ถ้าให้ยกตัวอย่างชื่อโรคร้ายแรงมาสักหนึ่งชื่อ หลายท่านอาจจะนึกถึงโรคมะเร็ง มาเป็นอันดับต้น ๆ แต่ในปัจจุบันมีโรคร้ายแรงอีกมากมาย บางชื่อโรคก็คุ้นหูหรือไม่เคยได้ยินมาก่อน ที่สำคัญโรคร้ายแรงบางโรคอาจรักษาหายในเวลาไม่นาน แต่บางโรคอาจจะต้องรักษาอย่างต่อเนื่อง ค่ารักษารวมทั้งหมดอาจเป็นหลักแสนหรือทะลุหลักล้านบาท

อย่างไรก็ตาม คนไทยแต่ละคนมีสวัสดิการค่ารักษาพยาบาลแตกต่างกันไป เช่น สิทธิบัตรทอง สิทธิประกันสังคม สิทธิข้าราชการ รัฐวิสาหกิจ หรือได้วางแผนทำประกันสุขภาพส่วนบุคคลกับบริษัทประกันภัยหรือบริษัทประกันชีวิต

ซึ่งสิทธิ์การรักษาพยาบาลข้างต้น อาจครอบคลุมค่ารักษาโรคร้ายแรงบางส่วนหรือทั้งหมด บางคนเลือกไปรักษานอกสิทธิที่มีอยู่ เพราะต้องการความรวดเร็วหรือความสะดวกสบาย แต่ก็ต้องแลกมาด้วยการใช้เงินค่อนข้างสูง

นอกเหนือจากค่ารักษาแล้ว ยังมีค่าใช้จ่ายอื่น ๆ อีก เช่น ค่ายานอกบัญชีที่ใช้ในการรักษา ค่าเครื่องมือแพทย์ วิธีการรักษาด้วยเทคโนโลยีอันทันสมัยกว่าเดิมหรือค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ของผู้ป่วยเอง รวมถึงคนในครอบครัวที่ต้องดูแลผู้ป่วย อาทิ ค่าเดินทาง ค่าที่พัก ค่ากิน เป็นต้น ซึ่งเหล่านี้ ล้วนต้องใช้เงินทั้งสิ้น

ผู้เขียน มีเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ซึ่งคุณแม่ของเพื่อน ตรวจพบว่าเป็นโรคไต ต้องทำการฟอกไตสัปดาห์ละ 2 ครั้ง ทุกวันจันทร์และ วันพฤหัสบดี โดยขับรถเดินทางจากบ้านที่อำเภอเชียงแสนไปโรงยาบาลเอกชน เป็นระยะทางไปและกลับ เกือบ 130 กม.

โดยจ่ายค่าฟอกไตด้วยตนเอง ครั้งละ 1,500 บาท คิดเป็นต่อสัปดาห์ละ 3,000 บาท เดือนละ 12,000 บาท ปีละ 144,000 บาท เป็นเวลา 5 ปี สุดท้ายเพื่อให้มีเงินมารักษาจึงต้องแบ่งขายที่นา แต่เพื่อลดค่าใช้จ่าย ปัจจุบันต้องเปลี่ยนมาฟอกไตโดยใช้สิทธิจากบัตรทอง ที่โรงพยาบาลของรัฐ

อีกตัวอย่างหนึ่งของการมีวงเงินรักษาพยาบาล กรณีเกิดโรคร้ายแรง คือ การทำประกันโควิด 19 แบบ เจอ จ่าย จบ ในช่วง 3 ปีที่ผ่านมา มีหลายคนได้เคลมสินไหมฯ จากการทำประกันโควิด 19 แบบ เจอ จ่าย จบ ไว้ ได้รับวงเงินเป็นจำนวน หลักหมื่นหรือหลักแสนบาท ซึ่งเงินจำนวนนี้ได้ช่วยแบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายค่ารักษาพยาบาลจากการเจ็บป่วยและการขาดรายได้จากการทำงานหากติดโควิด

ประกันภัยโรคร้ายแรงก็เช่นเดียวกัน หากผู้เอาประกันภัยตรวจพบว่าเป็นโรคร้ายแรง ก็จะสามารถเคลมสินไหมฯ เป็นเงินก้อน (คล้ายประกันโควิด แบบเจอ จ่าย จบ) ซึ่งเงินที่ได้จากประกันภัยโรคร้ายแรงจะช่วยแบ่งเบาภาระค่าใช้จ่าย ความเป็นอยู่ในการดำรงชีวิตต่อไปได้ หากผู้เอาประกันภัยต้องหยุดทำงาน เช่น อาชีพค้าขาย หรือต้องลาออกจากงานประจำเพื่อไปรักษาตัวเอง ทำให้ไม่มีรายได้หรือรายได้ลดลง แต่ค่าใช้จ่ายประจำในครอบครัวยังคงมีเช่นเดิม

ในระยะยาว หากการรักษาโรคร้ายแรงยังไม่หายหรือต้องรักษาอย่างต่อเนื่อง โดยที่ไม่มีรายได้เข้ามาหรือรายได้ลดลง หลายครอบครัวจำเป็นจะต้องขายทรัพย์สินที่มี เช่น แบ่งขายที่ดิน ขายบ้าน คอนโดมีเนียม ทองคำ ขายหุ้น ขายกองทุน หรือเวนคืนกรมธรรม์ประกันชีวิตที่มีมูลค่ากรมธรรม์ ทำให้ความมั่งคั่งที่เคยเป็นอยู่ลดลงหรือบางครอบครัวอาจจะต้องไปกู้หนี้ยืมสินมาใช้จ่าย กลายเป็นภาระที่ตามมาในการคืนชำระหนี้

ดังนั้น การวางแผนประกันภัยโรคร้ายแรง เป็นการเตรียมความพร้อมไว้ล่วงหน้า หากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด ซึ่งสามารถวางแผนทำทุนประกันที่เหมาะสมได้ 3 วิธี

วิธีที่1

คำนวนจากรายได้ใน 1 ปี แล้วประมาณการระยะเวลาไปอีก 10 ปี หรือ 20 ปี หากเราไม่เป็นโรคร้ายแรงเสียก่อนเราจะสามารถทำงานมีรายได้ เป็นจำนวนเงินเท่าไหร่

เช่น นายเอ ปัจจุบันมีรายได้เดือนละ 20,000 บาท ใน 1 ปีจะมีรายได้ 240,000 บาท และหาก 10 ปีจะมีโอกาสทำงานได้เงินถึง 2,400,000 บาท ซึ่งเรียกว่า ค่าความสามารถในการทำงาน

