวางแผนการเงินแบบไหน กรุขอเน้นย้ำเลยสัส จงประเมินความสามารถของตัวเองให้ได้ก่อน แล้วค่อยเก็งกำไร ไม่งั้นถ้าเมื่อไรที่มรุงช็อตเงิน มรุงแม่มลุ้นตัวเกร็งแน่สัส

แต่ถ้ามรุงคิดจะซื้อเพื่ออยู่อาศัย มรุงต้องประเมินให้ดีก่อนว่า ระหว่าง “เช่า” กับ “ซื้อ” แบบไหนคุ้มค่ากว่ากัน เอาไว้กรุจะมาอธิบายเรื่องนี้ทีหลังถ้ามีโอกาส ตอนนี้เอาเป็นว่าอย่าลืมคิดต้นทุนในการดูแลรักษาด้วยนะดวกส์

คำถามต่อมา : เรามีหนี้อยู่กี่เปอร์เซนต์

คำถามต่อมาคือ

ตอนนี้มรุงมีหนี้กี่เปอร์เซนต์แล้ว

เอางี้ดีกว่ามรุงรู้จัก Debt Service Ratio กับ Non-mortgage Service Ratio ไหมล่ะสัส ตามทฤษฎีที่ใครแม่มไม่รู้บอกไว้ มันบอกว่ามรุงต้องมี Debt Service Ratio ไม่เกิน 45% ของรายได้ และ Non-mortgage Service Ratio นั้นมีได้แค่ 20% ของรายได้ เท่านั้น!!

อะไรนะ!!! อ่านไม่เข้าใจ เอางี้ๆๆๆ กรุจะพูดให้ง่ายๆว่า มรุงต้องมีหนี้สินรวมไม่เกิน 45% ของรายได้มรุงในแต่ละเดือน และดูด้วยว่าหนี้ที่ไม่มีหลักประกันตอนนี้มันต้องไม่เกิน 20%

ส่วนคำว่าหลักประกันนั่นแปลว่าอะไรรู้ไหมสัส มันคือหนี้ที่มีการค้ำประกันในทรัพย์สินยังไงล่ะ แปลว่า.. ถ้ามรุงซื้อคอนโด คอนโดนั่นแหละคือหลักประกันมรุงไงดวกส์ เพราะมรุงต้องเอาคอนโดไปค้ำไว้กับธนาคารไงล่ะจ๊ะ โอเคร!!!

แต่ความเห็นกรุนะสัส มรุงควรมีหนี้คอนโดในแต่ละเดือนไม่เกิน 25% ของรายได้ มิฉะนั้นมรุงอาจจะลำบากได้ไงสัส ถ้ามรุงไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย กรุว่ามรุงไปศึกษาเรื่องการเงินก่อนเหอะสัส หัดทำบัญชีรายรับรายจ่าย วางเป้าหมายการเงินให้ชัดเจน ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับการเงินสำคัญมากสุดๆ

คำถามสุดท้าย : บริหารจัดการเงินออมเป็นหรือยัง

มรุงมีการบริหารจัดการเงินออมอย่างไร กรุไม่ต้องพูดเรื่องสมการออมอะไรพวกนั้นหรอกสัส เอาเป็นว่าทุกวันนี้มรุงรู้จักเก็บเงินหรือยัง ไอ้พวกเด็กจบใหม่ทั้งหลาย หรือมรุงคิดแต่ใช้ๆๆๆๆๆ พอเงินหมดก็ไปร้องแรกแหกกระเชิงขอพ่อขอแม่ ผู้ซืงเป็นตู้เอทีเอ็มประจำบ้าน เงินสดกดจากพ่อและแม่ไม่ต้องคืน แถมแม่มยังไม่มีดอก #ควิกแคชสัสๆ แม่มเอ้ย พูดแล้วอยากจะด่า กรุเห็นเด็กข้างบ้านกรุอยากจะมีอิสรภาพการเงินจากการซื้อคอนโด ไปๆมาๆ พ่อแม่มกลายเป็นหนี้หัวโตเพราะต้องเอาเงินบำนาญมาผ่อนแทนลูกชั่วๆไงดวกส์