วิธีที่2

คำนวณทุนประกันภัยจากค่าใช้จ่ายต่อเดือน แล้วประมาณการรวมเป็น 1 ปี, 10 ปีหรือ 20 ปี ถ้าหากต้องหยุดทำงานและไม่มีรายได้ควรจะมีเงินจำนวนหนึ่งเป็นจำนวนเท่าไหร่ ให้เพียงพอต่อค่าใช้จ่ายเหล่านี้

เช่น นายเอ มีค่าใช้จ่ายเดือนละ 10,000 บาท รวมปีละ 120,000 บาท หาก10 ปี เป็นเงิน1,200,000 บาท

วิธีที่3

วางแผนทำทุนประกัน โดยอ้างอิงกับค่ารักษาโรคร้ายแรงในปัจจุบัน เช่น โรคมะเร็ง ค่ารักษาโดยประมาณ 500,000 – 2,000,000 บาท เป็นต้น

ดังนั้น นายเอ สามารถวางแผนประกันภัยโรคร้ายแรงด้วยทุนประกัน แนะนำเบื้องต้นที่ 500,000 – 2,400,000 บาท

ปัจจุบัน บริษัทประกันมีผลิตภัณฑ์ประกันภัยโรคร้ายแรงให้เลือกหลากหลาย ซึ่งมีรายละเอียดที่คล้ายคลึงหรือแตกต่างกัน จึงควรเลือกพิจารณา ดังนี้

1. ชนิดหรือจำนวนโรคร้ายแรงที่ระบุในความคุ้มครอง

บางบริษัทประกัน คุ้มครอง 30 โรคร้ายแรง บางบริษัทประกันคุ้มครอง 36 โรคร้ายแรงหรือ 50 โรคร้ายแรง

2. เงื่อนไขการเคลมสินไหมฯ อาจแบ่งเป็นช่วงระยะของโรค

เช่น โรคร้ายแรงระยะเริ่มต้นจ่าย 25% โรคร้ายแรงระยะกลางจ่าย 50% โรคร้ายแรงระยะรุนแรงจ่าย 100% ของทุนเอาประกัน หรือบางบริษัทฯ คุ้มครองเฉพาะระยะรุนแรงจ่าย 100% ของทุนเอาประกัน เป็นต้น

สมมุติ นายเอ ทำประกันโรคร้ายแรงด้วยทุนประกัน 2,000,000 บาท หากตรวจพบเป็นโรคมะเร็งลำไส้ระยะลุกลาม บริษัทประกันก็จะจ่ายค่าสินไหมฯให้นายเอ 2,000,000 บาท

3. เงื่อนไขการพิจารณารับประกัน

บางบริษัทฯ อาจจะพิจารณาจากประวัติสุขภาพที่ผ่านมา หรือบางบริษัทฯ ต้องตรวจสุขภาพใหม่ ประกอบด้วย

4. เบี้ยประกันภัย

มีปัจจัยเรื่องเพศ อายุ อาชีพ ในการคำนวณเบี้ยประกันภัยแต่ละบุคคล บางบริษัทฯ มีส่วนลดหรือโปรโมชั่นในการทำประกัน

หากสนใจวางแผนและออกแบบประกันภัย โรคร้ายแรงให้เหมาะสมกับตนเองและครอบครัว การเลือกขอรับคำปรึกษาจากตัวแทนประกันหรือนักวางแผนการเงินมืออาชีพจะทำให้ท่านได้รับความคุ้มครองที่ครอบคลุมตามความจำเป็น และสอดคล้องกับความสามารถในการชำระเบี้ยที่เหมาะสมที่สุด

ท้ายสุดนี้ มีประกันแล้วไม่ได้เป็น (โรคร้ายแรง) ก็ดีกว่าเป็น (โรคร้ายแรง) แล้วไม่มีประกัน เพราะโรคร้ายแรง (อาจ) รักษาหาย แต่เงิน (อาจ) มลายหายเกลี้ยงไปด้วยเช่นกัน

เขียนโดย: ธนภัทร จินดาหลวง ที่ปรึกษาการเงิน AFPT™

หลายคนคิดว่าความรวยหมายถึงคนที่มีเงินมากมายมหาศาลเท่านั้น แต่จริงๆแล้วยิ่งคุณมีอิสระเท่าไรก็ยิ่งรวย และต่อให้ไม่มีเงินมรดกกองโตในครอบครอง แต่ถ้ามี 8 ข้อที่กำลังพูดถึงนี้ครบหมดทุกข้อ ก็หมายควาว่าคุณน่ะรวยเช่นกัน

1. เริ่มเก็บเงินไว้ใช้ยามเกษียณ

คุณมีเงินเก็บไว้ใช้ในช่วงเกษียณแล้วนี่ถือว่าเป็นการเตรียมพร้อม แม้จะเหลือเวลาอีกหลายสิบปีแต่ถ้าเริ่มไวเท่าไรยิ่งดี เหมือนที่คนวางแผนการเงินเก่งๆ เค้าจะชอบเกษียณก่อนวัยทำงานทั่วไปน่ะแหละ

2.ใช้หนี้ตรงเวลาเสมอ ใช้หนี้ครบทุกงวด

อันนี้ก็แสดงให้เห็นว่าการเงินของคุณค่อนข้างดี เพราะคุณสามารถแสดงความรับผิดชอบให้เห็นได้ว่าคุณจ่ายชำระหนี้ได้ และมันก็ทำให้คุณเครดิตดี มีความน่าเชื่อถือด้วย หลายคนใช้วิธีรักษาเครดิตด้วยการกำหนดเวลให้สามารถโอนเงินได้อัตโนมัติ

3. เตรียมเงินไว้ใช้สำหรับช่วงฉุกเฉิน

หลายคนมีเงินเหลือใช้ แต่ไม่เคยเตรียมเงินฉุกเฉิน เวลามีเหตุการณ์ฉุกเฉินเตรียมเงินไว้ไม่พอก็อาจทำให้คุณลำบากได้ สิ่งที่ต้องทำก็คือ เตรียมเงินไว้สำหรับเผื่อเหตุการณ์ฉุกเฉินด้วย

4. ไม่ใช้เงินที่เป็นรายได้พิเศษ เงินโบนัส

อย่างที่บอก ว่าถ้าเรารวยมากพอ เงินโบนัส รายได้พิเศษควรเก็บแบบลืมไปเลย อย่าเอาออกมาใช้จะได้มีเงินเหลือเก็บ เผลอๆ ถ้าคุณมีเงินไม่พอใช้ เงินเก็บลืมนี้จะช่วยคุณได้มาก