สุดท้ายนะสัส อยากรวยอยากมีอิสรภาพการเงินแม่มไม่ผิด มันเป็นความคิดที่ดี แต่มรุงถามตัวเองก่อนเถอะว่า อิสรภาพที่มรุงอยากมีน่ะ มรุงไปลิดรอนอิสรภาพในการใช้ชีวิตใครหรือเปล่า เพราะ คนที่ลำบากจริงๆตอนที่มรุงไม่มีเงินน่ะ มันคือคนที่เค้ารักมรุงไงสัส แต่กว่าจะถึงวันนั้นมันก็สายเกินไปที่มรุงจะรู้สึกตัวแล้วไงล่ะดวกส์

สุดท้ายของสุดท้าย กรุไม่ได้ห้ามใครซื้อคอนโดนะสัส การซื้อคอนโดมันเป็นสิ่งที่ดี และดีมากถ้ามรุงรู้จักซื้อคอนโดที่มีคุณภาพ ขอความกรุณาอ่านอย่างมีเหตุผลและคิดด้วยสติ แม้ภาษากรุจะหยาบอ่านยาก แต่กรุหวังว่าจิตของมรุงจะไม่หยาบจนคิดไม่ออกว่ากรุจะสื่ออะไรให้มรุงฟังหรอกนะดวกสสส์

จากกระแสความคิดของคนไทยปัจจุบันที่มีความเชื่อเอนเอียงนิยมชมชอบในเรื่องทุนนิยมกันมากจนกลายเป็นกระแสความคิดหลักไปแล้ว ใครๆ ก็อยากรวย ใครๆ ก็อยากมีทรัพย์สินมากกว่าคนอื่น ใครๆ ก็อยากทำอะไรก็ได้ที่ได้เงินเยอะๆ แต่เราเคยเอะใจหรือไม่ว่า แท้จริงแล้วเราไม่เคยคิดแบบนี้มาก่อนในอดีต แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับความคิดของเราล่ะ?

ในอดีตเมื่อประมาณ 50 ปีที่ผ่านมา ความดีงาม การรักษาชื่อเสียง การมีหน้ามีตา การให้ความเคารพต่อคนดีมีคุณธรรมนั้นเป็นค่านิยมหลักของคนไทยในสมัยอดีต จะทำอะไรก็ต้องคำนึงถึงคนรอบข้าง ถ้าทำไม่ดีเดี๋ยวจะไม่มีคนคบ ถูกคนอื่นนินทาว่าร้ายจนทำมาหากินไม่ได้ คนอาชีพต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นข้าราชการ พ่อค้าพาณิชย์สมัยก่อนจะแคร์สายตาคนรอบข้างเป็นอย่างมาก นอกจากนี้คนสมัยก่อนที่มีอำนาจมากมักจะสะสมบารมีกับบริวารทั้งหลาย เช่น สนับสนุนเงินทุนการศึกษาให้ผู้น้อย สร้างที่พักอาศัยให้กับบริวารได้อยู่ล้อมรอบตนเอง ให้การอุปการะเลี้ยงดูลูกหลานของบริวาร เป็นต้น ดังนั้นคนไทยในอดีตจึงห่วงเรื่องการรักษาชื่อเสียงและหมั่นสะสมความดีงามเอาไว้อยู่เสมอเพื่อให้ตนเองสามารถมีที่ยืนอยู่บนสังคมได้เสมอ

แต่มาถึงยุคนี้ปีพ.ศ. 2557 กาลเวลาผ่านไปจิตใจคนก็ย่อมเปลี่ยนแปลงตามกฎแห่งธรรมชาติ ค่านิยมของเราเปลี่ยนจากการให้คุณค่ากับความดีงาม มาเป็นให้คุณค่ากับเงินมากกว่า สมัยนี้เรามีค่านิยมว่า “ใครมีเงินมากถือว่าดีเก่งเฮงน่านับถือ” ระดับความรุนแรงของสำนวนที่ว่า “มีเงินนับเป็นน้องมีทองนับเป็นพี่” ซึ่งมีมาตั้งแต่โบราณนั้นยิ่งเพิ่มทวีคูณความสำคัญมากขึ้น” ส่วนค่านิยมต่อความดีก็เปลี่ยนไปเป็น เช่น “ดีอย่างเดียว กินไม่ได้ ไม่เอา” “คนดีไม่มีที่อยู่” “ใครรู้จักทำอะไรด้านมืดๆ บ้างนี่สิถึงจะอยู่รอดได้” ทำไมค่านิยมถึงเปลี่ยนเป็นเช่นนี้ได้?

สาเหตุหนึ่งเป็นเพราะโครงสร้างทางสังคมไทยเปลี่ยนไป โดยมีเงินเป็นส่วนหนึ่งของสาเหตุดังกล่าวด้วย การที่มีเม็ดเงินแพร่สะพัดเฉพาะในชุมชนใหญ่อย่างในกรุงเทพมหานคร ช่วยเร่งทำให้สังคมเราที่เดิมเป็นสังคมชนบทเปลี่ยนแปลงเป็นสังคมเมืองขนาดใหญ่ เงินได้ถูกโฆษณาว่าเป็นสิ่งที่ทุกคนควรมีควรหามาเก็บมาใช้ การมีเงินเท่ากับการมีทรัพยากรซึ่งเป็นสิ่งที่ทุกคนใฝ่หา ด้วยไอเดียนี้เงินจึงสามารถดึงดูดให้คนต่างถิ่นที่ไม่รู้จักกันจำนวนมากมาอาศัยอยู่ที่เดียวกันเพื่อทำงานหาเงิน การย้ายเข้ามาอยู่รวมกันอย่างรวดเร็วทำให้ความผูกพันธ์และการรู้ภูมิหลังของกันและกันต่อกันมีไม่มาก คนต่างถิ่นไม่รู้จักกัน นานวันเข้าก็ไม่สนใจต่อกันเพราะมีจำนวนมากเกินไป ต่างคนต่างอยู่ ครอบครัวในชนบทจากเดิมที่เป็นครอบครัวขยายเปลี่ยนเป็นครอบครัวเดี่ยวมากขึ้น จนถึงปัจจุบันสังคมคนโสดอยู่แบบเดี่ยวๆ ไม่เกี่ยวกับใครก็เริ่มมีสัดส่วนมากขึ้น

เมื่อผู้คนไม่รู้จักกัน ความใส่ใจ ความแคร์กันย่อมน้อยลง คนมีความสัมพันธ์กันน้อยลง ดังนั้นพฤติกรรมการรักษาชื่อเสียงความดีงามจึงถูกลดความสำคัญลงไป นอกจากนี้การที่มีคนจำนวนมากอยู่รวมกันแต่กระจัดกระจายทางความสัมพันธ์ (มีคนเยอะแต่ไม่ได้รวมกลุ่ม) เป็นตัวช่วยส่งเสริมให้เกิดการทุจริตแล้วไม่ถูกลงโทษทางสังคมมากขึ้น การมีคนจำนวนมากทำให้เกิดการภาวะการกระจายความรับผิดชอบ ยกตัวอย่างง่ายๆ เช่น ถ้ามีคนหกล้มกลางห้างที่มีคนพลุกพล่านมากๆ ก็จะไม่มีใครสนใจกันและกัน ไม่มีใครจะหยุดช่วยคนหกล้ม เพราะต่างคนต่างคิดว่าเดี๋ยวคนอื่นๆ ก็ไปช่วย ยกตัวอย่างที่เกิดขึ้นจริงเช่น มิจฉาชีพสามารถใช้ช่องโหว่ของกฎหมายหรือข้อที่มีบทลงโทษอ่อนโดยหลอกลวงเงินจากผู้เสียหาย โดยเปลี่ยนกลุ่มเป้าหมายไปเรื่อยๆ แต่ใช้วิธีเดิมๆ ค่อยๆ ไล่หลอกคนอื่นไปทีละนิดกลายเป็นความเสียหายก้อนใหญ่ได้ กว่าสังคมจะรู้ตัวอีกทีก็เสร็จโจรไปแล้วเรียบร้อย