5. มีของที่จำเป็นในครอบครองครบหมดแล้ว

คนที่อยากรวยจริงๆ จะซื้อของ จะใช้เงินแบบไม่ฟุ่มเฟือย ของที่จำเป็นควรมีให้ครบ เมื่อมีครบแล้วคุณก็จะไม่สรรหามาเพิ่มอีก เงินก็เหลือใช้ แล้วคุณก็จะรวยสมใจ

6. รายได้เพิ่มขึ้นต่อเนื่อง

ทำยังไงก็ได้ให้เงินเพิ่มเงินให้คุณ ไม่ว่าจะเป็นรายได้แบบ Passive Income หรือจะเอาเงินไปลงทุน อย่าลืมเรียนรู้ให้มาก จะได้รู้ว่าควรลงทุนกับอะไร

7. มีเงินลงทุนหลากหลายแห่ง

เงินลงทุนหลากหลาย ยิ่งมีมากแห่งยิ่งดี เพราะมันเป็นการกระจายความเสี่ยง อย่าปล่อยให้ตัวเองล่มจมเพราะเลือกผูกขาดลงทุนในสิ่งที่เสี่ยง ไม่คุ้มหรอก

8. ไม่เป็นหนี้บัตรเครดิต

การไม่มีหนี้เป็นสิ่งที่หลายคนปรารถนา ถ้ามีหนี้ดีที่ทำให้รายได้เพิ่มขึ้นก็ไม่เป็นไร รอดตัวไป แต่ถ้าหนี้เสียที่เกิดจากการรูดบัตรแบบจ่ายไม่ยั้ง อย่างนี้ต้องเลิก ปรับปรุงการใช้เงินใหม่ จะได้รวยสักทีนะ

สำหรับใครที่มีไม่ครบแปดข้อ มีให้ได้สักครึ่งทางหรือสี่ข้อก็ถือว่าใช้ได้

เป็นคำถามเกี่ยวกับการเงินที่เป็นทอปฮิตตลอดกาลในเรื่องนี้เวลาคุณไปอ่านในเว็บบอร์ด หรือกรุปทางการเงิน ซึ่งก็จะมีคนเข้ามาแชร์ประสบการณ์มกมาย บ้างก็ว่าอายุ 30 บ้างก็ว่าอายุ 35 ปี

ผมคิดเรื่องนี้ออกมาเมื่อแฟนผมเพิ่งคุยกับผมว่าทำงานมาหลายปี ยังมีเงินเก็บไม่ถึงหนึ่งล้านบาทเลย ซึ่งจริงๆตัวผมเองในปัจจุบันก็ยังมีเงินเก็บไม่ถึงหนึ่งล้านเช่นกัน นั่นสิเมื่อไหร่ที่เราควรมีเงินเก็บหนึ่งล้านบาท?

อันที่จริงผมเคยมีเงินเก็บหนึ่งล้านบาทแรกตอนอายุ 32 ปีแต่ใช้ในการทำรีโนเวทบ้านไปจนเกือบหมด หรืออย่างแฟนผมมีเงินเก็บไม่ถึง 1 ล้านบาทก็จริงแต่ไม่มีภาระต้องผ่อนบ้านและรถยนต์แล้ว ทำให้สิ่งที่เป็นคำถามที่สำคัญกว่าน่าจะเป็น 2 คำถามก็คือ คำถามแรกถ้าคุณมีเงิน 1ล้านบาทแรกแล้วในขณะนั้นคุณมีหนี้ที่ต้องแบกรับอยู่เท่าไหร่?

สมมุติว่าคุณสามารถมีเงินเก็บในบัญชี 1 ล้านบาทแล้ว แต่ถ้าคุณมีหนี้ที่เกินตัวเกินความสามารถในการผ่อนชำระ ก็ถือว่ามีวินัยทางการเงินที่ไม่ดีได้ คือมีเงินเก็บ แต่มีหนี้ที่เกินเงินเก็บ (ไม่รวมการผ่อนชำระระยะยาวเช่นการผ่อนบ้านที่มีมูลค่าเกินหนึ่งล้านบาท) หรือเงินหนึ่งล้านบาทที่หามาได้นั้นมาจากวิธีการที่ไม่สุจริตนั้นก็ถือว่าเป็น “เงินร้อน” เช่นกัน

คำถามที่สองที่น่าจะถามต่อไปก็คือ “เมื่อคุณมีเงินล้านแรก คุณจะเอาเงินก้อนนั้นไปทำอะไร?” คนเราไม่ได้เก็บเงินเพื่อเก็บเงินอย่างแน่นอนต้องมีเป้าหมายที่อยากจะทำอยู่

บางคนอาจจะเอาไปใช้ซื้ออสังหาริมทรัพย์หรือรถยนต์ บางคนจะเอาไปลงทุนต่อยอดให้เงินงอกเงย หรือ บางคนมีเป้าหมายส่วนตัว เช่น ไปเรียนต่อเมืองนอก ไปเริ่มต้นธุรกิจส่วนตัว เป็นต้น ดังนั้นการมีเงินเก็บ1ล้านบาทอาจจะไม่ใช่ “เป้าหมาย” แต่เป็น “วิธีการ”ที่จะนำไปสู่เป้าหมายที่คุณอยากทำจริงๆมากกว่า

ดังนั้นคำตอบของคำถามนี้ก็คือ เรามีหนึ่งล้านแรกแล้วเราควรคิดเสมอว่าจะเอาเงินหนึ่งล้านแรกนั้นไปทำอะไรและในขณะนั้นเรามีหนี้ที่ต้องการสภาพคล่องอยู่เท่าไหร่ นั่นคือเวลาที่พร้อมที่สุดที่เราควรจะ “มีเงินหนึ่งล้านบาทแรก”ครับ พอถึงตรงนี้ผมอาจจะไม่ได้ตอบคำถามทุกคนโดยตรง แต่อยากจะชวนย้อนกลับไปให้ทุกคนคิดอีกครั้งว่า เรามีเงินหนึ่งล้านบาทแรกไปทำไม?มากกว่า

ให้กำลังใจทุกคนที่มีเป้าหมายที่ชัดเจน แต่อาจจะไม่ต้องซีเรียสขนาดนั้น ผมมีเพื่อนที่ตั้งเป้าหมายว่าอายุ 27 ปีจะต้องมีเงินหนึ่งล้านบาทแรกให้ได้ จากเงินเดือนพื้นฐาน 15,000 บาท เขารับงานในหลายๆทางจนสามารถบรรลุเป้าได้สำเร็จ