ในยุคปัจจุบันที่เรามักจะตามหาความดีงามจากคนอื่น แต่ตัวเราก็ยังนิยมในทุนอยู่ เราจะทำอย่างไรเพื่อให้สังคมของเราดีขึ้นอย่างสมดุลได้บ้าง คำตอบคือ ต้องเปลี่ยนแปลงความคิดของเรา เปลี่ยนการกระทำ เปลี่ยนสิ่งที่เรานิยมใหม่ เช่น จากเดิมที่จะคบใครโดยให้ความสำคัญกับเงิน ขอให้เพิ่มเติมพิจารณาเรื่องความดีงามของคนที่เราจะคบเข้าไปด้วย พยายามอยู่กับคนที่มีทั้งเงินและความดีคู่กันไป คบคนที่ทำงานสุจริต ใครทุจริตขอให้ลงโทษเขาด้วยกฎหมายและลงโทษทางสังคมประกอบกันไป

และที่สำคัญคือ อย่านิ่งดูดายต่อความเลวร้าย “เหตุการณ์ร้ายต่างๆ ที่เกิดขึ้นในสังคม ไม่ได้เกิดจากคนชั่ว แต่เป็นเพราะมีแต่คนดีที่เงียบเฉยต่างหาก”

สรุปข้อคิดที่ได้จากบทความนี้

1. ความดี ชื่อเสียง การสะสมบารมี เป็นค่านิยมที่ต้องกลับหลังหันมาใส่ใจ

2. ควรนับถือคนมีเงินที่มีคุณธรรมประกอบกันไปด้วย

3. อย่านิ่งเฉยต่อความเลวร้ายในสังคม จงปกป้องสังคมจากความชั่วร้าย

สวัสดีครับ ผมนายเกรย์ คนเสเพลคนเดิมขอเพื่อนๆกลับมาแล้วครับโผม ไหนๆเข้าใกล้ปีใหม่ขาดนี้ พี่เกรย์เลยจะมาแนะนำวิธีคิดพลิกชีวิตสำหรับคนที่กำลังสับสนว่าปีที่ผ่านมากรุทำห่านอะไรอยู่ถึงได้บัดซบขนาดนี้ให้ฟังกันนะกั้บ

พี่เกรย์อยากบอกน้องๆว่า คนเราชีวิตจะดีจะเลวนั้นมันไม่ได้เกี่ยวกับการกระทำเพียงอย่างเดียวแต่มันเกี่ยวกับความคิดที่ฝากเอาไว้ เผื่อวันไหนเธอผ่านมาด้วยน่ะสิ และเมื่อความคิดมารวมกันเข้า มันก็เลยบ่มเอาเป็นนิสัยไงจ๊ะ

คนส่วนใหญ่มักจะคิดว่าการกระทำนั้นทำให้เราผงาดง้ำค้ำโลก แต่จริงๆแล้วความคิดนี้แหละที่ทำให้ชีวิตเรากระทำ ดังนั้นถ้าอยากประสบความสำเร็จ จงเริ่มต้นที่ความคิดนะจ๊ะเบบี๋ เพื่อที่เราจะได้มีนิสัยดีๆสืบต่อไป

แหมๆๆๆ เขียนสุภาพแบบนี้แล้วมันคันปาก เอาเป็นกว่ากรุสรุป 5 นิสัยหญ่ๆมาให้พวกมรุงสำรวจตัวเองดูว่าความคิดพวกนี้ทำให้มรุงจมอยู่กับที่จริงๆหรือเปล่า ลองอ่านแล้วสำรวจตัวเอง ถ้ามรุงเป็นก็เลิกซะนะจ๊ะ

นิสัยแรก : ปากไม่ตรงกับใจ

คนเราแม่มแปลกนะดวกส์ ปากบอกว่าชอบคนตรงๆ แต่พอคนพูดตรงๆเสือกรับไม่ได้ เนี่ยกรุโดนประจำ #และกำลังจะโดนด้วย  แต่สิ่งที่กรุบอกไม่ใช่ให้พวกมรุงพูดทุกอย่างที่ใจคิด เพราะบางที่มันต้องมีกาละเทศะไงละจ๊ะ แต่กรุกำลังจะบอกว่า สิ่งที่พวกมรุงต้องทำก็คือ “จริงใจในคำพูด”