แต่มาตรวจพบว่าสุขภาพแย่มากๆจากการทำงานหนักเกินไป ร่างกายชำรุดและต้องใช้เงินหนึ่งล้านบาทแรกที่เขาหามาได้ส่วนหนึ่งในการรักษาตัวเองและยังได้โรคประจำตัวแถมมาทั้งกรดไหลย้อน หมอนรองกระดูกทับเส้นประสาทและภาวะซึมเศร้าติดตามมาด้วย ดังนั้นตัวเลขอายุเป็นเป้าหมายที่ดี แต่อย่ากดดันตัวเองจนเกินไปจนสิ่งที่คุณแลกมานั้นไม่คุ้มกับเงินหนึ่งล้านบาทจะดีกว่าครับ

ความใฝ่ฝันของหลายคน คือ การมีอยู่มีกินอย่างไม่ขัดสน แม้แต่ช่วงเวลาที่ยังสามารถทำงานหารายได้ เพราะหากขาดแคลนเงินที่ต้องใช้จ่ายในชีวิตอาจทำให้ตัวเราและคนในครอบครัวมีความเครียดและกังวลจนก่อให้เกิดปัญหามากมาย

สำหรับคนที่ทำงานมีรายได้นั้นเป็นเรื่องปกติที่จะนำรายได้มาเป็นค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ในชีวิตประจำวัน และที่สำคัญต้องบริหารรายรับและรายจ่ายให้เพียงพอ ดังนั้น จะดีแค่ไหนถ้าสามารถมีกินมีใช้เพียงพอ ไม่รู้สึกว่าการใช้ชีวิตเป็นเรื่องที่ยากเย็น จนถึงวันหนึ่งที่ทุกคนต้องเกษียณอายุจากการทำงาน หมายถึง เราจะไม่ได้ทำงาน เมื่อหยุดทำงานก็จะขาดรายได้ แต่รายจ่ายต่าง ๆ ยังคงมีต่อไป

หมายความว่า การเตรียมเงินก้อนใหญ่ที่สำคัญในชีวิตหรือเงินเพื่อการเกษียณต้องมีอย่างเพียงพอ ซึ่งถ้ามีวินัยความความตั้งใจลงทุนอย่างเคร่งครัด สะสมเงินลงทุนมายาวนาน ก็มีความพร้อมที่จะเกษียณ

แต่ใครจะรู้ว่าเหตุการณ์ที่ไม่มีใครคิดว่าจะเกิดก็เกิดขึ้น นักลงทุนบางคนโชคไม่ดีเพราะเมื่อถึงกำหนดเกษียณอายุ ตลาดหุ้นผันผวนหนัก ทำให้มูลค่าพอร์ตการลงทุนที่คาดหวังลดมูลค่าลงไปมาก เช่น ปีที่เกิดภัยโรคระบาดโควิด19 ไม่มีใครรู้ว่าปีนั้นจะเกิดวิกฤติทางการเงินทั่วโลก ที่ทำให้มูลค่าพอร์ตการลงทุนลดลงกว่า 40 – 50% และในช่วงเวลาต่อมาเกิดภาวะเงินเฟ้อสูงเนื่องมาจากการกระตุ้นเศรษฐกิจ ไหนจะโดนกระหน่ำด้วยเหตุสงครามรัสเซีย-ยูเครน ทำให้ราคาน้ำมันพุ่งสูงขึ้นซ้ำเติมภาวะเงินเฟ้อทำให้มีการปรับเพิ่มอัตราดอกเบี้ยให้สูงขึ้นเพื่อสกัดเงินเฟ้อ

สถานการณ์เหล่านี้คงเป็นฝันร้ายของคนที่มีแผนจะเกษียณอายุในช่วงเวลาดังกล่าว ทั้งมูลค่าเงินลงทุนในกองทุนสำรองเลี้ยงชีพที่ปรับตัวลงรวมถึงกองทุนรวมเพื่อการเลี้ยงชีพ (RMF) หมายความว่าแทนที่จะสามารถเกษียณอายุได้ตามใจหวังแต่สุดท้ายไม่สามารถเกษียณได้ แถมมีเรื่องให้กังวลนอนไม่หลับอีก เช่น แผนการขายหน่วยลงทุนเพื่อนำเงินไปใช้จ่ายขายไม่ได้เพราะมูลค่าลดลงมากเกินไป จึงเกิดความกังวลว่าเงินที่ได้เตรียมไว้ใช้หลังเกษียณจะไม่เพียงพอ และอาจทำให้เกิดปัญหาการเงินในอนาคต

เป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่าการวางแผนและจัดพอร์ตลงทุนในระยะยาวเป็นเรื่องสำคัญที่มีโอกาสได้รับผลตอบแทนจากการลงทุนมาสู้กับอัตราเงินเฟ้อ ที่สำคัญผลตอบแทนจากการลงทุนจะช่วยให้มูลค่าเงินออมเพิ่มขึ้นตามเวลา

สำหรับการจัดพอร์ตลงทุนในระยะยาว การลงทุนในสินทรัพย์เสี่ยงและมีการกระจายการลงทุนที่ดี มีโอกาสได้รับผลตอบแทนสูง (High Risk, High Return) โดยเมื่อพิจารณาจากสถิติและบทความหรือผลการวิจัยหลายฉบับ ยิ่งรู้สึกมั่นใจว่าโอกาสขาดทุนน้อยมาก

สำหรับการจัดสรรสัดส่วนการลงทุนให้ได้รับความพึงพอใจในผลตอบแทนจากการลงทุนในแต่ละช่วงอายุของแต่ละคนก็มีความแตกต่างกันตามระดับความเสี่ยงที่ยอมรับได้และปัจจัยอื่น ๆ

– ช่วงเริ่มต้นของวัยทำงาน (อายุ 21 – 30 ปี)

ถือว่ายังสามารถทำงานหาเงินได้อีกนาน จึงสามารถจัดสรรเงินลงทุนในสินทรัพย์เสี่ยงได้มากถึง 80 – 90% และลงทุนในตราสารหนี้ได้ประมาณ 10 – 20% วัยเริ่มสร้างครอบครัว (อายุ 31 – 40 ปี) เป็นช่วงอายุที่มีรายได้เริ่มสูงขึ้นแต่ก็มีรายจ่ายสูงเช่นกัน ควรมีสัดส่วนของตราสารหนี้มากขึ้นเพื่อลดความเสี่ยงในการขาดทุนและทำให้มีสภาพคล่องที่มากขึ้นด้วย โดยการเพิ่มสัดส่วนตราสารหนี้ในสัดส่วน 20 – 30%