ยกตัวอย่างเช่น ถ้าเพื่อนสนิทมรุงขอให้ช่วยงานทั้งๆที่มรุงงานยุ่งอยู่ หลายคนแม่มเสือกเลือกที่จะพูดว่า “โอเค เดี๋ยวทำให้” ทั้งที่ในใจแม่มคิด “ไอสัส กรุกำลังจะตาย” ถ้าแบบนี้เค้าเรียกว่า มรุงไม่จริงใจในคำพูด แต่มรุงต้องพูดไปเลยว่า “ไม่มีเวลา” หรือ “ขอให้งานนี้เสร็จก่อน” อย่ารับปากใครมัว่ซั่ว เพราะเค้าจะคาดหวังในการกระทำของมรุง ดังนั้นย์ จงจริงใจในคำพูด ถ้ารับปากว่า “ทำ” คือต้องทำอย่างตั้งใจ ถ้าปฎิเสธก็ต้องมีเหตุผลที่เหมาะสม อย่าอ้างนู่นอ้างนี่แล้วสุดท้ายทำอะไรได้ไม่ดีเลยสักอย่างไงล่ะจ๊ะ

นิสัยที่สอง : ทำสิ่งที่ง่ายก่อน

ทุกๆเรื่องในชีวิตที่พวกมรุงทำน่ะ มันมีทั้งเรืองง่ายและเรื่องยาก แต่มรุงเชื่อไหมใครๆแม่มชอบเลือกทำสิ่งที่ง่ายก่อนเพราะมันง่ายไงสัส ทำแล้วสบายใจเหมือนชีวิตประสบความสำเร็จ แต่เปล่าเลยจ๊ะ ยังไงๆมรุงต้องทำส่ิงที่ยากอยู่ดี เพราะยิ่งมันยาก มันยิ่งแปลว่าสำคัญไงล่ะดวกส์ และสิ่งที่สำคัญมันจะทำให้มรุงประสบความสำเร็จในชีวิต

ยกตัวอย่างง่ายๆ ให้มรุงนั่งทำบัญชีรายรับรายจ่ายของตัวเอง เพือที่จะวางแผนการเงิน กับ นั่งเล่นเฟส พวกมรุงก็เลือกที่จะนั่งเล่นเฟสเสพดราม่า แต่ไม่เคยเหลียวมองเลยว่าชีวิตตัวเองจะดีขึ้นได้ยังไง แล้วสุดท้ายมรุงแม่มก็ไปบ่นๆ รนๆ ว่าชีวิตทำไมลำบากแบบนี้ ทั้งๆที่ตัวมรุงเองแม่มทำทั้งนั้นไงสัส

นิสัยที่สาม : พร่ำเพร้อถึงอดีต

นิสัยข้อนี้นี่แม่มสุดๆเลยจ๊ะ กรุเห็นคนอยู่สองกลุ่มที่ชอบพร่ำเพร้อถึงอดีต

คนกลุ่มแรก

คือ คนที่เมื่อก่อนแม่มประสบความสำเร็จเป็นเซเลปชื่อดังแต่ตอนนี้แม่มตกกระป๋องพังๆแบบไม่มีใครเอา แม่มจะพูดว่าเมื่อก่อนตัวเองแสนจะประเสริฐ เก่งโคตรๆ เพ้อเจ้อถึงอดีตอันเก่งกาจ แต่ปัจจับันพวกแม่มนี่กากสัสๆ จนไม่เหลือความภูมิใจ ถ้ามรุงเป็นคนแบบนี้ กรุแนะนำให้ตั้งสติคิดสิ่งที่ตัวเองทำได้ก่อนนะจ๊ะ