– ช่วงอายุที่เริ่มมีความมั่นคง (อายุ 41 – 50 ปี)

เป็นช่วงที่มีความมั่นคงทางการงานแต่ก็เหลือเวลาทำงานอีกไม่นานก่อนเกษียณ ควรลดสัดส่วนของสินทรัพย์เสี่ยงลงและหันมาลงทุนในสินทรัพย์ที่มีความปลอดภัยมากขึ้น เช่น เงินฝากธนาคาร โดยรวมกับตราสารหนี้แล้วอยู่ในสัดส่วน 30 – 40% ขณะที่ช่วงเตรียมเกษียณ (อายุ 51 – 60 ปี) ควรตระหนักว่าเงินที่สะสมมานานตั้งแต่เริ่มต้นชีวิตจะต้องนำไปใช้หลังเกษียณซึ่งเป็นค่าใช้จ่ายที่มีความจำเป็นมากไม่ว่าจะเป็นค่ารักษาพยาบาลหรือค่าใช้จ่ายในการดำรงชีวิต พอร์ตลงทุนควรมีความเสี่ยงต่ำลงเพื่อความปลอดภัยของเงินต้น โดยเพิ่มสัดส่วนการลงทุนในเงินฝากและตราสารหนี้ประมาณ 40 – 50%

– ช่วงวัยเกษียณ (อายุ 61 จนถึงสิ้นอายุขัย)

จะเป็นช่วงเวลาที่เรานำเงินที่เก็บสะสมมาใช้จ่าย ผู้ลงทุนอาจไม่มีรายได้เพื่อนำมาสะสมเพิ่มแล้ว ดังนั้น พอร์ตลงทุนควรเป็นพอร์ตที่สามารถรักษาเงินต้นได้อย่างปลอดภัย ที่สำคัญต้องมีผลตอบแทนที่ชนะเงินเฟ้อด้วย ดังนั้น ควรมีสินทรัพย์เสี่ยงเหลืออยู่เพียง 10 – 30% และเงินส่วนใหญ่จะอยู่ในสินทรัพย์เสี่ยงต่ำ เช่น ตราสารหนี้หรือเงินฝากธนาคาร

การปรับสัดส่วนสินทรัพย์ในพอร์ตลงทุนระหว่างหุ้น (Equity) และตราสารหนี้ (Fixed Income) ในสัดส่วนที่เหมาะสมในแต่ละช่วงอายุเป็นสิ่งสำคัญที่ผู้ลงทุนควรพิจารณาและทบทวนปรับสัดส่วนพอร์ตการลงทุนเป็นประจำทุกปี และควรนำปัจจัยอายุของผู้ลงทุนมาพิจารณาด้วย

โดยพบว่าการมีสัดส่วนหุ้นในช่วงที่อายุน้อยที่สุดจะเป็นสัดส่วนที่มาก แล้วค่อย ๆ ลดลงตามลำดับ ผู้ลงทุนอาจปรึกษานักวางแผนการเงินให้ช่วยวิเคราะห์จำนวนเงินลงทุนที่สะสมรายปีว่าต้องลงทุนเท่าไร หรืออาจเลือกพิจารณาช่วงเวลาก่อนเกษียณ 5 ปี เช่น หากต้องการเกษียณตอนอายุ 60 ปีก็ทบทวนลดความเสี่ยงของพอร์ตตอนอายุ 55 ปีโดยลดสัดส่วนหุ้นลงและให้มีสัดส่วนของตราสารหนี้มากขึ้น ทั้งนี้เพื่อให้ความผันผวนของมูลค่าเงินลงทุนในพอร์ตลดลง ทำให้รักษามูลค่าเงินลงทุนที่เคยมีมาไว้อย่างปลอดภัยมากยิ่งขึ้น มากไปกว่านั้นการจัดสัดส่วนพอร์ตการลงทุนหลังจากเกษียณก็ควรลดความเสี่ยงลงด้วยเช่นกัน

เปรียบเทียบกับเครื่องบินที่กำลัง take off เริ่มต้นต้องเร่งความเร็วให้ถึงจุดที่เหมาะสมจนเครื่องบินทะยานขึ้นเหนือพื้นดิน เมื่อเครื่องบินอยู่บนท้องฟ้านักบินก็ต้องควบคุมความเร็วและประคับประคองให้เครื่องบินอยู่ในสภาวะปกติ จนเมื่อใกล้ถึงจุดหมายปลายทางนักบินจะค่อย ๆ ลดระดับความสูงและลดความเร็วพาเครื่องบินลงสู่ภาคพื้นดินแบบ soft landing หรือการลงสู่พื้นดินด้วยความนุ่มนวล คงไม่มีนักบินคนไหนที่ไม่ลดความเร็วแต่ลงจอดด้วยความเร็วสูงเพราะจะทำให้เครื่องบินกระแทกพื้นอย่างรุนแรงเกิดความเสียหาย หรืออาจทำให้ผู้โดยสารระทึกหัวใจได้

หากจะเปรียบเทียบกับพอร์ตการลงทุน เมื่ออายุน้อยสามารถเริ่มต้นลงทุนหรือ take off ด้วยพอร์ตที่มีอัตราผลตอบแทนสูงได้ โดยความเสี่ยงจากการลงทุนก็สูงเช่นกัน ด้วยปัจจัยเรื่องอายุและระยะเวลาการลงทุนที่นานพอสมควร เมื่อเริ่มต้นสะสมเงินลงทุนไปแล้วเราก็จะควบคุมอัตราผลตอบแทนและความเสี่ยงของพอร์ตการลงทุนด้วยการ Rebalancing พอร์ตลงทุน

แม้กระทั่งช่วงเวลาที่ใกล้ถึงเป้าหมาย นักบินก็จะลดความเร็วลงหรือการปรับสัดส่วนให้มีอัตราผลตอบแทนลดลง ความเสี่ยงลดลง ทำให้พอร์ตลงทุน Landing สู่ความสำเร็จอย่างนุ่มนวล

นอกจากนี้ยังหมายถึงการจัดสัดส่วนการลงทุนช่วงหลังเกษียณด้วยเช่นกัน เมื่อมีอายุมากขึ้นสัดส่วนลงทุนในสินทรัพย์เสี่ยงควรน้อยลงไปเรื่อย ๆ และลงทุนในสินทรัพย์เสี่ยงน้อยในสัดส่วนที่มากขึ้น