คนกลุ่มสอง

คือ คนที่ผิดหวังอะไรสักอย่างจนเกินจะต้านทานไหว เช่นทำธุรกิจแล้วเจ็ง เมียหนีไปมีเมียใหม่ ทำอะไรก็ไม่สำเร็จ สอบตก รถชน ไฟไหม้ น้ำท่วม ตัวบวมเพราะยาลดความอ้วน ไอ้คนกลุ่มนี้นี่แม่มยิ่งกว่ากลุ่มแรกอีกนะ เพราะคนพวกนี้แม่มมีทัศนคติแบบเห็นแก่ตัวสัสๆ กรุนี่คือคนที่สำคัญที่สุดในโลก กรุคือจักรวาลผู้ยิ่งใหญ่ ปัญหาของกรุคือเรื่องที่สำคัญ แล้วเป็นไงรู้ไหมสัส เมือปัญหาแม่มคือเรื่องที่สำคัญ วันๆแม่มเลยจมอยู่กับปัญหาไม่ทำห่านอะไรให้ชีวิตดีขึ้น แทนที่จะเอาเวลาไปพัฒนาตัวเองแทน เฮ้อ เห็นแล้วเหนื่อยใจ อ้อ.. ไอ้พวกนี้มีนิสัยชอบพร่ำเพร้อลงเฟสด้วยนะ มันกลัวว่าคนจะไม่รู้ว่ามันเล่นเฟสเป็นไงล่ะ #กรุขรรม

นิสัยที่สี่ : ไม่มีมารยาท

ทีนี้บางคนแม่มต้องสงสัยว่า “มารยาท” มันเกี่ยวกับความสำเร็จยังไง กรุบอกให้ฟังนะจ๊ะ มารยาทคือการรู้จักจังหวะที่เหมาะที่ควรในการนำเสนอ ทั้งเสนอตัว ความคิดเห็น และอื่นๆ โดยที่ผู้รับไม่รู้สึกว่าถูกผลักดันหรือบังคับ นั่นแหละคือศาสตร์ที่เรียกว่ามารยาท แต่คนที่ไม่มีโอกาสประสบความสำเร็จ มันจะไร้มารยาทแบบสัสๆ แถมยังไม่มองว่าตัวเองไร้มารยาทด้วยนะ แม่มเสือกมองว่าเป็น “สิทธิ” ที่จะทำ

ลองดูในเฟสได้เลย ไอ้พวกคนที่ไม่มีมารยาทมันจะเรียกเพื่อน เรียกฝูง เรียกชาวบ้านมาดูสิ่งที่มันทำโดยที่ไม่สนใจว่าสิ่งนั้นเกี่ยวกับมันหรือเปล่า ยกตัวอย่างไอ้พวกขายตรงอกฟูรูฟิตทั้งหลาย แม่ม Tag กันชิบหายจนเฟสบุ๊กแบนไปเลย

อีกพวกหนึ่งก็ไอ้ที่แม่มชอบ Tag เพื่อนๆมาทั้งที่ยังไม่รู้จักตัวจริงไม่เคยคุยกัน แต่ชอบทำเหมือนสนิทไงสัส คนพวกนี้แม่มขาดความเชื่อมั่นในตัวเอง หรือไม่มันก็เล่นเฟสบุ๊กไม่เป็นมั้ง #น่าสังเวชจุงค่ะ

ส่วนใครที่เห็นแย้งกรุก็ไม่ว่านะสัส แหมจะเอาอะไรกับโลกออนไลน์ แต่กรุบอกเลยไอ้พวกไร้มารยาทในโลกออนไลน์ ชีวิตจริงแม่มยิ่งสันดานหมากว่าอีกว่ะดวกส์

นิสัยที่ห้า : ชอบโทษคนอื่น

ไอ้นิสัยนี้แม่มน่ารังเกียจที่สุดแล้วสัส คนระยำทั้งหลายมักชอบทำโดยโทษคนอื่นไปว่า อุ้ย เพราะคนนั้นว่าอย่างนั้น คนนี้ว่าอย่างนี้ ซื้อหุ้น กองทุน วางแผนการเงิน ตามกูรูเลยติดตอย อ้าวสัส ใครให้มรุงโง่ขนาดเชื่อคนอื่นโดยไม่ผ่านการตรึกตรองบ้างว่ะ แม่ม!