เป้าหมายการเงินด้านการเกษียณเป็นเป้าหมายที่มีความสำคัญในชีวิต แต่ละช่วงเวลาของชีวิตมีปัจจัยมากมายที่มีผลกระทบต่อแผนการเงิน และแต่ละช่วงชีวิตก็มีข้อจำกัดที่เปลี่ยนแปลงไปเสมอ ทำให้แผนการเงินเพื่อการเกษียณซึ่งเป็นแผนที่ใช้ระยะเวลานานในการบรรลุเป้าหมายอาจมีความจำเป็นต้องถูกทบทวน มีการเพิ่มหรือลดข้อจำกัดด้านการลงทุน และต้องถูกวิเคราะห์อย่างต่อเนื่องเพื่อไปให้ถึงเป้าหมายที่ต้องการ แต่ระหว่างทางนั้นอาจมีการเปลี่ยนแปลงวิธีการหรือเครื่องมือทางการเงินได้เสมอ ความซับซ้อนยุ่งยากเหล่านี้จะถูกแนะนำอย่างมืออาชีพโดยนักวางแผนการเงิน ที่จะช่วยให้เป้าหมายการเงินประสบความสำเร็จอย่างปลอดภัยและนุ่มนวล

เขียนโดย: ชยธร ทันนิเทศ ที่ปรึกษาการเงิน AFPT™

“ข้าวทุกจาน อาหารทุกอย่าง อย่ากินทิ้งขว้าง เป็นของมีค่า”

เชื่อว่าหลายคนน่าจะยังจำประโยคท่องจำก่อนทานอาหารกลางวันที่โรงเรียนสมัยยังเป็นเด็กได้เป็นอย่างดี คำกล่าวนี้ไม่เพียงแต่จะสอนให้เราเห็นคุณค่าของอาหารในจานที่วางข้างหน้าแล้ว

มันยังเป็นการปลูกฝังไม่ให้เรากินเหลือทิ้งขว้าง ซึ่งแม้จะไม่รู้ตัว แต่การสร้าง “ขยะอาหาร” ที่เป็นสาเหตุหนึ่งของภาวะโลกร้อน เนื่องจากกระบวนการกำจัดขยะอาหารทำให้เกิดการปล่อยก๊าซเรือนกระจก ส่งผลให้อุณหภูมิโลกสูงขึ้นอีกด้วย

ผลกระทบที่ตามมาคือเกษตรกรเพาะปลูกและเก็บเกี่ยวผลผลิตได้ยาก อาหารจึงมีราคาแพงขึ้น นอกจากนี้ การกำจัดขยะอาหารแบบไม่ถูกวิธียังก่อให้เกิดมลพิษทางสิ่งแวดล้อมที่ส่งผลเสียต่อสุขภาพในระยะยาวอีกด้วย โดยค่าใช้จ่ายด้านอาหารและสุขภาพที่เพิ่มขึ้นย่อมทำให้เงินในกระเป๋าของผู้บริโภคลดลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ในความเป็นจริงแล้ว ขยะอาหาร (food waste) คือเศษอาหารเน่าเสียที่ไม่สามารถนำมาบริโภคต่อได้ ซึ่งเกิดขึ้นตั้งแต่ขั้นตอนการผลิตและจำหน่ายวัตถุดิบ การปรุงและตกแต่งจานอาหาร ไปจนถึงการบริโภคอาหารพร้อมทาน

ทีมงานจากโครงการสิ่งแวดล้อมแห่งสหประชาชาติ (United Nations Environment Programme – UNEP) ได้ประเมินว่าปริมาณขยะอาหารที่ถูกทิ้งโดยครัวเรือน ธุรกิจที่ให้บริการด้านอาหาร เช่น โรงแรมหรือภัตตาคาร และร้านค้าปลีกในประเทศไทยมีมากถึง 8.5 ล้านตันต่อปี สูงเป็นอันดับที่ 21 ของโลก และอันดับที่ 4 ของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (ASEAN)

โดย 65% ของปริมาณขยะอาหารมาจากครัวเรือน ขณะที่อีก 23% และ 13% มาจากธุรกิจที่ให้บริการด้านอาหาร และร้านค้าปลีก ตามลำดับ สะท้อนว่าครัวเรือนไทยมีอาหารส่วนเกิน (food surplus) หรืออาหารที่ซื้อมาเกินกว่าความต้องการบริโภคอยู่ไม่น้อย หากไม่สามารถบริโภคได้ทันวันหมดอายุ อาหารส่วนเกินเหล่านี้ก็จะกลายเป็นขยะอาหารในที่สุด

ผู้บริโภคประเภทไหนที่มีแนวโน้มสร้างขยะอาหาร

งานศึกษาในอดีตชี้ว่าพฤติกรรมการสร้างขยะอาหารขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย โดยแบ่งออกเป็น 4 กลุ่มใหญ่ ดังนี้

ปัจจัยเฉพาะตัวของผู้บริโภค (individual factors)

คุณลักษณะของตัวผู้บริโภคเองมีผลต่อพฤติกรรมการสร้างขยะอาหารอย่างมาก แต่ก็สามารถเปลี่ยนแปลงได้ด้วยการกระตุ้นให้เกิดความตระหนักรู้ถึงผลเสียของการสร้างขยะอาหารต่อโลกใบนี้ ตัวอย่างเช่น

– ทัศนคติที่มีต่ออาหาร

ผู้บริโภคที่เห็นคุณค่าของอาหารมีแนวโน้มจะกินทิ้งกินขว้างน้อยกว่า ขณะที่ผู้บริโภคที่ชอบทานอาหารปรุงสุกใหม่อยู่เสมอ เพราะกังวลเรื่องความปลอดภัย อาจสร้างขยะอาหารมากกว่า

– อายุ

ยิ่งผู้บริโภคมีอายุมากเท่าขึ้น ก็มีทักษะในการบริหารจัดการวัตถุดิบและเศษอาหารตกค้างในครัวเรือนได้ดีมากกว่า นอกจากนี้ คนอายุมากที่เคยผ่านช่วงเวลาอดมื้อกินมื้อจะเห็นคุณค่าของการบริโภคอาหารที่มีอยู่ให้หมดมากกว่าคนอายุน้อยที่ยังไม่มีประสบการณ์แบบนั้น

– อาชีพ

คนที่ทำงานประจำแบบเต็มเวลามีแนวโน้มสร้างขยะอาหารมากกว่า เนื่องจากยุ่งจนไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องอาหารการกินในบ้าน