สำหรับคนกลุ่มนี้กรุฝากคำขวัญไว้สั้นๆ
ชีวิตมรุงยังต้องให้คนอื่นดูแล มรุงถึงเป็นได้แค่คนที่ไม่มีใครแคร์ไงละดวกส์

สุดท้ายเมื่อไรถ้าอ่านมาถึงตรงนี้ กรุบอกเลยว่ากรุหวังดีอยากให้พวกมรุงประสบความสำเร็จ แต่ถ้าพวกมรุงคิดว่ามรุงไม่ถูกจริตในการอ่าน ก็เลิกอ่าน ไม่ต้องบอกให้กรุรับผิดชอบ

เรามักจะเห็น เศรษฐี ทั้งหลายมีเงินมากมาย มีชีวิตที่ดี สมบูรณ์พูนสุข จนบางครั้งแอบนึกอิจฉา ส่วนหนึ่งนั้นมาจากหน้าที่การงานที่พวกเขาทำ แต่สิ่งสำคัญกว่านั้น คือ “นิสัย” ต่างหากครับ

ในความเป็นจริงแล้ว ความร่ำรวยนั้นไม่ได้มาจากโชคหรือโอกาส แต่มันมาจากนิสัยบางอย่างที่เราทุกคนทำซ้ำๆในทุกวันของชีวิต และวันนี้ @TAXBugnoms ได้รวบรวมข้อมูลมาให้อ่านกันว่า … นิสัย 7 อย่างที่ว่านั้น มันมีอะไรบ้าง

1. ตั้งเป้าของความสำเร็จไว้ล่วงหน้า

เศรษฐีส่วนใหญ่มักจะมองเห็นเป้าหมายของตัวเองว่า “อยากจะทำอะไร” เราต้องยอมรับความจริงก่อนว่า ความร่ำรวย ที่เกิดขึ้นมานั้นไม่ได้เกิดจากความบังเอิญ แต่มันเกิดจากการสร้างตามเป้าหมายที่เราวางไว้

ดังนั้นถ้าหากคุณอยากเป็นเศรษฐี ลองถามตัวเองก่อนดีไหมครับว่า “เป้าหมายของเราคืออะไร” และที่สำคัญ ต้องไม่ใช่แค่คำว่า “อยากรวย” “อยากสบาย” “อยากมีเงินใช้” แต่มันต้องเป็นเป้าหมายที่ชัดเจนและวัดผลได้ต่างหากครับ ตัวอย่างเช่น “ฉันจะมีเงิน 1 ล้านใน 5 ปีต่อจากนี้ โดยวิธีการสร้างรายได้เพิ่มจากการทำธุรกิจออนไลน์”

2. จับจ้องในเป้าหมายทุกๆวัน

เมื่อตั้งเป้าหมายแล้ว สิ่งสำคัญต่อมาคือการจับจ้องหรือ Focus ไปที่เป้าหมาย ใช้พลังและความคิดสร้างสรรค์ที่เรามีเพื่อให้รู้ว่า เราจะไปถึงเป้าหมายได้อย่างไร อย่างเช่น ถ้าเราบอกตัวเองว่าอยากทำธุรกิจออนไลน์ เราต้องรู้ด้วยว่าเราจะทำธุรกิจออนไลน์แบบไหน อย่างไร และทำยังไงบ้าง

สำหรับเรื่องนี้ Brian Tracy นักสร้างแรงบันดาลใจชื่อดังเคยบอกไว้ว่า..

เศรษฐีนั้นไม่ใช่คิดถึงเป้าหมายทุกเดือนหรือทุกวัน
แต่พวกเขาเหล่านั้นคิดถึงเป้าหมายและความก้าวหน้าในทุกๆชั่วโมงเลยทีเดียว

3. ใช้ให้น้อยกว่าที่หาได้

อุปนิสัยที่สำคัญสำหรับเศรษฐีอีกข้อหนึ่งคือ “ใช้ให้น้อยกว่าที่หาได้” และที่สำคัญกว่านั้นคือ “ต้องมีวินัยในการออม” ไปพร้อมๆกัน ไม่ใช่พอมีรายได้เพิ่มขึ้นแล้วจะกลายเป็นหน้าใหญ่ใจโต ซื้อของโก้หรูมาใช้ เปลี่ยนบ้านใหม่ รถใหม่ แต่เราต้องสร้างนิสัยที่ดีเรื่องการเงินไว้ล่วงหน้าต่างหากครับ