ปัจจัยทางเศรษฐกิจ (economic factors)

งานศึกษาหลายงานใช้ข้อมูลรายได้และรายจ่ายของครัวเรือนมาหาความสัมพันธ์กับปริมาณขยะอาหาร เช่น การคำนวณสัดส่วนรายจ่ายด้านอาหารต่อรายได้ เพื่อซึ่งสะท้อนถึงมาตรฐานการครองชีพ (living standards) โดยสัดส่วนรายจ่ายด้านอาหารต่อรายได้ที่ต่ำสะท้อนถึงมาตรฐานการครองชีพที่สูง ซึ่งอาจส่งผลให้คนในครัวเรือนเห็นคุณค่าของอาหารลดลงและสร้างขยะอาหารมากขึ้น

นอกจากนี้ การระบาดของ COVID-19 ที่กระทบต่อระบบเศรษฐกิจก็ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงต่อพฤติกรรมการสร้างขยะอาหารเช่นกัน ถึงแม้ว่าตอนนี้จะเห็นแค่ผลในระยะสั้นที่แตกต่างกันในแต่ละประเทศ เช่น ชาวญี่ปุ่นที่อาศัยในพื้นที่ที่มีการระบาดอย่างรุนแรงพยายามป้องกันไม่ให้มีขยะอาหาร ขณะที่ชาวอิตาลีเร่งซื้ออาหารในช่วงที่มีการระบาด เพราะกลัวว่าของจะขาดตลาด ส่งผลให้ขยะอาหารเพิ่มขึ้น

ปัจจัยทางสังคม (social factors)

องค์ประกอบของสมาชิกในครอบครัวที่ต่างกันอาจทำให้ครัวเรือนสร้างปริมาณขยะอาหารมากน้อยไม่เท่ากัน เช่น งานศึกษาในประเทศตุรกีพบว่าครอบครัวที่ประกอบด้วยสมาชิกอายุน้อยที่มีการศึกษาสูง ทำงานประจำ และไม่มีลูก จะไม่ค่อยสนใจเรื่องการวางแผนมื้ออาหาร ทำให้สร้างขยะอาหารมากกว่า อย่างไรก็ตาม งานศึกษาในประเทศอังกฤษกลับพบว่าครอบครัวที่มีเด็กอาศัยอยู่ด้วยมีแนวโน้มสร้างขยะอาหารมากกว่า เพราะเด็ก ๆ มักจะทานอาหารในจานไม่หมด

ปัจจัยทางวัฒนธรรม (cultural factors)

วัฒนธรรมการกินและการเฉลิมฉลองมีส่วนสำคัญที่ทำให้เกิดขยะอาหารทั่วโลก เช่น การจัดงานแต่งงานอย่างหรูหราที่มีอาหารจำนวนมากไว้ต้อนรับแขกที่มาร่วมงาน การทานอาหารร่วมกันเป็นกลุ่มใหญ่ที่มักจะมีการสั่งอาหารจานกลางมาแบ่งกัน หรือแนวคิดที่ว่าอาหารเต็มโต๊ะบ่งบอกถึงสถานะทางสังคมที่มีระดับ ซึ่งวัฒนธรรมที่ฝังรากลึกมาเป็นเวลานานนั้นยากที่จะเปลี่ยนแปลง

โดยสรุป การสร้างขยะอาหารไม่ได้ถูกกำหนดโดยปัจจัยใดปัจจัยหนึ่ง แต่เกิดจากปัจจัยมากมายที่หลอมรวมกันเป็นพฤติกรรมของผู้บริโภคหลากหลายกลุ่ม การทำความเข้าใจกลไกความรู้สึกนึกคิดของผู้บริโภค รวมถึงสภาพเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรมในพื้นที่ต่าง ๆ จึงเป็นส่วนสำคัญที่ช่วยให้ผู้ออกแบบนโยบายสามารถระบุกลุ่มเป้าหมายและลดการสร้างขยะอาหารได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เราจะช่วยลดปริมาณขยะอาหารได้อย่างไรบ้าง

วิธีการลดปริมาณขยะอาหารที่ทำได้ง่ายและสามารถทำได้ทุกคนคือการลดปริมาณอาหารส่วนเกินในครัวเรือน ซึ่งปัจจุบันเทคโนโลยีเข้ามามีบทบาทในการลดอาหารส่วนเกินในชีวิตประจำวันมากขึ้น ผ่านแอปพลิเคชันในโทรศัพท์มือถือที่ผู้บริโภคสามารถดาวน์โหลดมาใช้ได้โดยไม่มีค่าใช้จ่าย เช่นแอปพลิเคชันที่ช่วยวางแผนการซื้อวัตถุดิบเฉพาะที่จำเป็นสำหรับทำอาหารแต่ละมื้อ หรือแอปพลิเคชันที่ช่วยเตือนความจำว่ามีวัตถุดิบหรืออาหารในตู้เย็นอันไหนบ้างที่กำลังจะหมดอายุ

แม้กระทั่งแอปพลิเคชันที่ทำหน้าที่เป็นตัวกลางในการจับคู่ผู้ขายที่ขายอาหารไม่หมดกับผู้ซื้อที่ยินดีซื้ออาหารเหล่านั้นในราคาที่ถูกลง ซึ่งถือว่าได้ประโยชน์ด้วยกันทั้งสองฝ่าย ดังนั้น เทคโนโลยีจึงมีส่วนช่วยผู้บริโภคในการรักษาสิ่งแวดล้อมและลดรายจ่ายด้านอาหารที่ไม่จำเป็นไปพร้อม ๆ กัน

นอกจากการใช้เทคโนโลยีเป็นตัวช่วยแล้ว ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับฉลากอาหารและการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการบริโภคก็สำคัญไม่แพ้กัน โดยผู้บริโภคจำนวนมากยังสับสนระหว่างคำว่า “Best Before” และ “Expired Date” ซึ่ง “Best Before” ใช้ระบุวันที่ควรบริโภคก่อนที่คุณภาพของอาหารจะลดลง ขณะที่ “Expired Date” คือวันที่บอกว่าอาหารเริ่มเน่าเสียแล้ว หากนำมาบริโภคจะมีปัญหาเรื่องความปลอดภัย

ขณะเดียวกันตัวผู้บริโภคเองก็สามารถปรับพฤติกรรมด้วยการตักอาหารให้น้อยลง หรือลดขนาดจานเพื่อลดปริมาณอาหารที่ทานเหลือในแต่ละมื้อลง ทั้งนี้ การเพิ่มความเข้าใจเกี่ยวกับฉลากอาหารควรทำควบคู่ไปกับการปรับพฤติกรรม เพื่อลดปริมาณอาหารส่วนเกินในครัวเรือนอย่างยั่งยืนมากขึ้น

สิ่งที่ผู้เขียนอยากฝากถึงผู้อ่านทุกท่านคืออย่าคิดแค่ว่าวันนี้เรายังทำงานอยู่ มีรายได้เข้ามาตลอด จะกินบ้าง ทิ้งบ้างก็เป็นเรื่องเล็กน้อย เพราะขยะอาหารที่เราร่วมกันทิ้งคนละนิดอาจสร้างผลกระทบต่อตัวเราและลูกหลานในวันข้างหน้า และมันจะดีกว่าหรือไม่ ถ้าเราจะประหยัดเงินในกระเป๋าด้วยการบริโภคเท่าที่จำเป็น เพื่อเก็บออมไว้ใช้จ่ายในยามที่ล้มป่วยหรือเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

=======================
บทความนี้เป็นข้อคิดเห็นส่วนบุคคล ซึ่งไม่จำเป็นต้องสอดคล้องกับข้อคิดเห็นของธนาคารแห่งประเทศไทย

ผู้เขียน : พิรญาณ์ รณภาพ
เศรษฐกรอาวุโส ธนาคารแห่งประเทศไทย
Email: [email protected]
=======================

“ลงทุนอะไรดี” เป็นคำถามยอดฮิต สำหรับคนที่คิดจะเริ่มต้นลงทุน ซึ่งมักเกิดจากการไม่มีเป้าหมายการลงทุน และผลที่ตามมา คือ การพุ่งเป้าที่ “ผลตอบแทน” เป็นหลัก จนลืมเรื่อง “ความเสี่ยง”

ความเสี่ยงของการลงทุน หมายถึง ความผันผวนของผลตอบแทนที่ส่งผลกระทบให้เป้าหมายการลงทุนหรืออาจกระทบต่อเป้าหมายการเงินอื่น ๆ ด้วย ดังนั้น หากพุ่งเป้าไปที่ “ผลตอบแทน” เป็นอันดับแรก อาจเผชิญกับความเสี่ยงที่สูงเกินความจำเป็น

ดังนั้น ก่อนเริ่มลงทุนควรเปลี่ยนคำถามจาก “เราจะลงทุนในอะไร” เป็น “ทำไมเราต้องลงทุน” เราอาจพบคำตอบของแผนการลงทุนที่ไม่เสี่ยงจนเกินไป สามารถลงทุนตามแผนที่วางเอาไว้ และถึงเป้าหมายในระยะเวลาที่กำหนด

สำหรับการวางแผนการลงทุนแบบมีเป้าหมาย (Goal Based Investing) หมายถึง เมื่อเริ่มลงทุน ควรสำรวจตัวเองว่า…

-เป้าหมายการลงทุนคืออะไร?
-ระยะเวลาที่ต้องการไปให้ถึงเป้าหมายเป็นเท่าไร?
-ทรัพยากรการลงทุน(เงินต้น)เป็นอย่างไร?

จากนั้นก็จะเป็นขั้นตอนการเลือก “สินทรัพย์ลงทุน” และ “สร้างแผนการลงทุน”

จะเห็นได้ว่า Goal Based Investing ไม่ได้คำนึงถึงผลตอบแทนจากการลงทุนเป็นอันดับแรก แต่จะคำนึงถึงเป้าหมายการลงทุนและระยะเวลาในการลงทุน และเงินลงทุนที่ตัวผู้ลงทุนสามารถจัดสรรมาสำหรับแต่ละเป้าหมาย ซึ่งหมายถึงเงินลงทุนตั้งต้น และเงินลงทุนสมทบรายงวด

ตัวอย่างการตั้งเป้าหมายการลงทุน

ปัจจุบันอายุ 30 ปี ต้องการเริ่มต้นลงทุนเดือนละ 15,000 บาท โดยมีเป้าหมายมีเงินก้อนจำนวน 10 ล้านบาทสำหรับใช้จ่ายหลังเกษียณอายุที่ 55 ปี

จากข้อมูลนี้ สามารถคำนวณหาอัตราผลตอบแทนคาดหวังได้ว่าจะอยู่ที่ประมาณ 6% ต่อปี ตลอดระยะเวลา 25 ปีของแผนการลงทุน

เมื่อรู้ว่าผลตอบแทนที่ควรจะได้เป็นเท่าไร หลังจากนั้น จึงจะเริ่มจัดสรรเงินลงทุนในสินทรัพย์ประเภทต่าง ๆ เพื่อให้ได้ผลตอบแทนตามความคาดหวัง

ในทางกลับกัน หากไม่ทราบว่าเป้าหมายการลงทุนคืออะไร มักจะพุ่งความสนใจไปที่ผลตอบแทนเป็นอันดับแรก ด้วยการเริ่มต้นเลือกสินทรัพย์ลงทุน ทำให้ไม่ทราบว่าเงินลงทุนที่ใช้ควรจะมีมากน้อยเพียงไร และอาจเผชิญกับความเสี่ยงหรือความผันผวนสูงเกินความจำเป็น

เช่น นำเงิน 500,000 บาท ไปลงทุนในหุ้นรายตัวเพื่อให้ได้เงิน 10 ล้านบาท โดยไม่ทราบถึงความเสี่ยงของแผนการลงทุน เช่น ต้องใช้เวลานานเท่าไรจึงจะบรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้

อย่างไรก็ตาม การวางแผนการลงทุนแบบ Goal Based Investing ไม่ได้มีเพียงการตั้งเป้าหมายการลงทุนเพียงเท่านั้น แต่ต้องให้สอดคล้องกับความเสี่ยงที่ผู้ลงทุนรับได้เป็นสำคัญด้วย เพราะถึงแม้แผนการลงทุนจะได้รับผลตอบแทนตามคาดหวังแต่กลับมีความเสี่ยงสูงเกินไป หรือผู้ลงทุนอาจเปลี่ยนแผนการลงทุนในระหว่างทาง เป็นต้น ดังนั้น ก่อนตัดสินใจใช้แผนการลงทุนดังกล่าวควรพิจารณาข้อมูลให้ครบถ้วนนะครับ

เขียนโดย: ภก.ธริญญ์รัฐ ปิยะศิริโสฬส ที่ปรึกษาการเงินอิสระ, AFPT™