4. สร้างคุณค่าในงานที่ทำ

เศรษฐีส่วนใหญ่จะสร้างคุณค่าในงานมากกว่าคนธรรมดาถึง 2-3 เท่า นั่นคือใส่ความตั้งใจลงไปในงานทุกชิ้นที่พวกเขาได้ลงมือทำ รวมถึงทุ่มเททำงานโดยที่ไม่ย่อท้อ และที่สำคัญไปกว่านั้น พวกเขายังเลือกสร้างคุณค่าในตัวเองด้วยการลงทุนในความรู้ตลอดเวลาอีกด้วย

5. ไม่เคยท้อแท้แม้จะไม่ถึงเป้าหมาย

แน่นอนว่าเราทุกคนไม่ใช่มนุษย์ขั้นเทพ ย่อมจะมีสิ่งที่ผิดพลาดและไม่ประสบความสำเร็จในระหว่างทางที่ก้าวเดิน ธุรกิจอาจจะเจ็ง เป้าหมายอาจจะพลาด แต่สำหรับคนที่มีคุณสมบัติเป็นเศรษฐีนั้น เมื่อผิดพลาดและผิดหวังจากสิ่งที่ทำ เขามักจะถามตัวเองเสมอว่า “เราได้เรียนรู้อะไรจากข้อผิดพลาดนั้นบ้าง” เมื่อได้คำตอบแล้ว ก็อย่าทำพลาดซ้ำสองอีก นี่แหละครับคือเหตุผลที่ทำให้เศรษฐีทั้งหลายไม่ยึดติดกับความผิดหวัง แต่มุ่งเป้าหมายไปยังความสำเร็จตลอดเวลา ชนิดที่เรียกว่า ไม่มีอะไรหยุดยั้งได้!!!

JK Rolling ผู้เขียนหนังสือชื่อดังอย่าง Harry Potter เคยโดนสำนักพิมพ์ปฎิเสธงานถึง 12 ครั้งก่อนที่จะได้รับการตีพิมพ์ แต่เธอไม่หยุดยั้งที่จะสร้างสรรค์ผลงาน เพราะเชื่อว่า…หนังสือเรื่องนี้คือเป้าหมายของชีวิต!!

6. เข้าใจความเสี่ยง

เรามักจะเห็นเศรษฐีหลายคนกล้าทำอะไรที่แหวกแนวกว่าคนอื่น จนบางครั้งอาจจะดูเหมือนกับคนบ้า แต่ที่จริงแล้วความสำเร็จที่ได้จากความบ้า นั้น มันเกิดจากความเข้าใจในเรื่องความเสี่ยงต่างหากครับ เพราะเมื่อไรที่เราเข้าใจความเสี่ยง เราจะมองเห็นภาพชัดเจนทั้งเรื่องของต้นทุนและความผิดพลาดที่อาจจะเกิดขึ้น ถ้าระดับความล้มเหลวเป็นที่ยอมรับได้ นั่นแหละคือสาเหตุที่เค้ากล้า แม้ว่าคนอื่นจะมองว่าบ้าก็ตาม

7. เป็นคนใจกว้าง และไม่เห็นแก่ตัว

หลายคนมักมีความเชื่อผิดๆว่า คนรวยคือคนที่เห็นแก่ตัว เบียดเบียนคนอื่น แต่ทว่าเศรษฐีที่แท้จริงนั้น เขาจะเป็นผู้สร้างคุณค่าให้กับผู้อื่นต่างหากครับ เพราะยิ่งเขามีเงินมากขึ้น เขายิ่งช่วยเหลือโลกนี้ได้มากขึ้น และที่สำคัญการสร้างความร่ำรวยทั้งหลายนั้น คือ การสร้างคุณค่าให้กับคนจำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็นความคิดอันทรงพลัง หรือผลงานที่เป็นประโยชน์ต่อสังคมในวงกว้าง ถึงจะทำให้คนเหล่านั้นกลายเป็นเศรษฐีตัวจริง และที่สำคัญที่สุด คนเหล่านี้ไม่เคยคิดเห็นแก่ตัว … แต่คิดจะให้ผู้อื่นตลอดเวลามากกว่าครับ

สุดท้ายนี้ ผมเชื่อว่านิสัยที่ดีนั้น เราสร้างขึ้นมาได้จากการฝึกฝน
ดังนั้นถ้าหากอยากเป็นเศรษฐี เรามาเริ่มต้นกันตั้งแต่วันนี้ดีไหมคร้าบบบบ